broeder Dieleman - De Liefde Is de Eerste Wet (2020)

Ik ben toch weer erg benieuwd naar deze nieuwe plaat van Broeder Dieleman. Een stuk toegankelijker dan het vorige album "Komma". Maar hij had al aangegeven een meer commerciële plaat te maken.
Frans Grapperhaus op Cello en Peter Slager op bas zullen het geluid ook wat voller/rijker te maken, zoals al op de singles Nieuw Raam en Jakobsladder te horen is.

Heb hem dit jaar nog mogen zien op zijn theatertour in Zwolle, en de nieuwe nummers die hij daar speelde zijn veelbelovend. Kijk hier erg naar uit.

Er staat een Bonnie ‘Prince’ Billy cover op? Weet iemand welk nummer?

Ik denk Wijzang, maar welk nummer van hem weet ik niet. Op de cd hoes staat "Wijzang door Tagore via Bonnie".

Het was nogal een aankondiging van broeder Dieleman op Twitter: "mijn beste album ooit", of iets van die strekking. Zo, dacht ik, dan moet deze plaat dus over 'Uut De Bron' heen en op een bepaalde manier ook over 'Komma'. Al schat ik die plaat lager in dan de eerst genoemde. Beide platen zie ik als gesamtkunst, een werk waarin heel veel samenkomst naast het maken van muziek. Op 'Uut De Bron' de geluidsfragmenten, het spoken word in het Zeeuwse dialect, de fragmentarische muziek, de elektronica en de onderliggende, vaak prachtige liedjes. Op 'Komma' werd dat meer uit elkaar getrokken. Ook was de verrassing ervan af. Dit werd echter volledig gecompenseerd door het overdonderende artwork. Dat kwam met een prijskaartje, maar dit was het meer dan waard.

Liefde Is De Eerste Wet is allereerst een "gewone" plaat. Natuurlijk met een verhaal of wat. Centraal staat de 19e eeuwse kunstenaar in knipsels, die langs huizen en markten trok om zijn werk aan de man te brengen. En de opgetekende verhalen van wandeltochten en wat daarlangs gehoord kan worden voor wie de tijd neemt om te kijken en luisteren. Toon Dieleman doet dit en dat heeft zich vertaald in 13 liedjes. Meer dan ooit toont hij zich de chroniqueur van het Zeeuwse landschap.

Begeleid door een prima band, wordt alles uit de liedjes gehaald wat er in zit; en meer. Openingsnummer 'Glasvol, Liefje' legt de brug naar 'Komma' en met name het titelnummer. Zodra de brug is over gegaan, komen de singles 'Nieuw Raam' en 'Jacobsladder' voorbij en is Liefde Is De Eerste Wet volledig los. Een werkelijk prachtig begin van het album. broeder Dieleman neemt zijn luisteraars wederom mee op zijn wandeltochten en laat hen via zijn teksten en muziek ervaren wat hij heeft ervaren. Dat levert een aantal prachtige vergezichten op en even zovele intieme details.

Liefde Is De Eerste Wet vergelijken met de twee eerder genoemde platen, is zoiets als met appels en peren. Laat dat achterwege en dan, ja, veruit. Deze plaat is enorme stap, zowel compositorisch als de interactie met zijn band. Dit is een ontzettend mooie plaat en, wederom, jaarlijstjes materiaal.

Op WoNoBlog staat een eerder geschreven recensie, die nogal afwijkt op sommige plaatsen. Dat is wat Liefde Is De Eerste Wet allemaal met mij doet.

En wederom een prachtige Broeder Dieleman plaat. Totaal anders dan "Komma en "Uut de Bron".
Heeft wat tijd nodig, maar er staan weer vele typische Dieleman nummers op. Mooie aanvulling door de gehele band. Poonhaven is wat mij betreft het mooiste nummer.

2/15, mooie keuze.

Zeker!

Die kende ik niet Masimo. Dank!

Prachtig! Kan alleen maar mooier worden met de achtergrondverhalen erbij, hoop dat die kans er dit jaar weer komt: concert met broeder. Vorig jaar met mijn vader naar een concert van Broeder Dieleman in een kapel in Heerlen geweest; hele mooie herinnering. Deze muziek is niet uit te leggen, inderdaad een niche, maar heb groot bewondering voor iemand die zonder concessies de wereld intrekt met zijn muziek. Wordt je namelijk niet rijk van.

Mooier dan de nieuwste Spinvis, ja.

Erg mooie folkplaat van broeder Dieleman, deze heb ik vorig jaar blijkbaar gemist! Ik ken de beste man van zijn samenwerking met Wannes Cappelle van Het Zesde Metaal en Frans Grapperhaus, die in 2019 samen de mooie EP Dit Is de Bedoeling uitbrachten. Die samenwerking bracht voor mij iets magisch tot stand dat ik hier vooralsnog niet helemaal hoor, maar ook solo is het talent van Dieleman niet de versmaden.

Ik moet de plaat nog wat meer beluisteren, en me maar 'ns verdiepen in eerder werk van deze intrigerende artiest.

Erg mooi album, in tegenstelling tot eerder werk meer een 'liedjes'-plaat. De persoonlijke teksten zijn soms erg herkenbaar. Met name 42 was gelijk een voltreffer wat dat betreft. Ik hoorde dat nummer nota bene voor het eerst toen ik 'het' er zelf uit aan het lopen was.

Het blijft een muzikant om te koesteren, voor mij zonder twijfel de meest interessante Nederlandstalige artiest van de laatste jaren.

Ik houd niet van liedteksten met woordgrappen en nog minder van kreupel rijm, maar van Ik ben mijn eigen instrument / en ik ben vreugdevol gestemd krijg ik natte oogjes hoor.

Broeder Dieleman blijft een artiest om te koesteren. Authentiek, uniek , ergens onvoorspelbaar, gaat zijn eigen gang. En dat is maar goed ook.
Daarom was ik ook wel benieuwd naar dit album, woorden als wat commerciëler, meer liedjes gericht, meer echte singer songwriter werden genoemd, in hoeverre is het dan nog Broeder Dieleman ?
In hoeverre verandert de invloed van de bassist van Blöf de koers van Broeder Dieleman, Blöf midden in de mainstream van de popmuziek en Broeder Dieleman juist op een rafelend randje.
De nummers op het album hebben allemaal meer de structuur van een song, wat dat betreft is het inderdaad wat commerciëler, hoewel deze term niet dekkend is.
De teksten blijven wel echt Broeder Dieleman, aan de ene kant altijd een impressie van het Zeeuwse platteland en natuur en daarnaast de invloed van Christelijke hymnen. Verwijzingen naar de Bijbel (en dan vooral het oude testament) komen regelmatig voor.
De Jakobsladder is geschreven op advies van Alan Verheij, een nu vrijzinnige predikant die ooit uit bij de pinksterkerk zat en nu goed leesbare boeken schrijft, die op een geheel eigen wijze met de Bijbelverhalen aan de haal gaan. Eigenlijk net zoals Broeder Dieleman.
Poonhaven vind ik vooral ook muzikaal heel erg sterk, een beetje 16 Horsepower achtig. Op zulke nummers vind ik Broeder Dieleman het sterkste, bijna verzonken in de Zeeuwse klei, donkere duistere muziek op een dark folk achtige wijze en een mooie literaire tekst. Niet alle nummers halen dit niveau, dat kan ook niet.
Het is een album dat voor mij nog moet rijpen. Het eerste glas smaakt nog niet zoals je had verwacht, een wat bittere nasmaak, maar hoe meer je je verdiept in het album hoe beter de wijn, zullen we maar zeggen. Broeder Dieleman. Zo is bijvoorbeeld '42' een zeer persoonlijk nummer van hem, iets wat we eerder nog niet zo hebben gehoord.
Broeder Dieleman blijkt zich soms een Jan de Prentenknipper te voelen. Jan de Prentenknipper zwierf rond met zijn gezien in het Zeeuwse land en kwam aan de kost door prenten te maken van allerlei knipsels, hier een verhaal bij te maken vol Bijbelse verwijzingen en de prenten dan te verkopen. In wezen doet Broeder Dieleman dit met zijn liedjes, hij verzamelt allerlei beelden, ervaringen en maakt daar een lied over. Zoals hij zelf aangeeft een writers block kan hij zich niet voorstellen want alles is bruikbaar voor een lied.
Het unieke van Broeder Dieleman blijft bestaan. Hem een weekje geleden gezien bij de Mannen Broeders, wat ik toen hoorde is toch nog spannender, unieker en ligt ook wat dichter bij de oude Dieleman. Maar ook op 'de liefde is de eerste wet' blijft toch echt wel Broeder Dieleman en stijgt zonder meer boven de middelmaat uit.