Cowboy Junkies - Ghosts (2020)

Vrij plotseling een nieuw album van Cowboy Junkies. Las op de site dat het album in de lijn van Cowboy Junkies - All That Reckoning (2018) uit 2018 moet worden gezien. En daar is m.i. niets mis mee. Sterker nog...na een 1e luisterbeurt klopt het ook nog. Het soms heerlijke zijde-achtige geluid van de band is mega herkenbaar en voelt vertrouwd aan. Gaat blijkbaar verschijnen in/op een dubbele vinylset met het eerder genoemde All That Reckoning. Wel al te beluisteren op de diverse streamingdiensten. Ga dat horen.

Hoi Broem,
Heb een paar geleden All That Reckoning aangeschaft. een heerlijk album. Sober maar alle instrumenten mooi in balans. En wat een stem. Bloedmooi. Daarna The Trinity session gekocht . Zeker ook dik ok. Maar mijn vraag is de volgende : Welke albums zijn nog de moeite om aan te schaffen ? ?? Ik kijk in ieder geval al uit naar het nieuwe album

En toen zonder voorafgaande waarschuwing was daar ineens het verrassingsalbum Ghosts.
Eerste indruk: Het haalt het niet bij All That Reckoning van twee jaar geleden, maar ik herken in ieder geval wel een paar pareltjes, te weten: Desire Lines You en het hoogtepunt Don't Get To Do It Again beide nummers hebben het vertrouwde intense geluid zoals we dat kennen van Cowboy Junkies. De overige nummers zijn zeker niet slecht, maar hebben nog wat meer luisterbeurten nodig.

Om de smaak te pakken te krijgen zou je het sublieme verzamelalbum Cowboy Junkies - Notes Falling Slow (2015) eens kunnen proberen. Verder Is het vierluik The Nomad Sessions een aanrader. The Trinity Session (prachtige live opname - zag dat het bij de reguliere albums staat) is hun doorbraak geweest en idd bloedmooi. De Revisited versie is ook de moeite waard. Band vorig jaar eens live mogen zien en horen. Apart groepje artiesten bij elkaar maar wat een klasse. Njoy

TONYLUNA en Broem: ik breek een lans voor Pale Sun, Crescent Moon (1993) - wat mij betreft ook niet te versmaden. Uitstekend album.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Cowboy Junkies - Ghosts - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Cowboy Junkies - Ghosts
Zomaar uit het niets een nieuw album van de Canadese band Cowboy Junkies en het is net als al zijn directe voorgangers een hele mooie en bijzonder indrukwekkende

Cowboy Junkies maakte met All That Reckoning in 2018 een van de mooiste albums van de band. Vlak na de release van het album en na het overlijden van de moeder van de Timmins telgen in de band werd Ghosts opgenomen. Oorspronkelijk bedoeld als extraatje bij een luxe vinyl uitgave van All That Reckoning, maar nu dan verschenen als volwaardig album. En wat is het weer een mooi en indrukwekkend album. Soms rauw en stevig, soms intiem en ingetogen, soms zweverig, soms aards, maar altijd intens en van de hoge kwaliteit die we de laatste jaren van Cowboy Junkies gewend zijn. Nu al een van mijn favoriete albums van de laatste maanden en Ghosts groeit nog wel even door.

Op de website van de Canadese band was er helemaal niets over te vinden en in de releaselijsten van de afgelopen week kwam het album ook niet voor, maar opeens stond er op Spotify een nieuw album van Cowboy Junkies.

Uit een interview met gitarist Michael Timmins weten we inmiddels dat Ghosts nieuw materiaal bevat. Het is materiaal dat de band na de release van het prachtige All That Reckoning uit 2018 en vlak na de dood van de moeder van Margo, Michael en Peter Timmins opnam.

Ghosts was oorspronkelijk niet bedoeld als nieuw album, maar als bonus bij een nieuwe vinyl uitgave van All That Reckoning. Deze vinyl uitgave is uitgesteld tot het einde van het jaar, maar inmiddels kunnen we gelukkig wel genieten van de digitale versie van Ghosts.

De band uit Toronto begon met de vier albums in The Nomad Series tien jaar geleden aan haar tweede jeugd en bevestigde de goede vorm met het in 2018 verschenen All That Reckoning dat ik niet alleen reken tot de beste albums van Cowboy Junkies, maar ook tot de beste albums van 2018.

Ghosts gaat verder waar All That Reckoning bijna twee jaar geleden ophield en biedt een ruim een half uur durend vervolg. All That Reckoning was bij vlagen al een donker album, maar Ghosts klinkt nog wat donkerder, wat gezien de aanleiding voor het album ook niet zo gek is. Cowboy Junkies verwerkt op Ghosts het verlies van een ouder en doet dit met intense en ook dit keer wonderschone songs.

Net als All That Reckoning klinkt ook Ghosts weer minder gepolijst dan het oudere werk van de band en vergeleken met zijn voorganger klinkt het nieuwe album van Cowboy Junkies nog net wat ruwer. Ghosts is ook net wat experimenteler en neemt hier en daar de tijd om wat breder uit te waaien, wat het album voorziet van een bijzondere sfeer. Het is een sfeer die wordt gedomineerd door melancholie, maar er gloort ook hoop op het album.

Cowboy Junkies leek lange tijd verstilling als wapen te kiezen, maar ook Ghosts bevat weer een aantal behoorlijke stevige songs, met geweldig gitaarwerk van Michael Timmins. Het is een geluid waarin de fluisterzachte stem van Margo Timmins in het verleden nog wel eens verzoop, maar de stem van de Canadese zangeres heeft de afgelopen jaren aan kracht en diepte gewonnen en blijft makkelijk overeind.

Omdat Ghosts net wat experimenteler klinkt dan de terecht zo bejubelde voorganger, maakt het album niet de overrompelende indruk die All That Reckoning direct bij eerste beluistering maakte, maar Ghosts blijkt een groeiplaat. De songs op het album winnen bij herhaalde beluistering flink aan kracht en ook de instrumentatie spreekt steeds meer tot de verbeelding, met de mooie stem van Margo Timmins als cement.

Ghosts is bij vlagen een rauw en stevig album, maar het bevat ook een aantal uiterst ingetogen songs, waarin de instrumentatie zich beperkt tot piano of ukelele en alles aankomt op de stem van Margo Timmins, die wel raad weet met dit soort songs. Het levert een album vol dynamiek, onderhuidse spanning, emotie en schoonheid op.

Ik grijp nog regelmatig naar de muziek van Cowboy Junkies met de laatste jaren een voorkeur voor The Nomad Series en All That Reckoning. Het uit het niets verschenen Ghosts sluit hier perfect op aan en ik verwacht dat het album me snel minstens net zo dierbaar zal zijn. De aanleiding voor het album was triest, maar het resultaat is ook dit keer indrukwekkend mooi. Erwin Zijleman

Kan ik me wel in vinden - Cowboy Junkies - Lay It Down (1996) vind ik ook de moeite waard. Slechte albums hebben ze - imo - niet echt gemaakt, maar de complete discografie aanschaffen leidt - again imo -al snel tot het 'wittemuren-syndroom' (een witte muur kan esthetisch verantwoord zijn, maar alle muren én het plafond in je huis wit maken, maakt je monotonomaan).

Die dubbelaar lijkt me wel wat - The Trinity Session is, iets voor fetisjisten, ook als dubbelaar verkrijgbaar, op wit vinyl, leuk voor aan de (witte) muur

Om de Nomad-serie te specificeren:

Remnin Park (2010) heeft een heel goed gelukt sfeertje. Gemaakt na een langdurig Chinees verblijf van 1 der bandleden (inc. Audio snippets vd couleur locale).

Het stevigere Vic Chesnutt tribute-album Demons (2012) uit diezelfde serie kan ik ook van harte aanbevelen. Dat komt waarschijnlijk mede doordat ik Chesnutt zeer hoog heb zitten.

Als laatste springt At the Ends of Paths Taken uit 2007 er behoorlijk uit.

En tóch blijf ik een voorkeur houden voor The Walkabouts.

In hoeverre speelt het moment van instappen mee bij de favoriete albums vraag ik me geregeld af.
Zelf kwam ik nogal laat op het Cowboy Junkies feestje en heb ik veel ouder werk jaren later pas leren kennen dus.
Misschien zit het in mijn hoofd, maar voor mijn gevoel is die Nomad serie wel een scheidslijn. Ik ervaar die en latere albums anders dan het werk er voor. Het laat zich echter moeilijk omschrijven. Sfeervoller, dromeriger, soms wat donker? Mooie bassen, licht galmende gitaren, prachtige stem. Van de Nomad's kan ik i.i.g. de eerste 2 delen van harte aanbevelen. Na een eerste beluistering licht dit ook weer in het verlengde van All that Reckoning. Of het nog wat toevoegt voor mij moet ik achterkomen, maar het eerste gevoel is goed. Opvallend mooie afsluiter.
Lelijk uitgewerkte hoes trouwens.

Prachthoes! Ken eigenlijk maar een paar nummers van deze band. Iemand die mij kan vertellen wat het essentiële album van deze band is?

The Trinity Session. Daar ken ik ze ook van.
Mooie muziek, in kleine doses te verorberen, dat wel.

The Trinity Session
The Caution Horses
Pale Sun, Crescent Moon
All That Reckoning

Maar dat is als ik er maar 4 mag kiezen