Roly Porter - Kistvaen (2020)

Een heideveld in Dartmoor, zuidwestelijk Engeland. Op het eerste gezicht een schril contrast met Third Law. Welke zich bewoog door het luchtruim, alleen waarneembaar met dichtgeknepen ogen. Laat staan de kosmologische escapades van Aftertime en Life Cycle of a Massive Star. Met Kistvaen keert Roly Porter terug naar de aarde. Of zelfs daaronder - de naam is ontleend aan een ondergrondse graftombe uit de Bronstijd.

Een album dat voortdurend de dunne scheidslijn tussen wanhoop en troost zoekt. Zoals Burial, dat langzaam opbouwt tot een schelle drone en dan ontlaadt met een zalvende viool. Of An Open Door: een weifelende piano die overgaat in een ontroerende klaagzang en dooft in een brute kakofonie.

Het lange Passage is precies dat: een lange passage. Een weg die wijds begint, maar steeds nauwer wordt en uitmondt in een verzwelgende claustrofobie. Tot die er niet meer is en enkel een berusting resteert. En dan de hemelse ambient van de afsluiter. Het is zover: de geest stijgt op. Waarnaartoe houdt Porter open, al laat het antwoord zich raden.

De dood als transitie? Zeg het maar. Met deze plaat bewijst Porter zich andermaal een meester van het Wringende en de Verlossing daarvan. Waar Third Law vooral fragmentarisch was, zijn de nummers hier uitgesponnen. Net als de voorganger dringt Kistvaen diep, diep door in mijn botten. Onaards mooi voor een album dat zo aards is.