Orlando Weeks - A Quickening (2020)

Solodebuut van de frontman van The Maccabees.

Altijd me al afgevraagd wie de scheppende kracht binnen de Maccabees was. Hugo Felix of Orlando.
Krijg de indruk dat we het antwoord krijgen.:
Blood Sugar & Safe in Sound zijn al van een bijzondere schoonheid.
Aftellen tot releasedatum is begonnen.

Lang uitgekeken naar dit solo-album, want ben uitzonderlijk groot fan van the Maccabees en binnen die groep van de zang van Orlando. Vergeet die achtergrond maar onmiddellijk. Nergens een verwijzing naar het roemrijke verleden. ‘’A Quickening’’ heeft als leidraad het ouderschap van een mid 30-er. Een bespiegeling van een vader die de ontdekkingen van zn kind betrekt op zijn eigen leven. Een muzikale wedergeboorte dus.

De ‘’versnelling’’ in de album title heeft niets met de muziek van doen, maar alles met een innerlijke ontwikkeling. Opbouw van het album is in drieluiken. Eerst de 3 singels, dan 3 geluidscollages, waarin rustgevende zang rond piano, percussie en blaasiinstrumenten gedijt , daarna 3 SingerSongs met meer bass en dissonante trommels, maar ook met wonderschoon koper. Alles delicaat, zelfverzekerd, breekbaar persoonlijk, harmonieus en tegendraads tegelijk.
Aan sterren waardering ben ik nog nu niet toe, daarvoor zijn veel meer luisterbeurten nodig.
Wat al wel vaststaat: Dit is meest artistieke album, wat ik dit jaar beluisterde.

Prachtig debuut hoor! Zit veel in. Er heerst een prettig rustgevende sfeer.

Tweede luisterbeurt hier. Fijn tot nu toe!

Welke Maccabees album raad je me aan dat deze rustgevende sfeer benadert?

Dat is toch een jammerlijke constatering dat dit fijne album, blijkbaar een marginaal publiek heeft.
Maar waar ligt dat nu aan
Te artistiek, veel te subtiel? Weinig sexy onderwerp? Afwijkend van bekende bandsgeluid?.
Mij maakt het niet uit. Juist de alternatieve invalshoeken maken dat er veel valt te genieten, mits op het juiste, rustige tijdstip van de dag beluisterd.

Eerste kennismaking was deze zomer maar de muziek op A Quickening is meer die van de herfst. Wat een prachtig album dit zeg. Op The Gritterman was al wat van het solo talent van Weeks te horen maar dit gaat weer een stapje verder. Blame or Love or Nothing is werkelijk een bloedmooi liedje en de rest mag er ook zijn. Voor de liefhebbers van Mark Hollis, Thom Yorke ,Hayden Thorpe en The Maccabees natuurlijk.
Gemiddelde hier is veel te laag trouwens

Moon's Safari blijft intens mooi

Wat een mooie plaat