The Can - Monster Movie (1969)

In het kader van 52 essentiële pop/rock klassiekers is nu Monster Movie van Can aan de beurt.
Laat ik maar meteen met de deur in huis vallen ik zie (hoor) de Velvet invloeden wel heel duidelijk met namen in het eerste en laatste nummer.
Ik denk ook wie de meer experimentele en heftige stukken van het debuut van de Velvets en het complete White heat album goed vind zich ook met Monster movie zal vermaken.

Monster movie opent verder met het door dreunende Father cannot yell, wat een heerlijk nummer en hier kun je al direct horen dat veel muziek ontstaan zal zijn uit improvisatie.
Het nummer klinkt als een lekkere uitgerekte jam.

Mary, Mary so contrary is een mooi opgebouwd nummer wat zeer rustig begint en daarna heftiger wordt, dit doet me denken aan een andere favoriet van mij die dit ook zo mooi beheerste Van Der Graaf Generator.
Heel mooi nummer.

Outside my door, is een van de nummers waar ik de hierboven genoemde punk (vroege Wire en Buzzcocks) referenties wel in terug hoor.
De suggestie dat dit een minder nummer is deel ik niet, ik vind dit juist een heel intens nummer dat echt tot het bot gaat, prachtig met name het einde van het nummer is geweldig.
Ai, geweldig album.

Het laatste nummer besloeg bij het uitkomen een hele plaat kant, dit nummer was van oorsprong een lange jam die vele uren duurde.
Door de beperking van de LP horen wij maar 20 minuten, maar die zijn dan ook wel geweldig.
Ik kan niet altijd de aandacht bij nummers houden die een hele plaatkant door zeuren, daar hoor Yoo doo right niet bij.
De vocalen van Mooney zijn hier weer zeer sterk, meer als een extra instrument.

Na dit album zou Mooney de band verlaten, des al niet te min zou Can nog een hele serie sterke en invloedrijke platen maken.

Van Can (hier nog The Can genoemd) ken ik de heilige drie-eenheid: Tago Mago, Ege Bamyasi en Future Days. Die eerste vind ik geweldig, de tweede erg goed en de derde zit tegen het geniale aan, zo heerlijk is het. Het is dus wel duidelijk: er is voor mij voldoende reden om benieuwd te zijn naar het debuut, waarop de originele zanger, Malcolm Mooney, nog meedoet.

Monster Movie, getooid met een overigens erg gave hoes, laat duidelijk dezelfde band horen: originele, uitgesponnen rockmuziek met wat experimentjes en onconventionele structuren. Alleen de zang klinkt inderdaad beduidend anders (niet per se veel slechter, al prefereer ik het stemgeluid van Damo Suzuki toch wel een beetje). En ook op dit album is het geregeld genieten van instrumentale passages, zoals het gitaarspel in Mary, Mary So Contrary, de felheid van hoogtepunt Outside My Door, het indrukwekkende drumspel of hoe de gitaar invalt in Yoo Doo Right. Helaas kan ik ook melden dat ik het over het geheel beduidend minder spannend en meeslepend vind dan later werk. Het geheel is in mijn optiek gewoon veel minder sterk. Yoo Doo Right, wat met zijn twintig minuten het hoogtepunt zou moeten zijn, vind ik een zeer aardige trip, maar als je het dan naast Bel Air legt... dan is het toch allemaal beduidend een slag minder goed uitgewerkt en spannend gemusiceerd, waardoor er toch wat taaie momenten inzitten.

Mijn conclusie is dan ook weinig interessant: ik vind het zeer aardig, maar niet geweldig (op prijsnummer Outside My Door na!). De potentie om tot iets groots te komen is overduidelijk hoorbaar (hier zou men een kleine twee jaar later natuurlijk al veel meer van laten zien, op Tago Mago), maar als geheel is het allemaal nog net niet meeslepend genoeg, naar mijn smaak, om in aanmerking te komen voor een hoog cijfer. Overigens denk ik wel dat dit album nog best een stukje kan gaan groeien.

(Geschreven tijdens het doornemen van de 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis)

Bij het bladeren in mijn popencyclopedie kwam ik bij (The) Can aan. Tot 2021 een band die ik niet kende. Duidelijk geen hitparade band. Als puber deed je met de massa mee en daar hoorde Can niet bij op onze school.

De Duitse band is in 1968 opgericht. Ze was onconventioneel en voelde zich meer verbonden met bijvoorbeeld Velvet Underground dan met de commerciële pop en rock. De inmiddels overleden Holger Czukay was een van de bandleden. Geen doorsnee band dus.

Toen ik dit album twee jaar geleden voor het eerst beluisterde vond ik het ook niet echt bijzonder. Eentonig en saai. Aangemoedigd door mijn eigen ik heb ik het nog eens geprobeerd. En nu valt het kwartje wel. Het is een album dat zijn tijd ver vooruit was.

Het is even een knop omzetten. En ja, je kunt over de zang dan nog beweren dat die niet top is, maar dat maakt het album juist sterker.

Father Cannot Yell heeft een lekker strak ritme, en de ‘zang’ past erg goed bij de rafelige muziek. Verveelt geen moment ondanks dat het wat vlak klinkt. Daarna Mary, Mary, So Contrary. Mooi zoals die slaggitaar het heft in handen heeft. Ook de zang is hier beter.

Outside My Door. Opnieuw valt de slaggitaar op. Of de mondharmonica nou nodig is? De zanger bijt flink van zich af. Lekker om je zo te laten gaan. Het slot Yoo Doo Right is afwisselend genoeg en in het geheel niet eentonig zoals ik het eerder heb beleefd.

Samenvattend blijft een album over dat een prachtige 4* scoort. Ik had het eerder bij het verkeerde eind. Zo veel is duidelijk.