Khruangbin - Mordechai (2020)

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Dikke kans dat het derde album van Khruangbin straks bij veel mensen gaat uitgroeien tot dé soundtrack voor de zomervakantie van 2020. Want wat brengt dit Texaanse trio op Mordechai heerlijke zomerse, exotische muziek. Vooral de grotendeels instrumentale nummers met surfgitaar en diepe baslijnen zijn ontzettend loom en de ultieme onthaastingsmuziek.

Spektakel of grote verrassingen hoef je niet te verwachten, maar er zijn wel twee grote uitschieters: So We Don’t Forget en Pelota mogen op geen enkele playlist voor deze zomer ontbreken. Dit laatste swingende nummer biedt een mix van twinkelend gitaarspel, ontspannen percussie en vocalen, die prominenter dan elders in de mix te horen zijn. Khruangbin brengt precies wat je nodig hebt als je na een een cocktail bij het zwembad langzaam in slaap wilt sukkelen op je ligstoel.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Khruangbin - Mordechai - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Khruangbin - Mordechai
Mordechai van Khruangbin is de perfecte soundtrack voor de hittegolf van het moment, maar steekt in muzikaal opzicht veel knapper in elkaar dan je op het eerste gehoor zal vermoeden

Een paar weken geleden vond ik alle ophef over het nieuwe album van de Texaanse band Khruangbin nog ongegrond, maar bij de tropische temperaturen van het moment klinkt het allemaal veel lekkerder. Ik vond de band twee jaar geleden vooral een curiositeit, maar wat heeft Khruangbin in muzikaal opzicht een sprong gemaakt. Het gitaarwerk op het album is geweldig en ook de rest klopt, inclusief de toevoeging van vocalen, die de muziek van de band een stuk interessanter maken. Mordechai van Khruangbin doet het geweldig op de achtergrond op een snikhete zomerdag, maar verdient het ook om volledig uitgeplozen te worden.

Mordechai, het vierde album van de Texaanse band Khruangbin, kon een week of zes geleden rekenen op zeer lovende recensies. Ik heb het een paar keer geprobeerd met het album, maar liet me bij de gematigde temperaturen van dat moment nog niet verleiden door de muziek van Khruangbin. Nu we zijn beland in een officiële hittegolf heb ik het nog eens geprobeerd met het album en direct bij de eerste poging beviel het me al een stuk beter. Ligt het aan het weer of ben ik inmiddels gewend aan de bijzondere klanken van de band uit Burton, Texas?

Laat ik met het weer beginnen. Mordechai is absoluut een album dat uitstekend gedijt in een zomerse setting. De muziek van Khruangbin is loom en broeierig en lijkt dankzij de funky injecties gemaakt voor de warmste zomeravonden. De hoge temperaturen van het moment spelen dus zeker een rol bij de makkelijkere acceptatie van Mordechai, maar er is meer. Waar het album bij eerste beluistering voor mij nog wat doelloos voortkabbelde, hoor ik nu de muzikaliteit van de Amerikaanse band.

Ik kende Khruangbin tot voor kort alleen van Con Todo El Mundo, waarmee de band in 2018 opdook. Het album liet een verassend, voornamelijk instrumentaal geluid vol invloeden horen. Het sprak me destijds wel aan, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik het album in de twee jaren die volgden niet meer heb beluisterd.

Vergeleken met Con Todo El Mundo klinkt Mordechai veel strakker en ook veel zwoeler. Waar de band op het album waarmee het doorbrak in muzikaal opzicht zeker geen onuitwisbare indruk maakte, doet Mordechai dit wel. In de zwoele openingstrack vloeien psychedelica en soul prachtig samen op een manier waarop dit in de jaren 70 gebruikelijk was. De hechte basis van bas, drums en keyboards vormt een mooie ondergrond voor speelse gitaarlijnen, die weer fraai kleuren bij de wat op de achtergrond opgenomen vocalen, die het geluid van de band wel wat toegankelijker maken. Eerder dit jaar liet de band overigens op de EP met Leon Bridges horen hoe goed het klinkt met een goede zanger.

Mordechai richt zich een album lang op broeierige zomeravonden, maar varieert flink met haar geluid. Na de psychedelische of kosmische soul uit de openingstrack volgt in de tweede track de funk, met een duidelijke verwijzing naar de muziek van Chic. In de tracks die volgen gaat de muziek van Khruangbin steeds een andere kant op. Van Caraïbische klanken en reggae en dub tot flirts met de filmmuziek van Serge Gainsbourg, iedere track klinkt weer net wat anders, maar alles bij elkaar genomen is Mordechai een consistente soundtrack van een mooie zomer.

In eerste instantie hoorde ik vooral de zomerse klanken, maar inmiddels hoor ik ook beter hoe mooi het gitaarwerk op het album is, hoe strak en degelijk de ritmesectie, hoe avontuurlijk de elektronische accenten en hoe functioneel de zang, die de muziek van Khruangbin veel toegankelijker maakt.

Natuurlijk is het zo dat Mordechai het vooral goed zal doen in een zomerse of zelfs tropische setting, maar in deze setting is het veel meer dan wat zomaar op een hoop gegooide zonnige klanken. Con Todo El Mundo vond ik twee jaar geleden vooral een curiositeit, maar op Mordechai hoor ik ook het muzikaal vakmanschap van de Texaanse band. Erwin Zijleman