Klaus Schulze - Trancefer (1981)

Na een boeiende periode in de jaren zeventig van de vorige eeuw begon Klaus Schulze aan een tijd waarin ik hem een heel stuk minder vond. Iets dergelijks heb ik volgens mij ook elders aan deze pracht site toevertrouwd. In mijn oren wilde het Schulze maar niet lukken iets met een spanningsboog op de plaat te zetten.

Op mijn cd van Trancefer staan de extra tracks niet. Dus ik beperk me hier bij de twee die wel op mijn cd staan. A Few Minutes After Trancefer begint best spannend met dat geluid van die druppende kraan en wat uithalen op de toetsen. Zodra daar de cello van Wolgang Tiepold bij komt roept dit de vraag op wat gaat dit worden. Het rustige ritme wat hier onder zit versterkt dit nog eens extra. Het is in ieder geval wijds. Na zo'n 6 minuten is daar een experimenteel deel, wat gevoelsmatig wat te lang aanhoudt. Het wil maar niet op gang komen, wat getrommel en dat is het dan. Pas rondom ongeveer de twaalfde minuut komen daar wat wijdse klanken bij, maar na verloop van tijd weet dit mij niet te boeien.

Alle hoop is nu gevestigd op Silent Running of dat wat is. Het begint in ieder geval heel zacht. Waardoor ik wel de boxen in wil kruipen. De cello van Tiepold past hier goed bij. Hierdoor krijg ik het gevoel dat men bezig is met een warming-up. Eenmaal op gang ontstaat een beeld van een landschap wat wijds is en waarin iemand aan het hardlopen is. Het maakt daardoor al veel goed wat de vorige track niet had. Maar naar enige tijd geldt ook hier dat het niet op gang komt.

Toch moet ik tot de conclusie komen dat dit niet de sterkste is die ik van Schulze heb gehoord. Zwak is nu ook niet bepaald het juiste woord, laat ik het maar houden op een middenmoter.

Geen middenmoter maar wel een van de zwakste uit zijn discographie.
Ik wordt af en toe nerveus van dat getrommel.

Als je dit geen middenmoter vindt, waarom geef je het dan 3.5 en niet een 3 of 2.5 of zo? Dat lijkt mij meer passen bij wat je schrijft. Of begin je al met een hogere waardering dan ik doe?

Het is niet de zwakste daarom een 3,5 hij heeft nog wel mindere gemaakt.

Helemaal duidelijk, bedankt.

Blijft moeilijk om een plaat van 2 nummers te beoordelen, zie ook de discussie tussen GD en TM Zelf vind ik Silent Running erg goed, maar A Few Minutes kan ik niet goed aanhoren. Silent Running een 3,5 en A Few Minutes een 2 geeft gemiddeld een 2,75. Misschien kan het rating systeem van MM aangepast worden (hihi)?

Dit blijt een lastig album voor mij om te beoordelen. Wellicht een goed idee om het ratting systeem er voor aan te passen. 1.0, 1.1, 1.2, 1.3, 1.4, 1.5, 1.6, 1.7, 1.8, 1.9, 2,0 enzovoort, enzovoort.

Nog eens beluistert, maar het blijft allemaal wat zwakjes. Geen hoog vlieger dit album.

Nee, een frisbee zal deze cd nooit worden, want de eerst genoemde heeft een diameter tussen 20 tot 25 cm en een cd is slechts 12 cm van doorsnee. Toch kruipt Schulze met dit album langzaam uit een dal. Wel moet ik hierbij eerlijk opmerken dat Trancefer maar mondjesmaat de cd-speler van binnen mag aanschouwen.

Ik vind de waarderingen voor dit album eigenlijk nog redelijk hoog. Toch apart...want laten we heel eerlijk zijn: Trancefer is gewoon een matig en magertjes album. Schulze kan véél beter, toch?
Het begint al met "A Few Minutes...". Dit nummer is een combinatie van oeverloos gepriegel op de keyboards, nogal pielerig gejank van de cello van Wolfgang Tiepold en het irritante getrommel van Michael Shrieve. Op een gegeven moment wordt het rond de 13de minuut wat subtieler en wordt de muziek wat zweverig en daardoor wat sfeervoller. Het is een verbetering t.o.v. van het overgrote deel, echter blijft het allemaal toch wat onder de maat.
Silent Running is gelukkig al weer wat beter. Heel rustig is er een eenzame synth-melodie te horen die al snel versterking krijgt van een synth-deken die netjes uitgespreidt wordt. Even later voegen zich er daar ook de cello en het getrommel bij toe. En zo onstaat er weliswaar best een interessant geheel, echter komt het geheel nooit echt tot ontplooing, waardoor het op den duur wat monotoons over zich krijgt.
Kort gezegd is Trancefer een weinig bijzonder album en lijkt het zelfs als tussendoortje te zijn gemaakt, wat in mijn beleving toch zeker niet de bedoeling kan zijn geweest van Klaus Schulze.
Silent Running maakt de plaat nog enigzins OK, maar meer dan een 2,5 is er niet meer aan te geven...

Inderdaad geen hoogvlieger van Schulze. Voor zijn doen een kort album. Als die tracks zoals gewoonlijk boven de twintig minuten waren uitgekomen, had ik 2,5 gegeven. Voorgaand album Dig It vind ik minder.

Ik snap eigenlijk niet wat er zo slecht moet zijn aan dit album? Erg spannende, woestijnachtig muziek. De toevoeging van drums en viool zorgt voor een mooi tegengewicht voor de synthesizers van Schulze. Dat de muziek niet tot "ontplooing" komt, vind ik onjuist. Er is weliswaar geen grote bombastische conclusie, maar de muziek weet consequent de duimschroeven aan te draaien. Schulze creëert hiermee een subtiel soort dreiging. Ik twijfel tussen 3.5* en 4*.

Ik heb deze nog op ouderwets (of nu modern) vinyl, in 1981 uitgeven op het eigen label van Klaus Schulze 'innovative communication". Ik heb wel wat werk van Klaus Schulze (ook van Tangerine Dream), voor mij altijd een heimwee naar de SuperClean Dream Machine tijd, toen ik langzaam richting 20 jaar ging.

Ik ben geen echte expert met de synth prog, maar beluister het wel regelmatig.
Aangezien ik niet direct weet welke plaat "ervoor of erachter" zit, probeer ik gewoon de plaat te beluisteren, zonder teveel referentiekader. Wel vind ik het leuk wat achtergrondinformatie op te zoeken.

Ik had al geschreven dat het label IC (innovative communication) was en soms moest je deze platen op 45 toeren afspelen. Dat had ik met het Popol Vuh album 'Sei Still, Wisse ICH bin'. Daar kwam ik pas na een minuut of 10 achter. Wat precies het nut was om op een elpee op 45 toeren af te draaien is me nooit echt duidelijk geworden.
In ieder geval bij deze plaat van Klaus Schulze zijn er platen die je op 33 toeren en er zijn er die op 45 toeren moet afspelen. Op zich wel apart.
Verder begreep ik dat Klaus Schulze toch redelijk verdiende met zijn muziek en wist in 1979 een peperduur instrument aan te schaffen G.D.S. (General Development System) gemaakt door Mario Crucianelli. Toen kostte het rond de 30.000 dollar, nu zou dat ongeveer tegen de 100.000 zijn. Er zijn er maar 5 of 6 van deze systemen/instrumenten gemaakt. Mede door dit systeem stapte Klaus Schulze geheel over van analoog naar digitaal en dit is de tweede plaat waarop hij zo werkt.
De kritieken op andere sites zijn beter dan hier. Zelf moet ik zeggen dat ik best onder de indruk ben van dit werk.
Als eerste opvallend de drums van Michael Shrive, het zorgt wel voor soms een zenuwachtig geluid, maar geeft het gelijk ook wat spannends en ook wel wat geheimzinnigs. De cello door Wolfgang Tiepold vind ik ook bijzonder fraai. Op de hoes staat trouwens cello bij Wolfgang Tiebold and by G.P.S.
Ben toch wel nieuwsgierig naar dat systeem.
De nummers zijn naar ik begreep wat kort voor Klaus Schulze, maar ik vind het prima zo. Verder vind ik het geluid van het vinyl na la die jaren nog prachtig klinken, toch een redelijk warme sound.
Ik vind het toch bijzonder fraai !