Klaus Schulze - Trancefer (1981)

Na een boeiende periode in de jaren zeventig van de vorige eeuw begon Klaus Schulze aan een tijd waarin ik hem een heel stuk minder vond. Iets dergelijks heb ik volgens mij ook elders aan deze pracht site toevertrouwd. In mijn oren wilde het Schulze maar niet lukken iets met een spanningsboog op de plaat te zetten.

Op mijn cd van Trancefer staan de extra tracks niet. Dus ik beperk me hier bij de twee die wel op mijn cd staan. A Few Minutes After Trancefer begint best spannend met dat geluid van die druppende kraan en wat uithalen op de toetsen. Zodra daar de cello van Wolgang Tiepold bij komt roept dit de vraag op wat gaat dit worden. Het rustige ritme wat hier onder zit versterkt dit nog eens extra. Het is in ieder geval wijds. Na zo'n 6 minuten is daar een experimenteel deel, wat gevoelsmatig wat te lang aanhoudt. Het wil maar niet op gang komen, wat getrommel en dat is het dan. Pas rondom ongeveer de twaalfde minuut komen daar wat wijdse klanken bij, maar na verloop van tijd weet dit mij niet te boeien.

Alle hoop is nu gevestigd op Silent Running of dat wat is. Het begint in ieder geval heel zacht. Waardoor ik wel de boxen in wil kruipen. De cello van Tiepold past hier goed bij. Hierdoor krijg ik het gevoel dat men bezig is met een warming-up. Eenmaal op gang ontstaat een beeld van een landschap wat wijds is en waarin iemand aan het hardlopen is. Het maakt daardoor al veel goed wat de vorige track niet had. Maar naar enige tijd geldt ook hier dat het niet op gang komt.

Toch moet ik tot de conclusie komen dat dit niet de sterkste is die ik van Schulze heb gehoord. Zwak is nu ook niet bepaald het juiste woord, laat ik het maar houden op een middenmoter.

Ik vind de waarderingen voor dit album eigenlijk nog redelijk hoog. Toch apart...want laten we heel eerlijk zijn: Trancefer is gewoon een matig en magertjes album. Schulze kan véél beter, toch?
Het begint al met "A Few Minutes...". Dit nummer is een combinatie van oeverloos gepriegel op de keyboards, nogal pielerig gejank van de cello van Wolfgang Tiepold en het irritante getrommel van Michael Shrieve. Op een gegeven moment wordt het rond de 13de minuut wat subtieler en wordt de muziek wat zweverig en daardoor wat sfeervoller. Het is een verbetering t.o.v. van het overgrote deel, echter blijft het allemaal toch wat onder de maat.
Silent Running is gelukkig al weer wat beter. Heel rustig is er een eenzame synth-melodie te horen die al snel versterking krijgt van een synth-deken die netjes uitgespreidt wordt. Even later voegen zich er daar ook de cello en het getrommel bij toe. En zo onstaat er weliswaar best een interessant geheel, echter komt het geheel nooit echt tot ontplooing, waardoor het op den duur wat monotoons over zich krijgt.
Kort gezegd is Trancefer een weinig bijzonder album en lijkt het zelfs als tussendoortje te zijn gemaakt, wat in mijn beleving toch zeker niet de bedoeling kan zijn geweest van Klaus Schulze.
Silent Running maakt de plaat nog enigzins OK, maar meer dan een 2,5 is er niet meer aan te geven...