Imperial Triumphant - Alphaville (2020)

De eerste track: Rotten Futures

Op mijn promoversie staan nog twee extra nummers: Experiment, een cover van Voivod en Happy Home, een cover van The Residents.

Klinkt wel goed dit, maar een heel album is wel wat veel, daarvoor is het mij allemaal net wat te druk en te dense.

Twee nieuwe tracks:

City Swine
Atomic Age

Alle tracks tot nu toe klinken echt fantastisch, ik heb hem in de pre-order staan.

Vanmiddag lag Alphaville op de deurmat, de digipack met exclusief shirt. Gelijk maar lekker in de zetel gaan zitten, koptelefoon op, ogen dicht en het avontuur ondergaan. Dit zijn mijn ruwe eerste impressies na de eerste kennismaking, zonder edits.

Ik ben na een eerste luisterbeurt zwaar onder de indruk. Vile Luxury was een grensverleggende plaat met een ware samensmelting van jazz en experimentele black/deathmetal. Behoorlijk compromisloos met een vrij smerige productie, waardoor het soms een behoorlijk chaotische brij kon worden. Die extremiteit ging richting het einde van de plaat opbreken.

Laat Alphaville nu de plaat zijn waarbij Imperial Triumphant al mijn kritiekpunten wegpoetst en wat mij betreft een experimenteel metalmeesterwerk neerzet. Als eerste is de productiekwaliteit enorm omhoog gegaan ten opzichte van Vile Luxury: dat is ook niet heel verrassend met Trey Spruance en Colin Marston achter de knoppen. Het geluid van Alphaville is organisch, helder en vol met detail, een groot verschil vergeleken met de modderige en gure sound van Vile Luxury. Ook ademt de plaat veel meer als een geheel. Natuurlijk heeft dit ook met het thema van de plaat te maken.

Daar waar Vile Luxury inging op de grimmige onderbuik en gretigheid van New York, speelt Alphaville zich af in de Roaring Twenties. Zo krijg je bijvoorbeeld een barbershop quartet te horen op Atomic Age en opent Transmission to Mercury met een prachtig verstild jazzstuk. Ook klinken de blazers vergeleken met Vile Luxury een stuk glanzender en hebben de koren meer een dromerig aura over zich heen dan de helse accenten op zijn voorganger.

De band klinkt in zijn geheel veel eleganter op deze plaat met enorm veel souplesse. Het album loopt meesterlijk als een geheel en zet een enorm cinematische sfeer neer. Het is ronduit episch wat Imperial Triumphant en ondersteunende muzikanten op Alphaville neerzetten. Alles voelt meer gecontroleerd en alle ogenschijnlijke chaotische instrumentatie zit ontzettend gestructureerd in elkaar met een duidelijke rode draad en passages die terugkeren. Binnen deze passages zitten stiekem hele catchy motieven en grooves. Je moet daarvoor als luisteraar wel echt alert zijn, maar als je een avant-gardistische metalplaat als Alphaville gaat luisteren verwacht ik ook wel dat je dit van nature bent.

De experimentele black/deathmetalpassages zitten vol met kronkelende dissonante riffs en -baslijnen in combinatie met het ingenieuze en ontzettend soepele drumwerk. Qua stijl zitten deze passages in de trant van bands als Portal (vooral de zangstijl heeft veel parallellen met dit gezelschap), Gorguts, King Crimson en Voivod. Vooral de invloed van Voivod komt op deze plaat duidelijk naar voren, de band covert dan ook Experiment van Dimension Hatröss, een geniale grensverleggende metalplaat uit 1988 die nog steeds zijn tijd vooruit klinkt. De cover van Imperial Triumphant brengt het origineel naar een hoger technisch niveau met instrumentatie die ook binnen Alphaville past.

Het grootste kunststukje tijdens de eerste luisterbeurt vond ik Atomic Age. Wat Imperial Triumphant hier doet, doet me denken aan de instrumentatie van Threnody for the Victims of Hiroshima van Krzysztof Penderecki, een modern klassiek stuk waarin de atoombommen op Hiroshima ijzingwekkend worden nagebootst. Imperial Triumphant presenteert op een gelijkende manier onheil: gitaren klinken als alarmen, de drums versnellen, de blazers kondigen de dreiging aan en gastzangeres Yoshiko Ohara krijst als een bezetene. Het is een hoorspel creëren, iets dat niet veel metalbands doen. De gehele Alphaville-plaat heeft dit karakter. Het heeft meer overeenkomsten met later Scott Walker-werk (The Drift, Bish Bosch) dan metalplaten.

Ik ben dus razend enthousiast hierover en ik ben benieuwd wat meerdere luisterbeurten nog gaan brengen. Na de eerste kennismaking heb ik namelijk het gevoel dat ik nog maar de eerste laag heb ontdekt.

Erg indrukwekkende plaat, maar of ik 'm ook echt goed vind? Dat kan ik na één luisterbeurt met geen mogelijkheid zeggen. Ik begrijp het enthousiasme van Don wel, want dit is me wel de luisterervaring, en op de momenten dat het me weet te grijpen, is het ook voor de volle 100%; Atomic Age is bijvoorbeeld een waar meesterwerkje.

Hoe dan ook is het grensverleggend en gedurfd. Meerdere luisterbeurten zullen nu moeten uitwijzen of het ook daadwerkelijk aanslaat.

Imperial Triumphant zit wel op het randje als het gaat tussen enkele invloeden en rip-off. De Gorguts en Deathspell Omega-riffs liggen vliegen je om de oren alsof ze afgeschoten worden met een ratelende punt 30. Voivod gluurt om de hoek maar dat is subtieler omdat deze Amerikanen een stuk extremer zijn.

Het cinematische effect dat het album teweegbrengt, zorgt voor de doorslag naar de goede kant. Want van het album een belevenis maken kunnen ze goed. Met van die angstaanjagende orgels die plots invallen om een enkele sinistere toon lang aan te slaan, krijg je mij wel wakker hoor.

Een groot compliment moet er zijn voor het geluid. Gruizig, smerig en woest. Tegelijkertijd is het geluid zeer overrompelend en zeer gedetailleerd.

Alphaville is een indrukwekkende uitputtingsslag geworden. Zeker even doorbijten. En hopelijk kunnen ze iets meer eigen riffjes bedenken de volgende keer. Dan zal het helemaal af zijn.

Ik geef nieuwe platen geen 5*, maar Alphaville is absoluut een kandidaat om die beoordeling te krijgen. Per luisterbeurt ontdek ik zo veel nieuwe dingen. De ritmesectie is de absolute koning op deze plaat, het is niet te volgen hoeveel gave dingen Steve Blanco (bas) en Kenny Grohowski (drums) doen op hun instrumenten. Daar waar veel metal riffgericht is, lijkt Ilya met zijn gitaarpartijen meer de bezigheden van de ritmesectie te accentueren en vooral degene te zijn die de sfeer neerzet, bijvoorbeeld door in Atomic Age zijn instrument te laten klinken als gillende alarmen.

Om 19:00 zal Imperial Triumphant een livestreamoptreden spelen als support van Behemoth. Deze show is gratis te bekijken en zal daarna nog 72 uur beschikbaar zijn op YouTube.

Een tijdje geleden deze op LP aangeschaft, en nu eindelijk eens de tijd genomen om 'm op te leggen. Het klinkt fantastisch, vanop de platenspeler, moet ik zeggen. De productie is erg helder en krachtig, waardoor de composities van Imperial Triumphant nog harder binnenkomen dan ze normaal al zouden doen. Zo'n Atomic Age bijvoorbeeld: wat een ontzettend knap staaltje gedreven waanzin, misselijkmakend en verheffend tegelijk! Met een glansrol voor de demonische vocalen van Yoshiko Ohara.

Misschien volgen er later nog wat uitgebreider indrukken, maar deze komt zeker in mijn top 10 van 2020!