Bell Witch & Aerial Ruin - Stygian Bough: Volume I (2020)

Op The Mirror Reaper liet Bell Witch al merken een iets lichtere koers na te streven dan op Four Phantoms en Longing. De basakkoorden dreunden minder ruw door en melodie krijgt de overhand. Die lijn wordt ny door getrokken op Stygian Bough Volume I. Ook de gedragen zangpartijen keren weer terug.

Het is even fronsen geblazen bij het akoestische Heaven Torn Low I (The Passage) maar als opmaat voor het navolgende tweede deel is het weer uitermate sfeervol. Dat zal de invloed van Aerial Ruin wel zijn. Net als de uitgewerkte zangpartijen die soms in een soort polyfonisch spel lijken samen te werken zoals in het prachtige afsluitende The Unbodied Air.

Het is een dromerig geheel geworden. Een logisch vervolg op Mirror Reaper. De samenwerking met Aerial Ruin voegt wat singer-songwriteraspecten toe aan het totaalgeluid waardoor de namen Warning en 40 Watt Sun steeds vaker door mijn hoofd zijn gaan spoken. In die zin heeft Bell Witch wel wat aan eigenzinnigheid en heftigheid ingeleverd ofschoon het wel heel sterk in elkaar steekt.

Wat een machtig album is dit! Het akoestische spel van Aerial Ruin in combinatie met de zware doom van Bell Witch werkt bijzonder goed. Het contrast van deze elementen werkt versterkend. De zware bassriffs van Bell Witch klinken bijkans nog verpletterender na het lichte spel en de zang van Erik Moggridge. Andersom maken de lichte passages eveneens meer indruk.