Amel Larrieux - Lovely Standards (2007)

Het is meer jazz dan soul, behalve haar stem vind ik sowieso weinig soul terug in haar muziek. Over het algemeen ben ik niet zo’n liefhebber van jazz, maar om bij te ontspannen is dit wel een fijn album. De opener ‘If I were a bell’ is erg ingetogen, rustig en doet misschien wel een beetje denken aan een soort van Norah Jones nummer, alleen dan minder. Het tweede nummer ‘Try your wings’ borduurt daar op voort en is wederom ingetogen en wat aan de monotone kant.

Ook het derde nummer brengt niet veel verandering en al gauw ben je bij het laatste nummer aangekomen en lijkt het alsof je hebt geluisterd naar een nummer van 36 minuten. Het is wel allemaal veel van hetzelfde. Amel heeft wel het geluk dat ze een stem heeft die erg ontspannend werkt. Spannend wordt het album nergens en dat is denk ik het grootste minpunt van het album. Heel af en toe zal dit best fijn klinken maar een echte groeier zal dit denk ik niet worden en/of zijn.