Lianne La Havas - Lianne La Havas (2020)

Het album Blood uit 2015 bracht Lianne La Havas het nodige succes, maar de zangeres uit Londen was er zelf niet erg tevreden over. Haar naam stond erop, maar het album voelde niet eigen, omdat ze weinig inbreng had bij de productie en het platenlabel haar stimuleerde om liedjes op te nemen die niet door haar geschreven waren (zoals What You Don’t Do, dat een grote hit moest worden). Achteraf was ze hier zo ontevreden over, dat ze een lange pauze nam. Een donkere periode volgde, waarin drie personen overleden met wie ze een sterke band had: haar oma, haar overgrootmoeder en haar mentor Prince. Tevens liep haar relatie op een pijnlijke manier op de klippen.

Maar gelukkig is Lianne La Havas anno 2020 die crisis te boven gekomen, met een bloedmooie, titelloze plaat als blinkend resultaat. Het is niet zonder reden dat het album alleen haar naam draagt: dit album is volledig háár album en ze heeft het kunnen maken op haar voorwaarden, met haar eigen vrienden, haar eigen band. Daarnaast zijn deze keer alle nummers wél van eigen hand. Samen vormen de liedjes het persoonlijke relaas van Lianne: het eerste liefdesgeluk, de verdrietige breuk, het zoeken naar de eigen identiteit en er uiteindelijk weer sterker uitkomen.

Muzikaal tapt Lianna La Havas uit allerlei vaatjes: ik hoor invloeden uit de folk, r&b, Braziliaanse pop, jazz, rock en soul. Bovendien etaleert ze hier haar grootste troeven: haar prachtige, warme stem en haar uitstekende gitaarspel. La Havas heeft dit alles vervat in bijzonder fraaie liedjes, die behoorlijk ingenieus in elkaar zitten en heel puur en eigen klinken. Het spelplezier spat er vanaf, soms zelfs letterlijk, bijvoorbeeld wanneer de band het laatste liedje Soul Flower luid lachend afsluit. Ook grappig dat je na de eerste tonen van Seven Times, Lianne “Yeah, that’s a good intro” hoort zeggen (zeker waar!). Om kort te gaan: schitterend album, gaat dat luisteren!

Toch een album dat ik eens in de zoveel tijd op zet en van geniet. Toch maar een 4,5!

Lianne La Havas maakte voorzichtig maar oh zo mooi haar debuut in 2012 met het album Is Your Love Big Enough? Opvolger Blood was eerder een wisselend album waarin het zoeken was tussen La Havas en de productietafel. Er was tijd over gegaan voor haar 3e album, maar dat was zeker het wachten waard. Ze heeft haar sound duidelijk gevonden en heeft ook meer controle over haar eigen muziek. Producer Matt Hales is er gelukkig ook terug bij, hij was één van de weinig mensen die bij de vorige albums goed begreep wie La Havas was en kon haar muziek het best naar voren brengen. Hij schrijft ook bij de meeste nummers mee. Live komt het nog beter tot haar recht, maar het 3e album is wel een mooie vertaling er van.

Favoriet van mevrouw Etta. Zij geeft 4,5 en luistert het vaak. Tja, wie ben ik…

Ik vind dat het tijd wordt voor een nieuw album van deze talentvolle dame. Ook solo met enkel gitaar (Tiny desk achtige concerten) weet ze te betoveren.