Lianne La Havas - Lianne La Havas (2020)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lianne La Havas - Lianne La Havas - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Lianne La Havas - Lianne La Havas
Lianne La Havas verleidt wederom met lome, zwoele en zonnige klanken en met haar geweldige stem, maar ze laat dit ook meer van zichzelf zien

Het derde album van Lianne La Havas heeft geen titel mee gekregen en wordt een breakup album genoemd. Dat hoor je ten dele in de teksten, maar in muzikaal en vocaal opzicht is ook het nieuwe album van de Britse singer-songwriter weer loom, warmbloedig, zonnig en aangenaam. In de openingstrack lijkt het nog even zwaar geproduceerd, maar langzaam maar zeker hoor je steeds meer van Lianne La Havas, die niet alleen een geweldige zangeres is, maar ook een getalenteerde muzikante en een uitstekend songwriter. Haar nieuwe album is de perfecte soundtrack voor een mooie zomeravond, maar ook een album dat verder uitpluizen verdient.

De Britse singer-songwriter Lianne La Havas neemt tot nu toe de tijd voor haar albums. Ze debuteerde acht jaar geleden met het warm onthaalde Is Your Love Big Enough? en is na Blood uit 2015 deze week pas toe aan haar derde album.

Ik moet eerlijk toegeven dat, hoewel ik zeer gecharmeerd was van de eerste twee albums van de Britse singer-songwriter, ik eigenlijk nooit meer luister naar de muziek van Lianne La Havas, waardoor haar derde album voelt als een hernieuwde kennismaking.

Het derde album van Lianne La Havas heeft geen titel mee gekregen, wat bijdraagt aan het gevoel van een nieuwe start. Toch ligt het nieuwe album van Lianne La Havas voor een belangrijk deel in het verlengde van zijn twee voorgangers. De Britse singer-songwriter gaat ook op haar nieuwe titelloze album vooral aan de haal met invloeden uit de soul, pop en R&B en opereert hiermee in hetzelfde straatje als landgenoten Corinne Bailey Rae en Joss Stone, waarvan overigens de laatste jaren maar heel weinig is vernomen.

Op het eerste gehoor is er misschien niet veel nieuws onder de zon, maar dat betekent ook dat Lianne La Havas makkelijk verleidt met heerlijk lome en zonnige klanken, die worden gedragen door haar prachtige en heerlijk soulvolle stem. Het wederom door Matt Hales (in het verleden bekend als Aqualung) geproduceerde nieuwe album voelt direct vanaf de eerste noten aan als het spreekwoordelijke warme bad en nodigt nadrukkelijk uit tot luieren op een warme zomerdag.

De zwoele en lome klanken liggen niet alleen bijzonder lekker in het gehoor maar worden ook fraai gecombineerd met de prachtige stem van Lianne La Havas, die vergeleken met de meeste jonge soulzangeressen van het moment ook prachtig zwoel en ingetogen kan zingen. Het nieuwe album van de Britse singer-songwriter is in essentie een breakup-album, maar de songs op het album blijven zeker niet steken in verdriet. Een aantal tracks op het album kijkt terug op de liefde die inmiddels achter Lianne La Havas ligt, maar nieuwe liefde ligt nadrukkelijk op de loer.

Het derde album van de muzikante uit Londen opent met een nogal zwaar aangezette productie, die uitstekend zou passen bij Joss Stone, maar ik voor Lianne La Havas net wat ze zwaar vind. Het wordt al snel aangepast in de volgende songs, waarin meer ruimte is voor het folky en jazzy gitaarspel dat we kennen van haar vorige albums en waarin het geluid net wat lichtvoetiger is.

Je hoort dan dat Lianne La Havas geen 13 in een dozijn zangeres is, maar een getalenteerd muzikante en zangeres, die interessante eigen keuzes durft te maken, waaronder het coveren van Radiohead’s Weird Fishes. Het album klinkt zoals gezegd loom, zonnig en aangenaam, maar in muzikaal en vocaal opzicht steekt het allemaal razend knap in elkaar, zeker wanneer jazzy accenten worden toegevoegd aan de muziek en ook de productie van Matt Hales verdient een pluim.

Zoals eerder gezegd was ik ook te spreken over de eerste twee albums van Lianne La Havas, maar waren het ook albums die betrekkelijk snel vervlogen. De tijd zal leren of dat dit keer anders is, maar vooralsnog heb ik goede hoop. Het derde album van Lianne La Havas laat immers nog wat meer een eigen geluid horen en bevat bovendien flink wat songs die al snel veel meer doen dan vermaken. Erwin Zijleman

Haar eigen tekstuele begeleiding bij dit album is dat ze op zoek moest naar haarzelf. Daarom dat het album ook die titel mee gekregen heeft. En Lianne doet ook wel dingen anders dan anders op dit album. Opener Bittersweet is wellicht al bekend. Een sterk opgebouwd nummer, meelevend in stem en muziek. Read My Mind is een warm en rijk nummer. Relaxed meeknikken mag hier gerust. Green Papaya is sereen en dromerig. Een mooie songs die een andere kant van Lianne laat zien en horen. Can't Fight is een ontspannen en wederom erg fijn nummer.
Paper Thin is het prijsnummer van dit album. Vooral vocaal een erg sterk nummer met precies de juiste instrumentatie om dit te ondersteunen. Na een korte interlude horen we het bijna hypnotiserende Weird Fishes. Een wat duistere versie van La Havas horen wel hier. Een intrigerend nummer. Please Don't Make Me Cry heeft een refreintje dat lekker blijft hangen. Seven Times heeft iets Zuid-Amerikaans, drift lekker door en muzikaal zeer divers. Courage is klein en breekbaar. Lianne toont zich kwetsbaar in dit kleine, minimale nummer. Soul Flower is dan weer ijzersterk gezongen. Lianne straalt hier haar kracht uit die het hele album al op de achtergrond te voelen is. Een ijzersterke plaat van Lianne La Havas.

Het album Blood uit 2015 bracht Lianne La Havas het nodige succes, maar de zangeres uit Londen was er zelf niet erg tevreden over. Haar naam stond erop, maar het album voelde niet eigen, omdat ze weinig inbreng had bij de productie en het platenlabel haar stimuleerde om liedjes op te nemen die niet door haar geschreven waren (zoals What You Don’t Do, dat een grote hit moest worden). Achteraf was ze hier zo ontevreden over, dat ze een lange pauze nam. Een donkere periode volgde, waarin drie personen overleden met wie ze een sterke band had: haar oma, haar overgrootmoeder en haar mentor Prince. Tevens liep haar relatie op een pijnlijke manier op de klippen.

Maar gelukkig is Lianne La Havas anno 2020 die crisis te boven gekomen, met een bloedmooie, titelloze plaat als blinkend resultaat. Het is niet zonder reden dat het album alleen haar naam draagt: dit album is volledig háár album en ze heeft het kunnen maken op haar voorwaarden, met haar eigen vrienden, haar eigen band. Daarnaast zijn deze keer alle nummers wél van eigen hand. Samen vormen de liedjes het persoonlijke relaas van Lianne: het eerste liefdesgeluk, de verdrietige breuk, het zoeken naar de eigen identiteit en er uiteindelijk weer sterker uitkomen.

Muzikaal tapt Lianna La Havas uit allerlei vaatjes: ik hoor invloeden uit de folk, r&b, Braziliaanse pop, jazz, rock en soul. Bovendien etaleert ze hier haar grootste troeven: haar prachtige, warme stem en haar uitstekende gitaarspel. La Havas heeft dit alles vervat in bijzonder fraaie liedjes, die behoorlijk ingenieus in elkaar zitten en heel puur en eigen klinken. Het spelplezier spat er vanaf, soms zelfs letterlijk, bijvoorbeeld wanneer de band het laatste liedje Soul Flower luid lachend afsluit. Ook grappig dat je na de eerste tonen van Seven Times, Lianne “Yeah, that’s a good intro” hoort zeggen (zeker waar!). Om kort te gaan: schitterend album, gaat dat luisteren!

Lianne La Havas maakte voorzichtig maar oh zo mooi haar debuut in 2012 met het album Is Your Love Big Enough? Opvolger Blood was eerder een wisselend album waarin het zoeken was tussen La Havas en de productietafel. Er was tijd over gegaan voor haar 3e album, maar dat was zeker het wachten waard. Ze heeft haar sound duidelijk gevonden en heeft ook meer controle over haar eigen muziek. Producer Matt Hales is er gelukkig ook terug bij, hij was één van de weinig mensen die bij de vorige albums goed begreep wie La Havas was en kon haar muziek het best naar voren brengen. Hij schrijft ook bij de meeste nummers mee. Live komt het nog beter tot haar recht, maar het 3e album is wel een mooie vertaling er van.