Fred Eaglesmith - Lipstick, Lies & Gasoline (1997)

Ben dit erg duurzaam album sinds zijn release in 1997 altijd met regelmaat blijven draaien,en ook degenen waarbij ik Lipstick, Lies & Gasoline in de loop der jaren geïntroduceerd heb waren bijna allemaal erg enthousiast over dit achtste album (ik kan er een paar langs zitten) van de 'Friese' Canadees Fred J. Eaglesmith.
Ik heb de man een aantal jaren later ook live gezien in Venlo en toen bleek niet alleen zijn Roots muziek maar ook Eaglesmith zelf erg onderhoudend te zijn.
Vreemd genoeg is het voor mij altijd bij dit album gebleven,ik heb nog wel Dust bij het desbetreffende concert gekocht maar die zet ik vrijwel nooit op.Ik wil nu echt weleens wat dieper in het oeuvre van Fred Eaglesmith duiken maar van de andere kant is Lipstick, Lies & Gasoline misschien wel zo'n sterk album dat ik daar simpelweg genoeg aan heb.
De plaat opent met het dynamische Seven shells,een nummer wat vooral opvalt door de prachtige en originele percussie,iets wat overigens wel voor meer nummers op dit album geldt.Vervolgens zijn we aanbeland bij één van de hoogtepunten op Lipstick, Lies & Gasoline 105,misschien wel één van de beste auto rij nummers ooit,zeker als je de geweldige tekst laat meetellen.
Wat volgt zijn een verzameling prachtige Roots nummers die stuk voor stuk uitblinken door hun veelzijdigheid,is het niet muzikaal dan wel qua tekst.Uitschieters zijn naar mijn mening,de beide erg amusante songs Drinking Too Much en Time to Get a Gun,het zowel prachtige als ontroerende Alcohol & Pills en het perfecte slotakkoord Water in the Fuel .
En de uitkomst van die collectie van dertien songs is dat je dan één van de mooiste Roots platen ooit te pakken hebt.

het beste roots/americana album van 2024, ware het niet dat deze reeds in 1997 uitkwam.

13 sterke songs van Fred Eaglesmith op een fraai, gevarieerd album gezongen met zijn ietwat gruizige, doorleefde stem. roots rockende nummers als "Bell", het bluesy "Pontiac" en "Seven Shells" (crash) een stevige reprise van de opener, worden afgewisseld met geweldige ballads, waarvan de 1 nog mooier is dan de ander.

zo is "Drinking Too Much" een duet met de Canadese singer/songwriter Lynn Miles een hartverscheurend lied over alcohol misbruik en horen we op "Spookin the Horses" en "Alcohol & Pills" prachtige pedal steel klanken. het laatste lied gaat over de schaduwzijde van roem en worden Hank Williams, Elvis Presley, Jimi Hendrix en Janis Joplin bij naam genoemd.

weet niet of er aan het stevige folky, meerstemmige "Time to Get a Gun" met accenten van banjo en mandoline en "Drinking Too Much" amusante bedoelingen ten grondslag liggen.

op "Angel of the Lord" zingt Lynn Miles de backing vocals en de "road song ballad" Water in the Fuel" met o.a. mandoline en een Hammond B3 sluit dit sterke album geweldig af.

naar mijn mening s'mans beste album waarop alles klopt. een (semi) klassieker in het roots genre.

Album werd geproduceerd door Scott Merritt
Recorded at The Cottage, Guelph, Ontario, Canada