I Like Trains - Kompromat (2020)

De gesproken vocals in Truth geven dit nummer echt een héél andere toon dan ik van deze band
ken. Geen warmte meer in de stem, geen sfeer meer in de muziek, maar een kil en afstandelijk geheel. Dit doet me denken aan de wat experimentelere, moderne post-punkbands zoals Ought en Preoccupations. Ik moet toegeven dat het wel wat heeft.

iLiKETRAiNS - Progress Reform (2006) heb ik hier liggen en is vele malen meer donkerder dan deze single wat mij betreft.

De drummachine(?) beats zijn dat wat simplistisch, eerder dan kill, in de eerste minuut of zo maar het wordt wel heel langzaam opgebouwd richting een climax (die eigenlijk niet ontlaad). Desondanks zou ik zeggen dat dit redelijk goed toegankelijk en juist wat weg stapt van Post-Punk / Experimental.

Heel veel bekende quotes in de tekst "The Truth is a liquid lunch" en nog 2 dozijn media, film (en boek?) quotes.

Bevalt me eigenlijk wel.

En de hoes lijkt me een zwart/wit variant van een werk van Mondriaan.

Weet (nog) niet wat ik ervan moet vinden. 'The Truth' doet me (na één luisterbeurt) zo goed als niets. Bij eerste beluistering niet meer dan licht aardig, maar niet echt boeiend. De rest van het album is natuurlijk vast heel anders (gedreven, warm en gloedvol et cetera).

Deze Truth daarentegen....

Ik dacht dat ze gestopt waren? Gelukkig niet dus.

Singles 'The Truth' en 'Dig In' beloven veel. Post-rock, maar dan zoveel speelser. Een upgrade van hun sound. Ik kijk erg uit naar dit album.

Precies diezelfde vocals zijn ook te horen op Dig In en A Steady Hand en ik eigenlijk ben ik dat nu al een beetje beu geluisterd. Het is niet vernieuwend en voelt nep, omdat de zanger wel degelijk 'echt' kan zingen. Ik begin sceptisch te worden over dit aankomende album.

Keek erg uit naar een nieuwe ILT maar met voorloper "The Truth" werden de (mijn) verwachtingen al naar beneden bijgesteld. De monotone (praat) zang in combinatie met het kille industriële geluid is niet echt mijn ding. Helaas begint deze cd met meer van dit soort nummers. Vanaf "Prism" hoor ik weer de ILT zoals ik ze ken om vervolgens steeds beter te worden met uiteindelijk "New Geography" als hoogtepunt.

Mooi album, verrassend ook.

Wat moet die hoes eigenlijk voorstellen? Behalve dan hokjes in hokjes enzo.

Dit is het eerste dat ik van I Like Trains heb beluisterd en ik begrijp dat dit best wel een koerswijziging is. Ik werd benieuwd naar de plaat door aerobag's bericht en toen hij The Truth draaide in de MusicMeter BeatSense-room. In recensies wordt vooral gesproken over dat de plaat perfect de huidige tijdsgeest vangt, maar op wat tekstflarden na heb ik daar nog niet zo veel van meegekregen. Muzikaal hoor ik een uitstekende post-punkplaat met erg goed drumwerk en een zanger met een hele aangename baritonstem. Soms industrieel, maar ook opzwepend, sommige nummers doen me aan Editors en LCD Soundsystem denken.

Kompromat klinkt weer (lekker) anders dan het wonderschone en dromerige Progress Reform of het meeslepende en mysterieuze Elegies to Lessons Learnt, maar ze is zeker niet minder. Wellicht kun je op dit nieuwe album hooguit een meer agressieve benadering van de I Like Trains sound vinden en is de zang over het algemeen feller van toon, minder dromerig en stukken minder ingetogen dan dat ik van deze band gewend ben. Wat is gebleven is een nog altijd uitstekende band, een intrigerende zanger en een aantal interessante songs. Het blijven gelukkig - ook dit keer - composities die schreeuwen om nog een keer te worden beluisterd. En nog een keer!

Ik vind 'm goed!