Lady Gaga - Chromatica (2020)

Grappig, deze dame schijnt volgens sommigen de nieuwe Queen of Pop te zijn, maar ze wordt amper besproken hier. Deels terecht, want het is dan ook een wegwerp album geworden en de dame zelf heeft zich nog altijd niet bewezen als eventuele nieuwe Queen of Pop.
Ja ze kan zingen en ze is erg muzikaal, maar inhoudelijk stelt het allemaal niet heel veel voor.
Voor iemand die twaalf jaar (bekend) aan de weg timmert heeft deze dame ook weinig echte hits op haar naam staan en klinkt heel veel hetzelfde. Bedoel, kan de gemiddelde mens behalve een paar hits van haar debuut andere hits van Gaga noemen? Het werd per album minder met memorabele hits.
Toen Madonna twaalf jaar in het vak zat kon ze met gemak twee albums met hits vullen. Sterker nog, toen verscheen er een bootleg genaamd The Immaculate Collection II, met alle hits die níet op The Immaculate Collection stonden.
En dat is wat iemand tot Queen of Pop maakt, niet in vleesjurken en andere maffe creaties lopen en een beetje redelijk acteren in de zoveelste A Star Is Born film, terwijl je ondertussen zeer matige op de gay community gerichte dertien in een dozijn dance albums maakt. (Iets waar Madonna het afgelopen decennium overigens ook erg goed in was.)
Ik had van Gaga meer verwacht to be honest.

Eigenlijk vond ik tot nog toe elk Lady Gaga-album beter dan zijn voorganger. Chromatica breekt helaas met die traditie.

Waar ze naar mijn mening steeds veelzijdiger voor de dag kwam en vocaal ook steeds meer liet horen, is dit toch weer meer en terugkeer naar de danspop van de eerste twee platen. Dat mag, en dat doet ze verder zeker niet slecht - en soms zelfs erg goed - maar ik was eigenlijk wel benieuwd waar haar groei haar zou brengen. Dat antwoord laat nu minstens een plaat langer op zich wachten.