Manfred Mann's Earth Band - Criminal Tango (1986)

Hierop de Paul Weller (The Jam) cover *Going Underground*. Toegankelijk album met vlotte nummers die lekker wegluisteren. Crimineel goed als het ware.

Helemaal mee eens, Bluebird. Ik kan mij levendig voorstellen, dat veel mensen de zware, langdurige symfonische nummers van MMEB laten liggen tot speciale momenten (die nooit komen). Maar 'criminal tango' is nu juist een cd, met relatief korte nummers, de teksten zijn bijtend maar niet zwaar op de hand. Een buitengewoon toegankelijke cd met Chris Thompson in een zingende hoofdrol. Die voelde zich ook aanmerkelijk beter op zijn gemak. Een terugkeer na lange tijd nota bene van Mick Rogers, de zanger/gitarist van MMEB van vóór Chris T. Hij zingt maar één nummer maar speelt de hele cd prima gitaar. Op deze wijze had MM toch moeten doorbreken, ook naar een nieuw publiek. Waarom is dat eigenlijk niet gelukt? Ik heb veel cd's, maar 'criminal tango' komt naar verhouding heel vaak boven drijven, het is gewoon een lekkere plaat. Ik vond een recensie nu nodig, de plaat moet weer eens onder de aandacht worden gebracht, zo oud is hij niet (1986) en hij heeft, beter dan veel andere platen van MMEB de tand des tijds heel goed doorstaan. En voor dat je het weet, is zo'n briljantje vergeten, ik geloof dat dit pas de 2e recensie is voor deze cd in MUME. Waarom zou Manfred Mann eigenlijk deze ingeslagen weg toen weer hebben verlaten?

Waarschijnlijk omdat dit prachtige schijfje ook al geen suc6 heeft gekend denk ik. Mann is daarom waarschijnlijk weer op zijn oude schreden teruggekeerd met het daaropvolgende *Masque* en het alweer toegankelijker *Soft Vengeance* uit '96. Het laatste studioalbum *2006* is wederom complexer en gelaagder van structuur. Het blijft een grillig muzikant die desondanks toch altijd weer herkenbaar blijft. Er schijnt een nieuw album aan te komen en mijn verwachtingen zijn alweer hooggespannen.

Je geeft wel weinig punten Bluebird, het staat niet goed in verhouding tot je lof voor Criminal tango. Ik vond Masque een draak, Soft vengeance ging nog, 2006 durfde ik niet meer te kopen. Ik ben een aanhanger van Chris Thompson, zelfs meer dan van MM zelf. Waarschijnlijk heeft MM dat zelf in die tijd ook een probleem gevonden (en waarschijnlijk nog steeds)

Nou vooruit dan, eigenlijk heb je wel gelijk. Een punt dr bij. Ik vond het nogal ''makkelijk'' klinken vergeleken bij zijn andere meesterwerkjes, vandaar de 3 punten. Maar bij nader inzien is dit idd een zeer geslaagd album. En bijzonder ondergewaardeerd.

Hmm... het verbaast me toch dat jullie zo positief zijn over Criminal Tango. Zes van de negen nummers zijn covers, en ze zijn niet bepaald van Nightingale-kwaliteit, om het zo maar even te zeggen. De jaren 80 zijn qua muziek zeker niet mijn favoriete periode, en deze plaat is doordrenkt met de gladde synthpop van die tijd. Het klinkt allemaal wat te gladjes voor mijn smaak en het ontbreekt duidelijk aan klassiekers. Nee, met Criminal Tango begint voor mij de interesse wat af te nemen. Toch is het niet vreselijk, vandaar de 3 punten.

Eigenlijk de eerste keer dat ik deze plaat op zet. De klacht dat meerendeel covers zijn, gaat niet op, want MMEB heeft altijd covers gespeeld en er zelfs mee gescoord.

Mooie aan deze plaat, is het consistente rockgeluid, de stevige drumpartijen van John Lingwood, het fenomenale fretloze basspel van John Giblin en de songkeuze. Zo'n song als Banquet is toch erg goed gedaan, ik ken het origineel dan weer niet.

Schijnbaar is Steve Waller weer absent en Mick Rogers vlamt weer als vanouds. Toch een miskend, goede gitarist.

Deze plaat doet me wat denken aan Mr. Mister en Mike & the Mechanics.

Dat is zeer zeker waar, maar bij dit album en bij Soft Vengeance overheersen de covers wel heel erg. Je moet wel heel goed zoeken naar eigen werk nog, en dat was bij alle voorgaande albums toch minder zo. Daar had je één, twee of drie bewerkingen, niet zes, acht of tien. En dan ook nog deze uitwerking. Absoluut niet mijn favoriete album van de band, maar ik kan het desondanks onmogelijk slecht noemen.

Het is dat mijn favoriete zanger Chris Thompson van de partij is en daarom geef ik (nog) 2.5 stemmen, maar het is veel en veel minder dan ik van ze gewend ben. Kwa nummers kwa alles eigenlijk. Jammer zo'n mispeer

Met 3* heb ik 'm ook dik beoordeeld. Going Underground en Do Anything... zijn 'n positieve uitzondering op dit verder zwak album.

Ik vind het een geweldig album, "zwak" komt in de verste verte niet bij mij op.

Ja, het is een geheel ander album dan die in tijden van de groots opgezette symfostukken.
En ja, Mann is er in geslaagd op met zijn crew een mooi en stevig rockalbum neer te zetten met sterke songs zoals Who are the mystery kids? en zonder een moment in te kakken.

Het heeft een lekker tempo en de terugkeer van Mick Rogers als gitarist (en eenmalig vocalist) is geweldig.

The Roaring Silence, Nightingales and Bombers zijn ook uitmuntende albums. Maar als Mann even van het pad afwijkt (zoals ook bij Somewhere in Afrika gebeurde op een andere wijze) valt het zelden tegen. Thompson kan zich als vocalist volledig uitleven en doet dat ook met verve.

Smaak is natuurlijk iets waar niet over valt te twisten.

Maar dit album zwak noemen of een mispeer, gaat er bij niet in.
Of je het goed vind of niet, ik vind het een knappe plaat.

Wat dat betreft ben ik het helemaal met je eens. Dat geldt voor Somewhere maar ook zeker voor Masque: gedurfd en totaal anders, maar toch MMEB.
Alleen dit album is nou niet bepaald anders of gedurfd, maar is voor mij een slap vervolg op hun eerder werk. Ieder z'n eigen smaak natuurlijk, ik ben het alleen niet eens met je beargumentering.

Ben fan van MMEB's eerdere werk maar dit kan ik maar heel matig appreciëren. Een magere 2 op 5 voor mij . Ik vind er geen enkel sterk nummer op staan.

Een beetje snuffelen op MM kwam ik bij MMEB (Manfred Mann's Earth Band) uit. Ik heb wat vinyl van deze groep en drie cd-s. De hele goede Blindin' verzamel cd, Solar Fire en dus deze. Ik wist absoluut niet meer dat ik deze had en vraag me af of ik het ooit wel gedraaid heb.
Solar Fire is een hele goede plaat, met het geweldige Father of Day Father of Night. Toch maar eens gaan zitten voor Criminal Tango. Het is een plaat gemaakt in de jaren 80, de groep moet wel een jaar in de studio hebben gezeten. Veel prog groepen hadden het moeilijk in de jaren 80. Doorgaan op de oude voet kon eigenlijk niet. Punk/New Wave had meedogenloos afgerekend met die lange prog/sympho nummers. Dat was iets voor hippies. Dus veel prog groepen uit de jaren 70 proberen wat met de tijdgeest mee te gaan, wat lang niet altijd een succes is. Daarbij wordt natuurlijk gekeken naar groepen die succes hebben en een beetje in hun straatje passen (Spandau Ballet, Mister Mister. Level 42 etc). Juist allemaal groepen uit de jaren 80 die ik mooi heb laten liggen. Je ziet het bij Genesis, Yes, Moody Blues, hun platen uit de jaren 80 zijn vaak een poging om met de tijd mee te gaan en daarbij een stuk van hun identiteit te verliezen. Vaak verloren ze oude fans, en veel nieuwe kwamen er niet bij. Voor mij speelt dit ook wel wat mee met deze plaat. Ergens las ik dat deze plaat vooral AOR muziek was (Adult Oriënted Rock) een stroming vooral in Amerika waarbij hard rock 'te' was , maar groepen die net gladder speelden waren reuze populair. Denk dan aan Foreigner, Toto, Asia, Survivar, Whitesnake. Al met al zocht MMEB hun weg door de moeilijke jaren 80 en was dit het resultaat. Op zich met interessante covers van Paul Weller (Going Underground), Banquet (Joni Mitchell), Bulldog (Beatles). Zoals wel meer AOR muziek luistert het lekker weg (vgl Africa van Toto..), en door de korte nummers verveelt het ook niet echt. Maar ik mis iets, bepaalde authenticiteit, te veel aanpassing aan de tijd. Een paar nummers ontstijgen dat en daar ervaar je nog wel de kwaliteit en de MMEB sound, maar bij andere nummers ligt er zo'n jaren 80 sound overheen, dat het wat geforceerd overkomt.
Door de prima zang van Chris Thompson, het goede gitaarspel van Mick Rogers en zo nu en dan toch weer dat heerlijke moog synths van Manfred himself toch maar een drie. Maar wel een magere.

Ik heb dit album vandaag voor het eerst opstaan. Mij interesse werd gewekt doordat ik het nummer Who are the mystery kids in een playlist voorbij hoorde komen. Dat klonk geweldig dus het hele album maar even opgeslagen. Na enig speurwerk blijkt dat Chris Thompson de zanger is. Dan is mijn interesse nog wat meer gewekt. Ik ken MMEB enkel van wat hits. Hele albums heb ik niet van ze. Vergelijkingsmateriaal heb ik dus niet echt in die zin. En op die manier naar dit album luisteren is bepaald geen straf. Niet alles vind ik even sterk maar over het algemeen luistert het prima weg. De fijne jaren 80 productie is daar mede verantwoordelijk voor. Leuke kennismaking in ieder geval.

Geinig, ietwat gelikt MMEB albumpje in 80s style, niks opzienbarends maar best de moeite waard. 3,5 ster

Vielip probeer eens de albums van MMEB midden en eind jaren 70. Mooie, verzorgde symfo rock.

Oké bedankt voor de tip!

Het album The High Cost of Living van MMEB zanger Chris Thompson is, nu ik het weer eens afspeelde, eigenlijk een soort van evenknie van het Manfred Mann's Earth Band album Criminal Tango dat in hetzelfde jaar is verschenen (1986).
De Earth Band begon met Going Underground van The Jam, Thompson start met Love and loneliness van The Motors.

Beide albums zijn echt Thompson, energiek, stevige (melodieuze) rock, kritische teksten en tegelijkertijd productioneel jaren '80. Alleen Mann zelf ontbreekt op The High cost of living uiteraard. Maar Thompson heeft goede andere musici om zich heen weten te vinden, ook op de toetsen.
Het is natuurlijk wel alles wat Mann tegen Thompson had: geef hem een vinger en hij pakt je hele hand. Na Criminal Tango had hij dan ook weer voor even genoeg van zijn meest succesvolle maar freelance zanger.

Maar ik mag The High Cost of living, net als Criminal Tango, graag horen, al is het Thompson album dan noodgedwongen op vinyl (nog nooit op cd verschenen).