The Last Poets - The Last Poets (1970)

ben geen hiphop fan, maar deze grondleggers van het spoken word genre vind ik erg goed. heerlijke ritmes, goed poetische teksten. waar is het misgegaan met de hiphop?

Ben wel een Hip-Hop fan, maar vind dit niks echt letterlijk spoken-words.

Geëngageerde teksten die spoken-word worden gebracht met wat percusie als ondersteuning, dit zijn de fundamenten van hip-hop.

Het nummer 'Niggers are scared of revolution' is de meest zelfkritische tekst naar een bevolkingsgroep toe die ik ooit heb gehoord. Vandaag nog even brandend actueel als in 1970. Tekstueel knap, visionaire inhoud: ijzersterk.

vroege spoken-word/rap plaat. tekstueel sterk en snijdt maatschappelijke onderwerpen aan.

ik ben een hiphopliefhebber en kan dit zeker waarderen

3.5/5

Inhoudelijk zeer sterk maar op muzikaal gebied stelt het niet veel voor. Dat is ook wel logisch aangezien het om spoken word gaan. Het is een goede weerspiegeling van de ongelijkheid in de VS die er op dat moment helaas nog steeds was. Er wordt echter niet alleen commentaar geleverd op de blanke elite. Ze hebben gelukkig ook zelfkritiek. Dit is waarschijnlijk de eerste hiphopplaat voor zover je dit als hiphop kan zien. Een plaat waar veel hedendaagse rappers nog een voorbeeld aan kunnen nemen.

Deze week in het forumtopic 52 essentiële klassiekers uit de pop/rock geschiedenis. (zie hier)

In tegenstelling tot wat wel eens gedacht wordt, begint de geschiedenis van de hiphop niet in 1979 met 'Rappers Delight' van The Sugar Hill Gang, maar aan het einde van de jaren zestig. De Verenigde Staten waren een natie in verandering. De positie van de zwarte Amerikanen verbeterde, maar volgens velen niet snel genoeg. Dat was ook de mening van een groep straatdichters die tot de levende culturele gemeenschap van de New Yorkse Lower East Side behoorden. The Last Poets koppelden ritmisch gesproken teksten aan Afrikaanse percussie. Poets Abiodun Oyewel, Alafia Pudim, Omar Ben Hassen en percussionist Nilaja werden niet in de eerste plaats gedreven door een drang naar muzikale vernieuwing. Ze zagen hun muziek als een uitlaatklep voor hun verontwaardiging. "Schop de mensen een geweten", dachten The Last Poets. Ze hadden niet alleen scherp commentaar op de achterstelling van de Afro-Amerikanen door de blanken, ze uitten ook zelfkritiek. Verandering is pas mogelijk als je die ook zelf wil. Opmerkingen als "Niggers love everything but themselves" en "Niggers shouldn't be scared of revolution, because revolution is nothing but change" dienen in die context begrepen te worden. The Last Poets waren echt geen doemdenkers, zij geloofden dat er daadwerkelijk wat kon veranderen. "You can take niggers out of the country, but you can't take the country out of niggers." luidde het. Gedurende de tweede helft van 1970 kampeerde deze debuutplaat in de Amerikaanse hitlijst, al raakte ze niet in de top-20. Bijna dertig jaar (1999, sic) na dato heeft deze proto-hiphop niets aan kracht en frisheid ingeboet.
(Bron: DM, De Cultuurkenner, 1999)

Dit is natuurlijk nog geen echte hip-hop, meer iets wat later hiphop zou worden. Toch wel prima om zo tussen door een keer gehoort te hebben.

Het is een spoken word album, dat ze rijmen en dat het daardoor gelijkenissen vertoond met hip-hop betekent niet dat dit hip-hop is, dit is namelijk helemaal geen hip-hop.
Ik vond het wel aardig om eens naar te luisteren, maar ik denk dat ik het niet snel nog eens op zal zetten. Ondanks dat het plaatje maar een half uur duurt weet het niet te boeien tot het einde.

Ken dit album niet, maar het schijnt het favoriete album van David Bowie te zijn geweest.

De recensent van Allmusic was blijkbaar een stuk enthousiaster dan de meeste gebruikers hier :
The Last Poets - The Last Poets | Songs, Reviews, Credits | AllMusic

De voorloper van de hiphop en het moet duidelijk nog wat bijgeschaafd worden. Het is ook meer spoken word met percussie, veel melodie komt er niet echt aan te pas. Ongetwijfeld van belang in de muziekgeschiedenis, maar ik kan hier als luisteraar van het album niet echt van genieten. Opvallend in een tijd waarin het instrumentale aandeel in veel nummers net toenam met lange gitaarsolo's (of andere instrumenten). Het klinkt (anno 2020) ook meer als een uitloper van de 60s dan een voorloper van de verdere 70s en 80s.

Het favoriete album ooit van Bowie, ik hoor nog niet helemaal wat hij hoort dan.

Nog een paar luisterbeurten geven.

Nou, ze kunnen zichzelf The Last Poets noemen, maar ik hoor alleen nigger, nigger, nigger.
Tou eem.
Inhoudelijk gaat het wel ergens over maar als het album is afgelopen, denk ik alleen maar aan niggers. En daar moet ik weer mee uitkijken tegenwoordig. Gevaarlijk album.