menu

Spoon - Kill the Moonlight (2002)

mijn stem
3,92 (131)
131 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Merge

  1. Small Stakes (3:00)
  2. The Way We Get By (2:40)
  3. Something to Look Forward To (2:16)
  4. Stay Don't Go (3:35)
  5. Jonathon Fisk (3:15)
  6. Paper Tiger (3:07)
  7. Someone Something (2:48)
  8. Don't Let It Get You Down (3:29)
  9. All the Pretty Girls Go to the City (3:12)
  10. You Gotta Feel It (1:29)
  11. Back to the Life (2:21)
  12. Vittorio E. (3:39)
totale tijdsduur: 34:51
zoeken in:
4,0
Een prachtig album van een prachtige band. Verder wil ik er niks meer over kwijt.

avatar van Sjoerd
4,0
Inderdaad... liep een tijdje geleden min of meer per ongeluk tegen deze band aan. Kill The Moonlight heeft sinds die tijd erg vaak in mijn CD speler gezeten...

De band grijpt op dit album naar wat verschillende stijlen en sommige nummers doen me dan ook sterk aan een bepaalde band denken:

Small Stakes klinkt heel erg als Apollo 440
Stay Don't Go erg Soulwax achtig
Paper Tiger had van Eels kunnen zijn
En Someone Something van Supergrass...

Lekkere plaat blijft het in ieder geval

avatar van we tigers
4,5
deze komt elke keer weer terecht in de cd-speler...
zo kaal, zo puur, en zo raak!
Onbegrijpelijk dat Spoon niet overal superbekend is, want die gasten kunnen het.

avatar van oruiz
Bertyl schreef:
Een prachtig album van een prachtige band. Verder wil ik er niks meer over kwijt.


je hebt al teveel gezegd

avatar van StuF
4,5
deze blijf je inderdaad opzetten. er bestaat geen stemming waar ik er geen zin in heb!

Sven Bersee
Prachtig, die lach in Back to the Life.

avatar van Mr.B
4,5
Hun beste.

Sven Bersee
Hun beste lach inderdaad.

black/bird
Deze samen met A Series Of Sneaks vind ik hun sterkste albums.

avatar van Yeahz
4,5
Ik heb wel een vreemde relatie met deze plaat opgebouwd; ik vind deze plaat in zijn totaliteit erg goed en fris. Het is echt een heerlijk frisse luisterervaring om deze cd in zijn geheel te beluisteren door de interessante ritmes en tempowisselingen. Tegelijkertijd kan ik niet zo gauw een nummer op deze cd bedenken dat er nou echt bovenuit steekt. Even gauw een bepaald nummer opzetten omdat dat nummer zo lekker in het gehoor ligt zit er voor mij niet echt in. Misschien verandert dat nog met de tijd.

avatar van UndahCovah
4,0
Tof plaatje! Ik heb eerst GA GA GA GA GA geluisterd en toen pas deze. Deze is net zo lekker vrolijk en fris. Ik begin met 3.5*

avatar van Lepel
4,0
Fijn album, nog fijnere herinneringen. Tijdens rondtrek door o.a. Australie kwam een kamergenoot met deze plaat aan. Geluisterd op discman, avond aan avond. Toen ik in Melbourne was, bleek de band daar op te treden. Geweldig concert. Heel af en toe zet ik 'Kill the moonlight' nog op; ben ik weer even in Australie, op een kamer in Melbourne. De kamer die de jongen van de Spoon-cd (een Groninger) en ik deelden met twee Zweedse meisjes. Die ik overigens verjaagd zou hebben met mijn lawaaïg gesnurk. Hadden ze maar oordoppen moeten kopen. Of net als ik een discman, zodat ze dit album van voor naar achter hadden kunnen afspelen.

avatar van west
4,5
Dit album staat maar liefst op 19 in de Pitchfork top 20 van dit decenium...
Ik kende alleen Ga Ga Ga Ga Ga, wat ik een echt goed lekker pop/rock album vind. En ik moet zeggen: dit Kill the Moonlight vind ik nog wat beter. Het is wat meer rock dan pop en regelmatig behoorlijk origineel. En niet onbelangrijk: er staan mooie en fraaie songs op deze cd. Ik begin zowaar enig begrip voor de keuze van Pitchfork te krijgen : 4,5*

avatar van Near
3,0
Vandaag nog eens opnieuw beluisterd, en heb dan toch maar met een halve ster verlaagd. De nummers schreeuwen iets teveel om aandacht, maar hebben eigenlijk maar weinig te bieden. Het valt me ook op dat dit een vrij moeilijke en lange zit is, hoewel de plaat maar 35 minuten duurt. Maw: het verveelt vrij snel.

Er staan echter wel een paar leuke nummers op - hoogtepunt: 'Jonathon Fisk' -, maar de overgrote meerderheid is middenmoot. 3

avatar van west
4,5
Near schreef:
Het valt me ook op dat dit een vrij moeilijke en lange zit is, hoewel de plaat maar 35 minuten duurt. Maw: het verveelt vrij snel. Er staan echter wel een paar leuke nummers op


Reactie: Begrip: Conclusie:

Verslavend plaatje wat niet voor niets (erg) hoog genoteerd blijkt te staan in diverse decenium lijstjes (oa OOR & Pitchfork). Hele sterke songs die onder je huid kruipen. Voldoende afwisseling, ook door allerlei leuke effecten in de muziek (zoals bijvoorbeeld de synthesizer in Paper Tiger), om de aandacht er meer dan bij te houden. Dat Spoon uit vakmensen bestaat, kan je horen: echt voortreffelijk neergezet deze muziek.

Verhoog 'm naar de ultieme 5,0* en zet 'm zelfs in mijn top 10.

avatar van Near
3,0
west schreef:
(quote)


Reactie: Begrip: Conclusie:



- dat is mijn conclusie. De leut!

avatar van west
4,5
Ja ok. Maar zie je de vreemde tegenstelling in je conclusie niet? Er staan een paar leuke nummers op, maar die 35 minuten is wel een lange zit.

avatar van Near
3,0
Sluiten een paar leuke nummers dan een te lange zit uit? Of kan een plaat van 35 minuten volgens jou geen lange zit zijn? Wat bedoel je, "tegenstelling"? (waarom stuur ik dit zelfs...)

avatar van west
4,5
Een album vol met geweldige nummers. Het is echt ondoenlijk om hier 3 favoriete tracks uit te kiezen. Het is allemaal fantastisch goed!
Toch wil ik er één nummer uitlichten: Back To The Life met zijn heerlijke catchy gitaren, z'n oh zo lekkere ritmes en daarbij fraaie strijkers.

U begrijpt het: Kill The Moonlight staat inmiddels (al een tijdje) in mijn top 10.

avatar van woutorrmusic
Sven Bersee schreef:
Hun beste lach inderdaad.


haha

avatar van Kuk
5,0
Kuk
Don't let it get you dooooown! Het toppunt van optimisme

avatar van Zhero
5,0
Yeahz schreef:
Ik heb wel een vreemde relatie met deze plaat opgebouwd; ik vind deze plaat in zijn totaliteit erg goed en fris. Het is echt een heerlijk frisse luisterervaring om deze cd in zijn geheel te beluisteren door de interessante ritmes en tempowisselingen. Tegelijkertijd kan ik niet zo gauw een nummer op deze cd bedenken dat er nou echt bovenuit steekt. Even gauw een bepaald nummer opzetten omdat dat nummer zo lekker in het gehoor ligt zit er voor mij niet echt in. Misschien verandert dat nog met de tijd.


Ik heb precies hetzelfde. Maar dat is precies wat Spoon is, continu, maar dan echt continu hoog niveau, nergens echte uitschieters. Voor mij is "Stay Don't Go" wel een persoonlijke favoriet, prachtig mooi nummer qua lyrics en sound. Maar kan me voorstellen dat de favoriet van anderen weer "The Way We Get By" is.

Van de andere Spoon albums vind ik het ook moeilijk een favoriet aan te wijzen. Ga x5 heeft meerdere favorieten (Don't You Evah en Rhthm & Soul), Gimme Fiction heeft "I Turn My Camera On", Transference duidelijk "Out Go The Lights", maar de rest: geen idee.

avatar van popstranger
4,0
Spoon is zo'n band waarvan ik wel wat nummers kende maar nog nooit een volledig album had beluisterd, daar is met deze 'Kill The Moonlight' nu verandering in gekomen en ik kan niet anders dan te denken dat ik deze band te lang heb uitgesteld om eens deftig te beluisteren. Als deze representatief is voor de rest van hun oeuvre ziet het er in ieder geval goed uit! Perfect uitgebalanceerde plaat die gewoon straight to the point is met Paper Tiger als voorlopig hoogtepunt voor mij...

avatar van Zwaagje
Ken spoon van de laatste twee albums en diw zijn top. Ga langzaam eens wat andere albums proberen te beginnen bij deze. Stem volgt.

avatar van vinylbeleving
4,0
Na They Want My Soul, deze in huis gehaald. Klinkt net zo fris en lekker maar is misschien nog wel wat orgineler. Toffe plaat!

avatar van bikkel2
4,5
Tof album en bevat een aanstekelijkheid die erg goed werkt.
Het is een soort frivole transparante rock met de nodige dynamiek met vaak de grandpiano als basis.
Originele songstructuren en nooit te zwaar op de hand.
Absoluut over de hele linie een uitstekend album.
Erg mee vermaakt en uiteraard nieuwsgierig naar de follow ups.

avatar van Cor
4,0
Cor
Het wordt een eentonig verhaal, maar de kwaliteitsrock van Spoon blijft opnieuw niet te versmaden. Intelligente muziek, met spannende en inventieve invalshoeken.

avatar van deric raven
Spoon heeft serieuze grote problemen tijdens het opnameproces van de vierde plaat Kill The Moonlight heeft Spoon nu Josh Zarbo tijdelijk uit het beeld is verdwenen. Zoals aangegeven op Girls Can Tell lijkt de van The Sidehackers afkomstige John Clayton de geschikte persoon om de rol als basspeler op zich te nemen. Toch wordt er tevens gestoeid met het geluid van Roman Kuebler, die eerder in de indie rock band Roads To Space Travel het viersnarige instrument bespeelt. Uiteindelijk keert Josh Zarbo terug aan het front, waardoor er bij de afronding van Kill The Moonlight drie namen vermeld staan als bassist.

Ondanks deze domme pech kan de band wel aansluiten bij Merge Records, die vanaf nu samen met Matador verantwoordelijk zijn voor de distributie en re-releases van de albums. Het omzetten van het ruwe materiaal in uitgewerkte composities is het tweetal Britt Daniel en Jim Eno zo goed bevallen, dat ze ook nu de touwtjes strak in eigen handen houden. Het aandeel van de op de achtergrond al reeds aanwezige Mike McCarthy breid zich uit, en hij zal voorlopig als hoofdproducent aanwezig blijven.

Op Kill The Moonlight is het keyboardspeler Eggo Johanson die de hoofdrol opeist. De geruchten dat deze geheimzinnige figuur een alter-ego van Britt Daniel is, worden door de band tegengesproken, al wijst alles wel duidelijk die richting op. Het valt ook op dat de toetsen en gitaar bijna niet gezamenlijk in de schijnwerpers staan, maar elkaar steeds afwisselen.

In ieder geval weet hij met zijn onbuigzame orgelpartijen een agressief pre cyberpunk sausje toe te mengen aan het verder vrij minimalistische Small Stakes en stevige Jonathon Fisk, waarbij de gitaar wel heerlijk mag rond jengelen. Ook zijn bijdrage op de met swingende seventies pianotoetsen van The Way We Get By geven de doorslag. De toetsenist is de katalysator die de pulserende ritmesectie in werking zet, om er een dreigende ondertoon aan toe te voegen.

De vocalen van de uit Texas afkomstige Britt Daniel ademen in alles nog dat nonchalante Britse chauvinisme uit, al wordt er wel degelijk naar nieuwe invalshoeken gezocht. Het mag duidelijk zijn dat men in de Verenigde Staten ook op de hoogte is van het feit dat de Belgische muzikanten ondertussen de Europese markt beheersen. Er wordt geflirt met funky grooves en de verwijzingen naar de retro disco sound vliegen je op Kill The Moonlight heerlijk om je oren.

Het zwaarmoedige geluid van Girls Can Tell zet zich niet zozeer voort, daarvoor wordt het opgevrolijkt met aanstekelijke human beat box geluidjes en vrouwelijke zangpartijen die Stay Don’t Go een Frans Belgisch sexy sensueel tintje meegeven. Er wordt afgesloten met Paper Tiger waarbij de eerste naweeën van de punkbeweging voelbaar zijn en waarbij er steeds meer geëxperimenteerd wordt met Afro beats en Jamaicaanse dub.

De B-Kant opent verrassend sterk met de Bowieaanse glamrock van Someone Something, om vervolgens met de smerige David Lynch soundtrack surfgitaar van All the Pretty Girls Go to the City weer opnieuw winst te boeken. Dat lukt ze ook met het lawaaierige dansbare futuristische new wave van Back to the Life waarbij orkestrale samplers en Afro beat gitaarstijlakkoorden voor de opschudding zorgen.

Met het dromerige psychedelische Vittorio E. laat Spoon nogmaals horen dat de samenhang dan wel ontbreek, maar dat de variatie een goed vervangingsmiddel is waarmee de veelzijdigheid van de band nogmaals benadrukt wordt.

Spoon - Kill the Moonlight (Vinyl) | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Gast
geplaatst: vandaag om 21:20 uur

geplaatst: vandaag om 21:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.