Apollo Brown & Che Noir - As God Intended (2020)

Hustle Don't Give is hard. En dik. Koenr weet die shit wel.

Benieuwd.

Benieuwd wat de rest van deze plaat in petto heeft na de release van "Hustle Don't Give".

Ik heb hier ook wel zin in!

Hustle Don't Give is alvast 1 van de beste nummers van dit jaar ! '94 klinkt ook goed trouwens, wel iets minder.

'94, fantastische beat. Had nog niet eerder gehoord van Che'Noir maar had van mij ook wel mogen blijven. Weet niet wat dat is met vrouwen die rappen als kerels, het is voor mij niet om aan te horen. Het helpt ook niet dat ze totaal geen emotie in haar stem heeft.

Wat een goede flow heeft die che toch

Album komt wat moeizaam op gang. Jammer.

Ik luister liever naar Che Noir dan naar de meeste vrouwelijke rappers in de industrie. Sa-Roc en Rapsody zijn wel uitzonderingen, maar ik zie haar nog wel groeien met de juiste beats en wie weet komt ze ooit in de buurt. Hier klinkt het weer negen van de tien keer hetzelfde met Apollo Brown, maar Che onderbreekt het zeker niet aan zelfvertrouwen. De traditionele manier van opscheppen met een leuke insteek. Doet me denken aan een vrouwelijke Big L.

...misschien niet de meest progressieve beatbakker en flikt hij altijd het zelfde kunstje, toch geniet ik weer van Apollo's beats.
Che Noir kende ik nog niet maar ook zij is een aangename verassing.
Lekker dit.

Freedom, Follow the Wisdom en '94

Ja wel een paar aardige tracks en ik beaam ook dat het album nogal zwak begint. Die hook van Blakk Soul is echt niet te doen. Ik vind Che Noir wel een aardige MC, maar ook weer niet heel bijzonder. Hetzelfde geldt voor de beats van Apollo Brown. Ik vind dat er wel iets meer diversiteit in zit de laatste tijd dan voorheen, maar alsnog wel erg herkenbaar allemaal.

Het album komt niet in de buurt bij Mona Lisa met Joell Ortiz.

Niet onaardig, maar wel weer een beetje te veilig en repetitief van Apollo.
Het ligt daarmee allemaal best lekker in het gehoor (bijna radio friendly), maar er mag wel een keer een wat rauwer randje aan.

The Apple is nog de meest gewaagde track en Hold it Down de beste.

Iets rauwere producties had van mij ook wel gemogen, de plaat had baat gehad bij een grimmiger sfeertje. Maar Apollo Brown heeft eigenlijk nooit een rauw randje, dus om dat hier nou ineens van hem te verwachten is ook niet heel realistisch.

Che' Noir's flow en storytelling zijn wel top en dit lijkt me een flinke stap richting een veelbelovende carrière.

Vermakelijke plaat. Zeker niet Apollo's beste werk, maar voor mij wel een fijne kennismaking met Che' Noir.

Blij verrast toen ik dit album voor de eerste keer hoorde. Ik kende Che Noir niet en ik kwam toevallig via Apollo Brown bij haar terecht. Was nooit een groot liefhebber van vrouwelijke mc's maar bij Che Noir is het genieten geblazen op z'n tijd.