Tangerine Dream - Springtime in Nagasaki (2007)

Wat heeft dit de laatste paar dagen vaak bij mij in de cd-speler gezeten en wat is het mooi. De muziek beklijft meteen en geeft mij het gevoel voor het eerst een plaat met electronische muziek te hebben gehoord. De thematiek waar over dit album gaat is niet zo mooi.

De muziek op dit album maakt onderdeel uit van serie die gaat over de atoombom die gevallen is op Nagasaki in 1945. Een behoorlijk beladen thema dus. De muziek is daar door erg ingetogen te noemen. Bij het luisteren er na heb ik eerder het gevoel dat er iets klassieks in de cd-speler zit, dan een vrolijke plaat met electronische muziek.

Wat voorbij komt is mooie sferische muziek waar spanning en weemoed in te horen is. Het is daardoor geen lichte kost te noemen en zeker niet voor iemand die vrolijk kennis wil maken met Tangerine Dream. Voor wie dat wel is is dit opnieuw zo'n album om dat bijzondere gevoel van electronische muziek naar boven te krijen. Na een paar luistersessies is het voor mij wel heel helder geworden dat dit een meesterwerk van Edgar Froese en Thorsten Quaeshning is. Het is adembenemend mooi, maar niet geschikt om kennis te maken met Tangerine Dream, daarvoor is de muziek te zwaar voor of te complex. Voor wie wel ervaring heeft met de muziek van Tangerine Dream is dit een must.

Ik geef het eerlijk toe: Tangerine dream is voor mij eigenlijk Phaedra, Rubycon, Zeit en Ricochet (en daarbij Edgar Froese’s eerste twee briljante solowerken, Aqua en Epsilon in Malaysian pale). Wat ze daarna hebben gemaakt, is me vaak te modieus, te gemakkelijk, ik mis hier wat van die onderhuidse spanning die hun vroege albums zo sterk hebben.
Toch heb ik met groeiende interesse de berichten van MuMe’s illustere trio van elektronische muziekexperts (tangmaster, Gerards dream en CorvisChristi) gelezen bij de serie van The Five Atomic Seasons.

Hard heb ik moeten zoeken maar gelukkig heb ik ze inmiddels in mijn bezit. Een serie van 5 albums, geïnspireerd door een beladen ogenblik in de geschiedenis: het bombardement op Nagasaki en Hiroshima in WO II.
Voor verdere details en achtergrond bij deze albums verwijs ik iedereen naar de berichten van bovengenoemde EM-exegeten, ik kan er met de beste wil van de wereld niets zinnigs meer aan toevoegen. Alles is al gezegd.

Maar mijn eigen mening: Inderdaad kom TD hier voor mij sterk terug, met een mengeling van dan weer ingetogen, soms mysterieuze, dan weer opzwepende muzikale tableaus. Elk album is eigenlijk één lang nummer en, eerlijk gezegd, zijn de vijf platen bij elkaar ook weer één geheel. Eén groot opus.
Voor mij is Summer in Nagasaki de uitschieter al mis ik waarschijnlijk in mijn temporale voorhoofdkwab het analytische vermogen om precies uit te leggen waarom.

Als ik iets van een sterwaardering zou moeten geven, zou het een dikke 3,5* zijn voor de serie in zijn geheel, waarbij ik meteen de kanttekening wil maken dat sommige individuele tracks meesterlijk zijn: het dromerige ‘Dreaming in a Kyoto train’ (uit Summer in Nagasaki) alsmede ’11:02 AM’ (die zo uit de film Koyaanisqatsi lijkt te zijn gehaald) zijn ware hoogstandjes. Het dreigende ‘Trauma’, dat Autumn in Hiroshima opent, is ook al van uitzonderlijke klasse.

N.B.: die andere synthesizer-grootheid, Kitaro, heeft opmerkelijk genoeg recentelijk hetzelfde gedaan. Na een hele serie mindere albums heeft hij zich gerevancheerd met de serie The sacred journey of Ku-Kai, met de nasleep van de 9-11 ramp in Amerika en Kitaro’s daarop volgende meditatieve pelgrimstocht als uitgangspunt…

Mooie toelichting, yorgos. Tja, voor mij zijn Summer in Nagasaki en Autumn in Hiroshima tot nu toe zeker de uitschieters van dit 5-delige project. Winter in Hiroshima en The Endless Season zijn ook heel redelijk, maar ook wel tamelijk middelmatig te noemen. Overigens bemerk ik dat ik zelf nog geen commentaar heb gegeven op dit eerste deel van dit project. Daar zal ik mij tzt eens over gaan buigen...

Dat je waardering een ruime 3,5 voor de gehele serie betreft, kan ik begrijpen. Het is goede en degelijke muziek, maar boven op al het andere werk van de band, valt het i.m.o. in muzikaal opzicht bijna niet op, t.o.v. veel andere (en toch ook betere) van de zeeën aan releases die TD heeft uitgebracht.
Ik meen me te herinneren dat ik die laatste opmerking in een ander bericht bij één van de Atomic Season-albums ook al geplaatst had, dus vergeef mij als ik daarover in herhaling val...

Ik vergeef je alles, zonder meer.

En als je wat voorbeelden wilt geven van TD releases die nog beter zijn, graag...

Probeer eens Jeanne d'Arc (zeer afwisselend en kleurrijk album), Blue Dawn (uniek album in zijn soort), Purple Diluvial (geweldig cupdisc-album) en de eerste 3 delen van het meer recente Sonic Poem-project. Al deze albums komen uit zo'n beetje dezelfde periode, maar vind ik over de gehele linie beter dan de Five Atomic Seasons.

Dan terugkomend op dit eerste deel van dit toch wel ambitieuze project....

Springtime in Nagasaki is een sfeervol album te noemen die TD in een meer experimentele mood laat horen. Zoals Gerards Dream al aangaf, geen aanrader om kennis te maken met TD, maar voor de kenners is dit album eigenlijk gesneden koek.
Dat neemt niet weg dat ik het album niet over de gehele linie zo sterk vind. Hoe mooi verweven de typische TD-elementen ook zitten in opener "Navel of Light Part 1 t/m 3", kreeg ik toch de neiging mijn aandacht te verliezen, vanwege het dwalerige en soms wat langdradige karakter van de muziek. Het zit mooi in elkaar, maar echt imponerend komt het niet op me over. Het laat wel een sound horen waarmee TD teruggrijpt naar hun rijke en dynamische triomf-periode van de jaren '70, maar vanwege het clynische en ietwat steriele karakter van de sound, komt het tegelijkertijd wat kil op me over.
Dan is "Persistence of Memory" weer een heel ander verhaal. Hier laat TD zich voorzien van een totaal andere sound (verantwoordelijk hiervoor is Thorsten Quaeschning), wat zorgt voor een frisse en vernieuwende benadering in de sound van de band. Het klinkt als TD, maar dan met een nieuwe insteek. Vooral de dromerige, in elkaar overlopende, maar tegelijkertijd zeer kleurrijke soundscapes van "Persistence of Memory Part 5" is echt heel erg sterk en als dan de warme sound van een piano om de hoek komt gluren, zorgt dat voor een sterk kippenvel-moment. Absoluut het hoogtepunt van het album.
Het album eindigt met het meer recht toe recht aan "Persistence of Memory Part 6", die me weer uit de staat van aangename dromerigheid wakker schudt en dit album op prima wijze afsluit.

Springtime in Nagasaki is voor mij een degelijk, maar niet geheel overtuigende opener van deze 5-delige serie aan albums. Het is dan ook "Persistence of Memory" die voor mij dit album zeker de moeite waard maakt en wellicht dit album misschien nog wel een hogere waardering geeft in de nabije toekomst. Voor nu vind ik een degelijke 3,5 een nette score...

Ben het grotendeels eens met CC hierboven. Deze eersteling uit de Atomic Seasons serie is een bij vlagen wervelend mooi TD album, uiteraard gevuld met de prachtigste soundscapes die elektronische muziek heeft te bieden, maar een aantal keer loopt het wat vast/wordt het te langdradig en/of gaat het nergens heen. 3,5 ster