Owen Pallett - Island (2020)

Twee albums onder de naam Final Fantasy en dit is nummer 3 onder zijn eigen naam, hij staat nu zelf ook op de cover.

Island is vrij ingetogen met schitterende, subtiele instrumentatie. Typisch zo'n album dat met de nodige tijd onder je huid kruipt of wat je niet zo snel pakt en lang je heen kabbelt.

De interludes zijn orkestraal (sowieso het geval met de inkleuring van dit album, maar zoals gezegd subtiel) en vormen telkens een mooie brug tussen de nummers.

Ja fijn dat Owen Pallett weer eens met een soloplaat komt. Ondertussen heeft hij natuurlijk wel aan van alles en nog wat meegewerkt (bijv. aan deze persoonlijke favoriet en dikke aanrader Titus Andronicus - The Most Lamentable Tragedy), maar zo'n eigen album is toch ook wel leuk.

Ergens vind ik dit wel een stuk toegangkelijker en conventioneler dan zijn vorige platen. Vooral in de instrumentatie is het verschil goed te horen met de meer traditionele folk-geluiden. Niet dat dit iets af doet aan de kwaliteit overigens. Het is een mooie uitbreiding van zijn herkenbare eigen pallett van geluiden (ha). Het luistert heerlijk weg en met de interludes vormt het album ook mooi 1 geheel. Tot nu toe steken Transformer en het spannende A Bloody Morning erbovenuit, maar wie weet wat er na meerdere luisterbeurten gebeurd.

Heel mooi album, maar bij vlagen een beetje te artsy, en daardoor wat onevenwichtig. Sowieso komt er verrassend mooie muziek uit Canada. Maar wat heeft dit in hemelsnaam met folk te maken?

Ik kan hier echt niet naar luisteren. Het zal wel aan mij liggen, maar het klinkt me op meerdere momenten ronduit vals in de oren. Heb het niet lang aan kunnen horen, dus geen score. Leuk geprobeerd, maar door naar het volgende.