Alexander von Schlippenbach Trio - Pakistani Pomade (1973)
mijn stem
27 stemmen
West-Duitsland
Jazz / Avant-Garde
Label: FMP
-
Sun-Luck Night Train (5:22)
-
Butaki Sisters (9:07)
-
A Little Yellow (7:09)
-
Ein Husten Fur Karl Velentin (3:22)
-
Pakistani Pomade (6:02)
-
Von "G" AB 403-418 (0:52)
-
Moonbeef (10:05)
-
Kleine Nulle Evergreen (0:49)
-
Pakistani Alternatives #1 #4 * (11:35)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
42:48
(54:23)
Links
Spotify
0
geplaatst: 17 december 2007, 23:16 uur
Free jazz... wat is er moeilijker om te luisteren. Toch greep dit album me onmiddelijk vanaf de eerste luisterbeurt naar de keel. Als het op kennis van jazz aankomt ben ik een echte leek, dus ik kan moeilijk uitdrukken waarom dit album beter vind dan andere free jazz albums, van bijvoorbeeld Albert Ayler ofzo. Het moet wel de combinatie van Von Schlippenbach's pianogetokkel en vooral Evan Parker's briljante saxofoon zijn? Nu vraag ik mij sterk af of ik Parker ooit al eens ben tegengekomen bij een andere jazz-plaat... (kan iemand me helpen?). Ik heb 'Pakistani Pomade' de afgelopen dagen verschillende keren gedraaid, waaronder rustig in de trein, uit het raam kijkend, en tja... wat moet je je voorstellen bij zo'n plaat? Ik denk altijd - zoals fredpit al zei - aan de 'action painting' van Jackson Pollock... Alles is geïmproviseerd en de artiest laat zich in alle mogelijke wegen leiden en wringt zich in alle mogelijke bochten, maar toch lijkt hij precies te weten wat hij doet. Zo moet muziek zijn; gedurfd en spannend. Ik heb een nieuwe favoriete jazz-plaat én een nieuwe top tien-plaat!
Onlangs nog Ornette Coleman en nu dit; misschien is dit dan de échte grote doorbraak voor mij op het vlak van free jazz
Onlangs nog Ornette Coleman en nu dit; misschien is dit dan de échte grote doorbraak voor mij op het vlak van free jazz
0
geplaatst: 12 februari 2008, 16:12 uur
Jekels dit is echt een prachtige plaat. Slaat een mooie brug tussen Avant-garde en free jazz. Deze muziek doet mij erg denken aan bepaalde stukken van John Cage. Hebben meer mensen dat?
4,5 sterren
4,5 sterren
0
geplaatst: 12 februari 2008, 16:47 uur
Ik ken de muziek van John Cage helaas niet goed genoeg. Maar wel tof dat je dit hoog waardeert 
0
pretfrit
geplaatst: 18 maart 2008, 13:40 uur
Toon1 schreef:
Ik heb 'Pakistani Pomade' de afgelopen dagen verschillende keren gedraaid, waaronder rustig in de trein, uit het raam kijkend, en tja... wat moet je je voorstellen bij zo'n plaat? Ik denk altijd - zoals fredpit al zei - aan de 'action painting' van Jackson Pollock... Alles is geïmproviseerd en de artiest laat zich in alle mogelijke wegen leiden en wringt zich in alle mogelijke bochten, maar toch lijkt hij precies te weten wat hij doet. Z
Ik heb 'Pakistani Pomade' de afgelopen dagen verschillende keren gedraaid, waaronder rustig in de trein, uit het raam kijkend, en tja... wat moet je je voorstellen bij zo'n plaat? Ik denk altijd - zoals fredpit al zei - aan de 'action painting' van Jackson Pollock... Alles is geïmproviseerd en de artiest laat zich in alle mogelijke wegen leiden en wringt zich in alle mogelijke bochten, maar toch lijkt hij precies te weten wat hij doet. Z
Ik ben blij dat er op mume nog iemand is die mij kan volgen
Maar je hebt gelijk, Dit is geen herkenbaar plaatje..hier wordt iets neergezet, Dit moet je (kunnen) accepteren, De muziek doet geen moeite om het de luisteraar naar de zin te maken.. krijg je het uiteindelijk voor elkaar, dan is dat een indrukwekkende en plezierige ervaring.
Deze muziek is net zo eerlijk en direct als het latere werk van Pollock. Enkel de schilder, zijn karakter, pot verf ,doek...en het moment.
Nou ja....hoe dan ook ,saai is het in ieder geval niet
Ik ga hier voor een 4,5* Ik krijg het namelijk ook niet altijd voor elkaar om me in deze muziek te verplaatsen....en eigenlijk is dat mijn tekortkoming en niet van dit album
0
wcs
geplaatst: 3 mei 2008, 16:44 uur
Lekker gestoord album waar echt geen touw aan te knopen valt en dat is nu net het leuke eraan, er wordt nergens mee rekening gehouden en de muzikanten spelen in vrijheid.
Makkelijk luistervoer is het dus zeker niet maar als je het weet te snappen, wacht je echt een fantastische luisterervaring. De pianist is echt geweldig, gewoon loos gaan is zijn motto en dat ligt hem wel. Wanneer hij dan stilvalt, wordt de plaat meestal erg rommelig, de vreemdste geluiden worden gefrabiceerd en je komt in een andere wereld terecht.
Als je het weet te volgen is het geweldig maar wanneer je niet kunt meegaan in de denkwereld van dit trio, heb je natuurlik pech....
Zelf lukt het me wel, het is net die onvoorspelbaarheid die het dus ook voor mij doet. De muziek is boeiend ,spannend en verrassend en krijgt dus (voorlopig) 4,5* van mij.
Jackson pollock vind ik trouwens maar niks
Makkelijk luistervoer is het dus zeker niet maar als je het weet te snappen, wacht je echt een fantastische luisterervaring. De pianist is echt geweldig, gewoon loos gaan is zijn motto en dat ligt hem wel. Wanneer hij dan stilvalt, wordt de plaat meestal erg rommelig, de vreemdste geluiden worden gefrabiceerd en je komt in een andere wereld terecht.
Als je het weet te volgen is het geweldig maar wanneer je niet kunt meegaan in de denkwereld van dit trio, heb je natuurlik pech....
Zelf lukt het me wel, het is net die onvoorspelbaarheid die het dus ook voor mij doet. De muziek is boeiend ,spannend en verrassend en krijgt dus (voorlopig) 4,5* van mij.
Jackson pollock vind ik trouwens maar niks
0
pretfrit
geplaatst: 8 juli 2008, 10:29 uur
Pakistani Pomade geeft een nieuw idee inzake het begrip muziek. Alsof je een muzikale "schop onder je hol" krijgt....Na 54 intense minuten Von Schlippenbach bekijk je de wereld vanuit een nieuw perspectief.
...dat lijkt me wel 5* waard.
...dat lijkt me wel 5* waard.
0
geplaatst: 22 juli 2008, 13:55 uur
Alleen de drummer valt bij vlagen wat zonder inspiratie voor mijn gevoel.. ben erg onder de indruk van vooral het spel van Parker.. hoe harder die blaast hoe beter.. subtiliteit is neit zijn sterkste kant..
Maar zo'n titelnummer.. das gewoon een orkaan aan geluid die alle kanten op gaat... geweldig.
Maar zo'n titelnummer.. das gewoon een orkaan aan geluid die alle kanten op gaat... geweldig.
0
pretfrit
geplaatst: 23 juli 2008, 09:19 uur
Nog maar even wat woorden vuil maken en een poging tot een begrijpelijk review
Ik merk dat ik deze muziek fragmentarisch beluister. Zie (hoor) het als een aaneenschakeling van miniaturen. de nummers onderling hebben dan weer verschillende sferen. Ik blijf het vergelijken met abstracte kunst...ervaar het meer als een (theater?)voorstelling dan als een "album met liedjes"
Parker weet zeker subtiel uit de hoek te komen. reactie's op Schlippenbach getuigen van concentratie en weten waar je mee bezig bent. in een aantal tracks voegt hij kleine/fijne nuances toe aan schlippenbach's spel waardoor er net wat meer spanning ontstaat ...Het samenspel is werkelijk geweldig...vol humor dynamiek, spanning en van ongekende originaliteit...er wordt naar elkaar geluisterd en op elkaar gereageerd. Deze mannen hebben plezier in wat ze doen, hebben totaal geen last van "zie mij eens populair zijn" of "kijk eens hoe virtuoos ik ben" en maken muziek om de muziek.
Het enige grote nadeel (is het een nadeel?) van dit soort muziek blijft naar mijn idee de inspanning die het van de luisteraar vraagt. Dit is alleen te waarderen door geconcentreerd te beluisteren..als achtergrond muziekje , ontspannen deuntje vervaagd het (door gebrek aan melodie of andersoortige herhaling/herkenning) direct.
De belevingswaarde van dit album ligt voor mij hoger dan b.v. A Love Supreme...en dat is geen bluf of imagotechnische snob-uitspraak.
favoriete nummer van vandaag: Ein Husten fur Karl Valentin. gehoest en geboer in harmonie met "demonische stemvervorming" en een "opbouw" die zonder problemen net zo resoluut weer afgebroken wordt.
dus.
Ik merk dat ik deze muziek fragmentarisch beluister. Zie (hoor) het als een aaneenschakeling van miniaturen. de nummers onderling hebben dan weer verschillende sferen. Ik blijf het vergelijken met abstracte kunst...ervaar het meer als een (theater?)voorstelling dan als een "album met liedjes"
Parker weet zeker subtiel uit de hoek te komen. reactie's op Schlippenbach getuigen van concentratie en weten waar je mee bezig bent. in een aantal tracks voegt hij kleine/fijne nuances toe aan schlippenbach's spel waardoor er net wat meer spanning ontstaat ...Het samenspel is werkelijk geweldig...vol humor dynamiek, spanning en van ongekende originaliteit...er wordt naar elkaar geluisterd en op elkaar gereageerd. Deze mannen hebben plezier in wat ze doen, hebben totaal geen last van "zie mij eens populair zijn" of "kijk eens hoe virtuoos ik ben" en maken muziek om de muziek.
Het enige grote nadeel (is het een nadeel?) van dit soort muziek blijft naar mijn idee de inspanning die het van de luisteraar vraagt. Dit is alleen te waarderen door geconcentreerd te beluisteren..als achtergrond muziekje , ontspannen deuntje vervaagd het (door gebrek aan melodie of andersoortige herhaling/herkenning) direct.
De belevingswaarde van dit album ligt voor mij hoger dan b.v. A Love Supreme...en dat is geen bluf of imagotechnische snob-uitspraak.
favoriete nummer van vandaag: Ein Husten fur Karl Valentin. gehoest en geboer in harmonie met "demonische stemvervorming" en een "opbouw" die zonder problemen net zo resoluut weer afgebroken wordt.
dus.
0
geplaatst: 28 juli 2008, 10:16 uur
Om de een of andere reden komt het op mij allemaal enigsinds traag over, het samenspel is niets mis mee, improvistie ook niet maar het mist net dat beetje vaart om het voor mij echt lekker over te laten komen.
En wat ik als bassist natuurlijk mis is een bas.
Maar verder best een hele interessante plaat.
En wat ik als bassist natuurlijk mis is een bas.
Maar verder best een hele interessante plaat.
0
geplaatst: 28 juli 2008, 10:23 uur
Weinig toe te voegen aan de beschrijvingen hierboven.Ik ben aangenaam verrast door deze plaat. Dit is een heel ander soort free-jazz dan die ik tot nu hoorde en het bevalt erg goed. Schitterend om te horen hoe de nummers zich van aanzetten ontwikkelen tot geïmproviseerde structuren die totaal loos kunnen gaan. Er wordt goed naar elkaar geluisterd en vrolijk over elkaar heen gebuiteld, waardoor ik af en toe associaties kreeg met cartoon-muziek... er zit zeker erg veel humor in. Ook de saxofoon wordt mishandeld zoals ik nog niet eerder hoorde. Geen langgerekte tonen maar korte stootjes en een heel arsenaal aan bijgeluiden, die perfect passen bij het spel van Von Schlippenbach. Ik wacht nog even met stemmen omdat ik de plaat nog wil laten uitkristalliseren (heb hem ook gelijk maar besteld), maar het wordt zeker een hoge score.
0
geplaatst: 30 juli 2008, 12:06 uur
Dit is een intrigerend stukje geluidskunst. Ik gebruik dat woord met opzet want dit is toch een beetje ´de muziek voorbij´ (pretfrit noemde ook al ´theater´). Gegeven dat dit in de muziekhokjes passend een extreme plaat is betekent voor mij nog niet automatisch dat het daarmee dus muzikaal ook een topprestatie is. Als ik dit nu vergelijk met andere geliefde extreme platen, dan ken ik voorbeelden die me wel dieper raken (Eskimo van de Residents, First Annual report van Throbbing Gristle).
Maar het is dus niet zo dat ik het helemaal niks vind. Ik denk dat ik het album intussen wel 6 of 7 maal heb gehoord, en dat verraadt toch een zekere interesse, nietwaar? Af en toe doet het me denken aan het JAVDW ´Topology´ van enkele weken geleden (en dan titelnummer) maar deze gaat verder. Wat ik het aardigst vind van deze plaat is de ´percussie´. Zeker geldt dat bij het intermezzo bij Moonbeef en bij het titelnummer, waar de saxofoon in feite ook als ritme instrument wordt gebruikt. Oppervlakkig beluisterd lijkt het af en toe bijna brutaal schudden met potten en pannen, met wat mikado er bovenop, alsof iedereen zoiets zou kunnen produceren (de kindertekening-hoes vind ik zeer passend voor deze muziek), maar spitse ´tussendoor-rofeltjes´ houden je bij de les en verraden een indrukwekkende controle.
Dat het ´als jazz´ blijft boeien is daarbij een verdienste van de pianist (Schlippenbach zelf, was t niet?) die dat dan toch maar klaarspeelt zonder bas (zie ook blabla´s commentaar).
Maar het is dus niet zo dat ik het helemaal niks vind. Ik denk dat ik het album intussen wel 6 of 7 maal heb gehoord, en dat verraadt toch een zekere interesse, nietwaar? Af en toe doet het me denken aan het JAVDW ´Topology´ van enkele weken geleden (en dan titelnummer) maar deze gaat verder. Wat ik het aardigst vind van deze plaat is de ´percussie´. Zeker geldt dat bij het intermezzo bij Moonbeef en bij het titelnummer, waar de saxofoon in feite ook als ritme instrument wordt gebruikt. Oppervlakkig beluisterd lijkt het af en toe bijna brutaal schudden met potten en pannen, met wat mikado er bovenop, alsof iedereen zoiets zou kunnen produceren (de kindertekening-hoes vind ik zeer passend voor deze muziek), maar spitse ´tussendoor-rofeltjes´ houden je bij de les en verraden een indrukwekkende controle.
Dat het ´als jazz´ blijft boeien is daarbij een verdienste van de pianist (Schlippenbach zelf, was t niet?) die dat dan toch maar klaarspeelt zonder bas (zie ook blabla´s commentaar).
0
geplaatst: 6 augustus 2008, 13:24 uur
Alexander von Schlippenbach, “de brave Duitser die pas gevaarlijk wordt eenmaal we hem achter een piano laten plaatsnemen”. Ik kende de man al van één van zijn recente Monk-interpretaties: virtuoos, grappig, en vooral heel eigenzinnig. En bovenal dat laatste is voor een pianist van cruciaal belang: de vrijheid induiken op een piano is immers niet zo eenvoudig als op menig ander intstrument, omdat je het middel “piano” niet zodanig kunt verkrachten tot het “anders” klinkt. De pianist kan niet, zoals een blazer, alles in een keer vergeten en gewoon in 'overkill' gaan, dat werkt nu eenmaal niet. Kijk naar het soleerwerk van Cecil Taylor in het ‘Jazz Composer’s Orchestra’: meer dan gelijk wie heeft hij, op het moment van zijn nieuwe creatie, zijn instrument in de hand. In tegenstelling tot, laat ons zeggen, Steve Lacy, die juist verplicht lijkt te vergeten hoe je "behoorlijk" op een sax blaast, eenmaal hij aan het spelen gaat.
En toen was er ‘Pakistani Pomade’, een trio-plaat die de naam draagt van de pianist, maar waarop eigenlijk veel te weinig piano op te horen is.
U hebt reeds begrepen, uit wat ik zonet schreef, dat ik principieel afkeurig sta tegenover het sax-geluid dat Evan Parker (miraculeus genoeg) uit zijn instrument tovert: dit heeft niets meer met emoties te maken, dit is gek doen om gek te doen. Bovendien zwelgt ‘Pakistani Pomade’ in een festijn voor de percussie-liefhebbers: alles waar op geklopt kan worden wordt aangewend om toch vooral te laten horen dat er ook geluid uit komt. Hier lijkt wel een huis-tuin-keuken-hobbyclub aan het werk – als u mij toestaat deze “muziek” zoveel oneer aan te doen.
De enige momenten dat de plaat mij daadwerkelijk prikkelt zijn dan ook diegene waarin von Schlippenbach zelf zijn klavier aftast. Ook hij heeft snel de neiging om in een onbeheersd “rammen” te vervallen, maar zo af en toe laat hij wat aangename 'percussieve lyriek' horen. Als dat al geen contradictie is...
En daar raken we meteen de kern waarom ‘Pakistani Pomade’ me wellicht nooit veel zal doen: de lyricus in mij komt hiermee gewoon absoluut niet aan zijn trekken.
Dat von Schlippenbach revolutionair (en dus belangrijk) geweest is zal ik absoluut niet ontkennen, maar wat mij betreft heeft hij een traditie geschapen die buiten ‘jazz’ valt. Want ik voel hier absoluut niets bij. Of was het hem daar juist om te doen?
En toen was er ‘Pakistani Pomade’, een trio-plaat die de naam draagt van de pianist, maar waarop eigenlijk veel te weinig piano op te horen is.
U hebt reeds begrepen, uit wat ik zonet schreef, dat ik principieel afkeurig sta tegenover het sax-geluid dat Evan Parker (miraculeus genoeg) uit zijn instrument tovert: dit heeft niets meer met emoties te maken, dit is gek doen om gek te doen. Bovendien zwelgt ‘Pakistani Pomade’ in een festijn voor de percussie-liefhebbers: alles waar op geklopt kan worden wordt aangewend om toch vooral te laten horen dat er ook geluid uit komt. Hier lijkt wel een huis-tuin-keuken-hobbyclub aan het werk – als u mij toestaat deze “muziek” zoveel oneer aan te doen.
De enige momenten dat de plaat mij daadwerkelijk prikkelt zijn dan ook diegene waarin von Schlippenbach zelf zijn klavier aftast. Ook hij heeft snel de neiging om in een onbeheersd “rammen” te vervallen, maar zo af en toe laat hij wat aangename 'percussieve lyriek' horen. Als dat al geen contradictie is...
En daar raken we meteen de kern waarom ‘Pakistani Pomade’ me wellicht nooit veel zal doen: de lyricus in mij komt hiermee gewoon absoluut niet aan zijn trekken.
Dat von Schlippenbach revolutionair (en dus belangrijk) geweest is zal ik absoluut niet ontkennen, maar wat mij betreft heeft hij een traditie geschapen die buiten ‘jazz’ valt. Want ik voel hier absoluut niets bij. Of was het hem daar juist om te doen?
0
geplaatst: 1 april 2009, 20:30 uur
unaej schreef:
Alexander von Schlippenbach, “de brave Duitser die pas gevaarlijk wordt eenmaal we hem achter een piano laten plaatsnemen”. Ik kende de man al van één van zijn recente Monk-interpretaties: virtuoos, grappig, en vooral heel eigenzinnig. En bovenal dat laatste is voor een pianist van cruciaal belang: de vrijheid induiken op een piano is immers niet zo eenvoudig als op menig ander intstrument, omdat je het middel “piano” niet zodanig kunt verkrachten tot het “anders” klinkt. De pianist kan niet, zoals een blazer, alles in een keer vergeten en gewoon in 'overkill' gaan, dat werkt nu eenmaal niet. Kijk naar het soleerwerk van Cecil Taylor in het ‘Jazz Composer’s Orchestra’: meer dan gelijk wie heeft hij, op het moment van zijn nieuwe creatie, zijn instrument in de hand. In tegenstelling tot, laat ons zeggen, Steve Lacy, die juist verplicht lijkt te vergeten hoe je "behoorlijk" op een sax blaast, eenmaal hij aan het spelen gaat.
En toen was er ‘Pakistani Pomade’, een trio-plaat die de naam draagt van de pianist, maar waarop eigenlijk veel te weinig piano op te horen is.
U hebt reeds begrepen, uit wat ik zonet schreef, dat ik principieel afkeurig sta tegenover het sax-geluid dat Evan Parker (miraculeus genoeg) uit zijn instrument tovert: dit heeft niets meer met emoties te maken, dit is gek doen om gek te doen. Bovendien zwelgt ‘Pakistani Pomade’ in een festijn voor de percussie-liefhebbers: alles waar op geklopt kan worden wordt aangewend om toch vooral te laten horen dat er ook geluid uit komt. Hier lijkt wel een huis-tuin-keuken-hobbyclub aan het werk – als u mij toestaat deze “muziek” zoveel oneer aan te doen.
De enige momenten dat de plaat mij daadwerkelijk prikkelt zijn dan ook diegene waarin von Schlippenbach zelf zijn klavier aftast. Ook hij heeft snel de neiging om in een onbeheersd “rammen” te vervallen, maar zo af en toe laat hij wat aangename 'percussieve lyriek' horen. Als dat al geen contradictie is...
En daar raken we meteen de kern waarom ‘Pakistani Pomade’ me wellicht nooit veel zal doen: de lyricus in mij komt hiermee gewoon absoluut niet aan zijn trekken.
Dat von Schlippenbach revolutionair (en dus belangrijk) geweest is zal ik absoluut niet ontkennen, maar wat mij betreft heeft hij een traditie geschapen die buiten ‘jazz’ valt. Want ik voel hier absoluut niets bij. Of was het hem daar juist om te doen?
Alexander von Schlippenbach, “de brave Duitser die pas gevaarlijk wordt eenmaal we hem achter een piano laten plaatsnemen”. Ik kende de man al van één van zijn recente Monk-interpretaties: virtuoos, grappig, en vooral heel eigenzinnig. En bovenal dat laatste is voor een pianist van cruciaal belang: de vrijheid induiken op een piano is immers niet zo eenvoudig als op menig ander intstrument, omdat je het middel “piano” niet zodanig kunt verkrachten tot het “anders” klinkt. De pianist kan niet, zoals een blazer, alles in een keer vergeten en gewoon in 'overkill' gaan, dat werkt nu eenmaal niet. Kijk naar het soleerwerk van Cecil Taylor in het ‘Jazz Composer’s Orchestra’: meer dan gelijk wie heeft hij, op het moment van zijn nieuwe creatie, zijn instrument in de hand. In tegenstelling tot, laat ons zeggen, Steve Lacy, die juist verplicht lijkt te vergeten hoe je "behoorlijk" op een sax blaast, eenmaal hij aan het spelen gaat.
En toen was er ‘Pakistani Pomade’, een trio-plaat die de naam draagt van de pianist, maar waarop eigenlijk veel te weinig piano op te horen is.
U hebt reeds begrepen, uit wat ik zonet schreef, dat ik principieel afkeurig sta tegenover het sax-geluid dat Evan Parker (miraculeus genoeg) uit zijn instrument tovert: dit heeft niets meer met emoties te maken, dit is gek doen om gek te doen. Bovendien zwelgt ‘Pakistani Pomade’ in een festijn voor de percussie-liefhebbers: alles waar op geklopt kan worden wordt aangewend om toch vooral te laten horen dat er ook geluid uit komt. Hier lijkt wel een huis-tuin-keuken-hobbyclub aan het werk – als u mij toestaat deze “muziek” zoveel oneer aan te doen.
De enige momenten dat de plaat mij daadwerkelijk prikkelt zijn dan ook diegene waarin von Schlippenbach zelf zijn klavier aftast. Ook hij heeft snel de neiging om in een onbeheersd “rammen” te vervallen, maar zo af en toe laat hij wat aangename 'percussieve lyriek' horen. Als dat al geen contradictie is...
En daar raken we meteen de kern waarom ‘Pakistani Pomade’ me wellicht nooit veel zal doen: de lyricus in mij komt hiermee gewoon absoluut niet aan zijn trekken.
Dat von Schlippenbach revolutionair (en dus belangrijk) geweest is zal ik absoluut niet ontkennen, maar wat mij betreft heeft hij een traditie geschapen die buiten ‘jazz’ valt. Want ik voel hier absoluut niets bij. Of was het hem daar juist om te doen?
helemaal mee eens
echt een vluggertje
0
Soledad
geplaatst: 30 september 2017, 14:31 uur
Tsja mij bekruipt hier altijd hetzelfde gevoel als bij iemand als Anthony Braxton. Kil, afstandelijk en emotieloos. Wedstrijdje 'kijk ons eens gek doen', beetje pseudo-intellectueel geneuzel. Afijn ik mis vooral emotie, doordachtzaamheid, lyriek, richtingsgevoel en samenspel. Ik kan over het algemeen meer met de freejazz uit de VS dan met de Avant-Garde uit Europa uit deze tijd. Dus misschien ligt het aan mij. Maar ik blijf iets missen, en ik heb het nog steeds niet gevonden. Waardering voor de artiesten an sich heb ik wel, maar ernaar luisteren doe ik liever niet. Parker heb ik best hoog zitten, maar hier knettert en tettert hij overal vrolijk doorheen. Von Schlippenbach heb ik nooit echt kijken waarderen: klinkt vaak wel doordacht maar ik mis het stukje gevoel. Als hij Monk doet, dan trek ik het altijd nog wel aardig. Paul Lovens heb ik ook niet veel mee: beetje rammen, beetje rossen: ik mis pulse en ritme. Doe mij een Rashied Ali of Andrew Cyrille. Toch blijf ik het wel leuk vinden dat mensen hier met plezier naar kunnen luisteren. Ik weet hoe het is om van je sokken geblazen te worden: dat is een heerlijk gevoel.
Oh en unaej: shame on you wat betreft je opmerking over Lacy. Als iemand wist hoe hij op een sopraan moest blazen was het Lacy wel. Hij heeft nota bene het instrument na Sidney Bechet weer nieuw leven ingeblazen. Misschien iets meer van hem luisteren? Ik zie niet in hoe je een artiest kunt veroordelen met welgeteld 1 stem op zijn albums.
Oh en unaej: shame on you wat betreft je opmerking over Lacy. Als iemand wist hoe hij op een sopraan moest blazen was het Lacy wel. Hij heeft nota bene het instrument na Sidney Bechet weer nieuw leven ingeblazen. Misschien iets meer van hem luisteren? Ik zie niet in hoe je een artiest kunt veroordelen met welgeteld 1 stem op zijn albums.
0
geplaatst: 30 september 2017, 15:46 uur
Soledad schreef:
Oh en unaej: shame on you wat betreft je opmerking over Lacy. Als iemand wist hoe hij op een sopraan moest blazen was het Lacy wel. Hij heeft nota bene het instrument na Sidney Bechet weer nieuw leven ingeblazen. Misschien iets meer van hem luisteren? Ik zie niet in hoe je een artiest kunt veroordelen met welgeteld 1 stem op zijn albums.
Oh en unaej: shame on you wat betreft je opmerking over Lacy. Als iemand wist hoe hij op een sopraan moest blazen was het Lacy wel. Hij heeft nota bene het instrument na Sidney Bechet weer nieuw leven ingeblazen. Misschien iets meer van hem luisteren? Ik zie niet in hoe je een artiest kunt veroordelen met welgeteld 1 stem op zijn albums.
Unaej zegt dan ook:
Steve Lacy, die juist verplicht lijkt te vergeten hoe je "behoorlijk" op een sax blaast
Dus het werd Lacy opgedragen (verplicht) en hij "lijkt" te vergeten hoe je behoorlijk op een sax blaast. Dus het "lijkt" slechts alsof hij niet weet hoe je behoorlijk op een sax speelt. Daarbij zet hij "behoorlijk" ook nog tussen aanhalingstekens dus dat maakt het wel heel relatief allemaal..
Ik zou het maar gewoon als compliment zien.
0
Soledad
geplaatst: 30 september 2017, 19:29 uur
Haha tsja de Nederlandse taal. Ik interpreteer het toch iets anders (gezien de context).
1
geplaatst: 1 oktober 2017, 19:35 uur
Ik heb er ook niet echt veel mee eerlijk gezegd. Ik hoor te veel rammen, muzikale flikflaks en te weinig 'luisteren naar elkaar'. Dat is iets wat ik een Brötzmann ook wel eens durf verwijten, maar nu en dan zit hij er wat mij betreft raak op. Zijn samenwerkingen tussen een Han Benink en Fred Vanhove (ook van rond deze tijd) zijn bijzonder fascinerend en hoeven qua gekheid zeker niet onder te doen voor 'Pakistani Pomade'. Ik stoor me hier soms wat aan de drummer die weinig bruggen slaat tussen de twee free-wheelers.
2
geplaatst: 13 januari 2019, 14:25 uur
Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen. 
Zulke (ogenschijnlijk) structuurloze jazz kan twee kanten op. Ofwel het laat je compleet koud, ofwel het veroorzaakt een maalstroom waarin je wordt meegezogen. Dat laatste lijkt hier het geval.
Machine Gun had ooit eens dezelfde impact; al heeft deze plaat dan weer niet die verzwelgende vernielzucht; wel een soort prettige manie. Muziek die al snel afgeleid raakt om zodoende verstrooid de volgende geluidstorm te starten, alvorens de vorige ingeving tot een conclusie wordt gebracht, waardoor schijnbaar korte bewegingen toch een soort van aangenaam tableau creëren.
Hakketakkevolgendepakkenmuziek dus of wellicht nog evidenter de muzikale begeleiding van Finnegan's Wake. Muziek die buiten een rationele classificatie lijkt te vallen.
Zulke (ogenschijnlijk) structuurloze jazz kan twee kanten op. Ofwel het laat je compleet koud, ofwel het veroorzaakt een maalstroom waarin je wordt meegezogen. Dat laatste lijkt hier het geval.
Machine Gun had ooit eens dezelfde impact; al heeft deze plaat dan weer niet die verzwelgende vernielzucht; wel een soort prettige manie. Muziek die al snel afgeleid raakt om zodoende verstrooid de volgende geluidstorm te starten, alvorens de vorige ingeving tot een conclusie wordt gebracht, waardoor schijnbaar korte bewegingen toch een soort van aangenaam tableau creëren.
Hakketakkevolgendepakkenmuziek dus of wellicht nog evidenter de muzikale begeleiding van Finnegan's Wake. Muziek die buiten een rationele classificatie lijkt te vallen.
2
Dardan
geplaatst: 15 mei 2020, 01:57 uur
Pakistani Pomade werd me zo'n 10 jaar geleden aangeraden nadat ik mijn waardering voor Machine Gun niet onder stoelen of banken kon steken. Ook dit album slaat de spijker op de muzikale kop, maar dan op een geheel andere manier. Machine Gun is een woeste orkaan van geluid die alles op haar weg genadeloos raakt, Pakistani Pomade is eerder die korte, strakke wind die je paraplu maar binnenstebuiten blijft keren.
Tijdens een schoolbezoek aan het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst in Gent viel mijn oog op een apart werk: een groot wit doek met wat bizarre, willekeurige rode en blauwe punten en strepen. De reden voor die absolute willekeur? De artiest had zijn mannelijk lid in een verfpot gestopt en dan doodleuk lukraak wat vlekken gemaakt. Een collectieve lach brak uit en daarmee was dan ook de essentie van dit werk voor mij samengevat: "ach, zelfs dit noemen ze dan kunst, had dit werk hier ook gestaan had ik het gemaakt met een gewone verfborstel?". Dat gelijkaardig gevoel dat wie dan ook dit gemaakt kon hebben overkomt me enkel bij Ein Husten Fur Karl Valentin. Maar goed, zelfs dat nummer heeft haar eigen betekenis en logica. Waarschijnlijk zou de heer Valentin erg genoten hebben mocht hij het nummer ooit kunnen gehoord hebben. Bij die geweldige hoes durf ik niet diezelfde bewering te herhalen, hoeveel werken bestaan er wel niet die op het eerste zicht kinderlijk lijken maar een berg aan talent vergen?
Dit is een van die Jazzalbums waar je bij elke luisterbeurt weer iets nieuw opmerkt. Die donkere, kille, intense, afstandelijke, lugubere sfeer vertoont haast nihilistische trekken. Die solo van Paker op Sun-Luck Night Train, dat absurde bijna anti-samenspel doorheen A Little Yellow, von Schlippenbach's tirade aan het begin van Pakistani Pomade, als laatste ultieme collectieve krachtsinspanning Kleine Nülle, Evergreen: het klinkt allemaal zo absurd goed
"Jazz is just an excuse to play wrong notes" - Mogelijkerwijs het beste excuus?
Tijdens een schoolbezoek aan het Stedelijk Museum voor Actuele Kunst in Gent viel mijn oog op een apart werk: een groot wit doek met wat bizarre, willekeurige rode en blauwe punten en strepen. De reden voor die absolute willekeur? De artiest had zijn mannelijk lid in een verfpot gestopt en dan doodleuk lukraak wat vlekken gemaakt. Een collectieve lach brak uit en daarmee was dan ook de essentie van dit werk voor mij samengevat: "ach, zelfs dit noemen ze dan kunst, had dit werk hier ook gestaan had ik het gemaakt met een gewone verfborstel?". Dat gelijkaardig gevoel dat wie dan ook dit gemaakt kon hebben overkomt me enkel bij Ein Husten Fur Karl Valentin. Maar goed, zelfs dat nummer heeft haar eigen betekenis en logica. Waarschijnlijk zou de heer Valentin erg genoten hebben mocht hij het nummer ooit kunnen gehoord hebben. Bij die geweldige hoes durf ik niet diezelfde bewering te herhalen, hoeveel werken bestaan er wel niet die op het eerste zicht kinderlijk lijken maar een berg aan talent vergen?
Dit is een van die Jazzalbums waar je bij elke luisterbeurt weer iets nieuw opmerkt. Die donkere, kille, intense, afstandelijke, lugubere sfeer vertoont haast nihilistische trekken. Die solo van Paker op Sun-Luck Night Train, dat absurde bijna anti-samenspel doorheen A Little Yellow, von Schlippenbach's tirade aan het begin van Pakistani Pomade, als laatste ultieme collectieve krachtsinspanning Kleine Nülle, Evergreen: het klinkt allemaal zo absurd goed
"Jazz is just an excuse to play wrong notes" - Mogelijkerwijs het beste excuus?
* denotes required fields.
* denotes required fields.