Ellen Allien - Fabric 34 (2007)

Ik vond dit wel een tegenvaller eigenlijk. De tracklisting ziet er op het eerste oog interessant uit (alhoewel klassiek in je set stoppen zo 2003 is), maar het komt niet echt uit de verf. Vind dat La Allien wel betere mixen op haar neem heeft staan,

De hoes is trouwens erg mooi, zeker als je bedenkt dat de Fabric mixen worden uitgegeven in een metalen doosje.

Enkele leuke remixes maar eigenlijk van nummers waarvan het origineel ook al cool klinkt.

Allemaal leuk en aardig maar dit had ook een verzamel album 'electro' kunnen zijn. Van een mix is hier nauwelijks sprake. 3,0 voor de nummer selectie. En dat is nog hoog.

Overigens is dit juist een vrij puur mixalbum. Waar tegenwoordig elk mixalbum op wordt gepoetst met Ableton live, heeft mevrouw Allien zich hier beperkt tot haar mixer en twee draaitafels... Daardoor klinkt ie misschien wat 'simpeler' dan bv. zo'n plaat van Kiki als uit mijn top 10 (waarin allerlei vocalen over andere tracks zijn gelegd ed.), maar het idee op zich is wel lovenswaardig.

Heb je gehoord hoe Arcadia klinkt? Precies hetzelfde, nog lelijker zelfs (in het begin).

Wel gehoord, maar het is maanden geleden inmiddels. Zou niet meer weten hoe ie precies klonk. Maar over de hele breedte vond ik dit een spanningsloze plaat. Misschien is mijn 3* ook wel te hoog.

Als je het album Walls van Apparat er bij pakt zul je zien dat ze precies hetzelfde zijn. Dat is eerder van links naar rechts schuiven met de knoppen dan een daadwerkelijke verandering.

Dan mag het wel niet zo bijzonder zijn, maar dit is een analoge mix. Meestal worden mixalbums naadloos aan elkaar gedraaid in Ableton Live. Ik vind vooral de sfeer van dit album erg goed.

Ik heb opeens een Fabricbui, dus deze zal er ook aan moeten geloven. De tracklist ziet er erg leuk uit. Het mixen stoort me tot dusver nog niet echt, als je dit slecht gemixt vind moet je eens een release van Dr. Lektroluv luisteren.

Mixtechnisch vind ik dit niet verkeerd, het is vooral de algemene flow die me niet echt aanspreekt. Vind het gewoon een mindere mix dan haar Boogy Bytes en zeker minder dan My Parade of Flieg mit Ellen Allien.

En tja, Dr. Lektroluv is wel grappig, maar meer een feestDJ. Niet echt iemand waar ik veel artistieke waarde aan hecht.

Na drie luisterbeurten moet ik concluderen dat ik het een leuk album vind. Waar ik in het begin dacht dat het een beetje teveel gepruttel was dat maar een beetje doorliep zonder echt spannend te worden, vind ik nu dat het toch wel een fijne sfeer heeft.
Het is misschien niet heel spannend, maar het kabbelt wel fijn door en ik stoor me niet in het minste aan de mix, die ik prima vind.
4*

Ik begrijp de mensen hierboven niet. Nu ben ik niet diep genoeg meer in deze muziek, om de tracklist bellen te laten te gaan rinkelen, maar bij luisteren werd ik erg enthousiast. Een beetje dat detroit (dan trager) sfeertje. Ik kon tijdens het koken toch echt moeilijk stil staan. En de mixstijl, ja het viel me wel op, maar je kunt technisch (ook zonder ableton) perfect mixen en een zooit butplaten opgooien, of je hebt een serie juwelen en laat die zoveel mogelijk intact. Wat mij betreft is het laatste hier van toepassing.

Deze laatst weer eens opgezet en ik moet zeggen dat ik hem steeds meer kan waarderen. Dit is echt een blijver, wat ik echt zelden heb bij mix albums zoals deze (eigenlijk alleen Holden). De kracht zit hem in de zorgvuldig gekozen opbouw, waarbij we langzaam in de monotone, donkere dub-techno terecht komen, en er weer uit gaan met prachtige nummers als Harrowdown Hill en Arcadia. Met minimale aanpassingen weet Ellen Allien hier toch een prachtig verhaal te vertellen. Let bijvoorbeeld op hoe ze die volumeknop even helemaal dichtdraait in het midden van Sound Stealer, zo'n rustmoment geeft zoveel dynamiek in de totale mix. Bij dit album heb ik een soort totaalbeeld, één geluid, wat knispert en kraakt maar altijd aan zijn verachting voldoet.

Vind dit eigenlijk wel een beetje 'tam' album, terwijl ik juist een liefhebber ben van haar manier om collage's van geluiden te maken - dit is gewoon een vrij onopvallende plaat.

Nog maar eens goed beluisterd en eigenlijk kan me wel vinden in de beschrijving van Herman. Over het geheel vind ik dat album te weinig gevarieerd; ergens over de helft, na track 9 komt er pas een ander tempo in. En ook de wijze van mixen, erg op hi-hat en toms wekt bij mij irritatie in de hand. Haar 'gewone'werk, kan vanwege haar minimalistische insteek wel waarderen - maar over het geheel valt me dit tegen. Het begin en de stukken vanaf 9 t/m Ben Klock liggen mij nog het beste.