Een samentrekking dus van de Running Free single en de Sanctuary single.
Deel 1 uit de First Ten Years serie zoals Iron Maiden die in 1990 op de markt bracht.
Running Free is exact dezelfde versie zoals die op Iron Maiden is komen te staan.
Burning Ambition heeft zo'n überhupppelkutterige twin lead dat de gave solo in het midden qua ernst helemaal weggecompenseerd wordt. Ik vind het nogal irritant. Aan de andere kant: als je je bedent dat Steve Harris dat schreef voor Gypsy's Kiss in 1972 of 73, moet je vaststellen dat de man op jonge leeftijd best al wel goed geconstrueerde songs kon schrijven. Leuk voor de heb.
Sanctuary is een onmetelijk gave Maidentrack die je in je verzameling MOET hebben als je van Maiden houdt. Nou ja, je moet niks en misschien overdrijf ik maar deze had qua kwaliteitsniveau met gemak op het debuut gekund. Dit is niet de Metal For Muthasversie maar een iets nieuwere opname die net wat meer 'punch'heeft. En een sirene. Overigens is deze versie van het nummer sinds 1998 op de persingen van het debuut terug te vinden.
Houden we nog over een liveversie van Drifter. Een echte crowdparticipationsong. Een studioversie verscheen op Killers en is op dat album precies het nummer dat het meest in het verlengde van het debuut ligt. Het yo yo yo gedeelte is rechststreeks overgenomen uit Walking On The Moon van de Police. Niet als eerbetoon, maar meer als uitlachen van alles wat er in de hitparade staat. Die scherpe riff in de opening is ronduit episch ende iconisch. Uiteraard.
I've Got The Fire is een nummer dat in de jaren 70 vaak op de setlist van Maiden voorkwam. Het is een Montrosenummer dat wel redelijk past binnen het Maidenstramien. Ook weer een uitstekende vastlegging van Maidens livegeest. Vind ik. Een studioversie van het nummer nam men nog op tijdens de Piece Of Mindsessies. Die is alweer een stuk minder in mijn beleving.