Lucinda Williams - Car Wheels on a Gravel Road (1998)

Gek dat er nog geen berichtjes staan bij dit sublieme album

Lucinda Williams is dan ook niet heel erg bekend denk ik bij het Nederlandse publiek. Toevallig ken ik de muziek wel. Niet alles van deze cd, maar wel een paar erg mooie nummers zoals Drunken Angel en Can't Let Go, dat is echt een fantastisch nummer! Ik zou het eigenlijk weer eens moeten beluisteren, t is alweer een tijd geleden.

Ik herinner me dat dit album nogal enthoesiast werd onthaald door de Belgische pers toen het uitkwam (Knack, Humo?). Heb het toen beluisterd en was er niet wild van. Laatst toch nog eens opgediept en moet zeggen dat ik het nu wel weet te apprecieren. Maar een echt meesterwerk vind ik het nog steeds niet.

Dan ben ik benieuwd waar jouw referentiekader ligt als het gaat om een meesterwerk.

Lucinda is idd niet zo bekend als een, pak m beet, Muse, terwijl 'Car wheels on the gravel road', 'Essence', World without tears en 'Live @ the Fillmore' ook in Nederland niet onopgemerkt had hoeven zijn. Al die albums hebben geruime tijd in de moordlijst gestaan, waarvan Car wheels zelfs hoog in de eindlijstjes terecht kwam.

Vreemd dus.

Da's inderdaad moeilijk te definieren, een meesterwerk. Maar mijn persoonlijke mening daaromtrent vind je natuurlijk in mijn top 10 terug. Wat me aan dit album een beetje stoort is dat er te weinig variatie in de nummers te vinden is en ze soms te lang worden uitgesponnen. Bv.. "Car wheels..", dat kan gewoon een minuut korter.

Aan jouw top 10 mankeerd helemaal nix idd. Al staan er geen van jouw keuzes in mijn top 10 maar als je mijn 'in bezit lijst' bekijkt zul je zien dat ik er igg 6 van in mijn bezit heb.
Mijn smaak, zoals zovelen hier gelukkig, jij incluis, is vrij breed en na een aantal draaibeurten van 'Car wheels.....', óndanks het feit dat 'americana' niet of nauwelijks in mijn collectie voorkomt, was ik om.

Een Masterpiece.

Ik heb niet zoveel muziek van zangeressen. Eigenlijk nooit echt over na gedacht hoe dat komt.

Maar deze plaat is een mooi voorbeeld hoe het wel kan.
Als eerste is de stem erg mooi. Een beetje ruw en niet altijd zuiver (kan zijn dat er hier en daar wel een wat rook en drank langs af naar beneden gaat), maar klinkt wel eerlijk en oprecht.
En dat zuidelijke (van de VS) accent knauwt zo heerlijk weg.

Er staat wel country/roots als genre, maar ik vind het gewoon goede popsongs. Pakkend, melodieus. Niet echt duister maar heel weids en open. (bah ik wou bijna het woord roadsongs gaan gebruiken )

Wat maakt deze plaat beter dan de grote grijze massa van het genre.
Ze is gewoon de studio ingestapt met bovengemiddelde nummers en een goede, degelijke begeleidsband. Geen franjes, hard werken en de nummers laten spreken. Dit is prachtig op plaat gekomen.

een 4,5*
Zoals al is gezegd de nummers zijn vaak net even te lang. Misschien als je bij elk nummer een halve minuut af haalt heb je de perfecte plaat. Ja als.

Ik kwam de dubbelcd gisteren tegen in de platenzaak, kon hem niet laten liggen! Wat een heerlijke sfeervolle muziek is dit! Lucinda's stem is rauw en puur.
M'n stem volgt nog.

erg lekkere muziek, een echte aanrader

Mijn waarde confrater, ik zou zelfs meer willen zeggen;

Een echte aanraNder è

Zéér fijn plaatje

mooie liedjes gedrenkt in country.

4.5 stars baby!

ik moest toch ff dat woord confrater op zoeken, en weet nog niet wat het is. Is het iets vlaams of zo?

Een confrater is iemand waarmee je op gelijke golflengte zit, een medestander zeg maar, ook een soort collega.
Het is eigenlijk advocatentaal. Advocaten spreken nooit over : hey dag collega, maar wel : waarde confrater.

'Wij Nederlanders' zeggen dan 'confrère'. Denken we met Frans heel wat beschaving te kennen, moeten de Vlamingen het alsnog een treetje hoger zoeken.

Mooie plaat dit. Halfje erbij naar 4*

een waar meesterwerk , en aan al wie dit leest maar de cd niet heeft , koop hem maar dan in de deluxe versie , met een bonus live concert voor een radiostation , die beter is dan haar live album van een paar jaar geleden

Een alom door 'den muziekliefhebbert' geprezen plaat (al sinds het uitkomen kan ik mij herinneren). Plaat zit ook goed in elkaar, helaas raakt het mij niet / onvoldoende, ook niet na, met tussenpozen, meermaals draaien....zal met het genre te maken hebben vrees ik...
'Country' is niet echt mijn ding (is mij TE amerikaans op 1 of andere manier) al maak ik natuurlijk (ook) een diepe buiging voor The Flying Burrito Bros. en Johnny Cash....

bij elke draaibeurt beter wordende plaat.

nog niet veel voorgehad eigenlijk, maar bij de eerste luisterbeurt vond ik dit al een meesterlijk album,

"right in time" is een schitterende song.

Onderhoudende plaat en soms het vrouwelijke equivalent van een John Hiatt of Tom Petty. Weet de aandacht redelijk vast te houden en maakt niet teveel gebruik van allerlei opsmuk, waardoor het puur blijft.

Valt tegen.

Ontzettend mooi album van Lucina Williams. Ik ben het met dudehere eens dat haar stem niet altijd zuiver klinkt, maar toch heeft dat ook wel weer wat. Ze heeft in ieder geval een aparte stem.

De nummers die ik het leukste/mooiste vind zijn Metal Firecracker en Lake Charles. Ik las ergens dat Lake Charles over een fataal auto-ongeluk gaat, al zou ik dat er zelf niet zo uithalen. Prachtig nummer met een prachtige tekst.

De meeste nummers van dit album vind ik echte roadtracks. Er worden talloze Amerikaanse steden ingenoemd (wel liefst 3 nummers van dit album hebben allleen al een naam van een Amerikaanse stad). Lekker album voor in de auto kan ik me zo voorstellen.

Het enige nummer dat ik altijd meteen skip omdat ik het verschrikkelijk vind is Joy. Een vluchtige blik naar de ''Favoriete Tracks'' onder Statistieken laat zien dat ik niet de enige ben, aangezien dat nummer maar 1x als favoriet is aangegeven.

Al met al een lekker album. Als derde favoriet heb ik trouwens voor I Lost It gekozen.

Is geen Britney Spears inderdaad...

Mwah, in vergelijking met haar laatste klinkt ze hier haast loepzuiver.

Lucinda heeft een kenmerkende stem. Een stem die ik geloof. Er zijn artiesten die expres een 'karakteristieke' stem opzetten, om op die manier geforceerd authentiek te lijken. Lucinda is daar geen van.

In de muziek wordt geen een onnodige opschmuck toegepast, en er wordt (schijnbaar) in een losse sfeer gespeeld.

Alleen een wat simpelere rocker als 'I Lost It' ligt haar wat minder, al vind ik het als compositie ook minder boeiend.

Het zal mijn verdorven geest zijn maar ik hoor haar telkens Ridin' time zingen.
Toch is dat niet zo vreemd als je tekst hoort:

I take off my watch and my earrings
My bracelets and everything
Lie on my back and moan at the ceiling
Oh my baby
Think about you and that long ride
I bite my nails I get weak inside
Reach over and turn off the light
Oh my baby
The way you move it's right in time
The way you move it's right in time
It's right in time with me

De eerste namen die bij mij binnen schoten waren Bettie Serveert en Chrissie Hynde.

"Car Wheels on a Gravel Road" valt in de categorie "platen waar je me 's nachts voor wakker kunt maken". Een regelrechte klassieker in het genre. Lucinda Williams heeft een stem die ik geloof; rauw, niet altijd even zuiver, daardoor juist overtuigender, eentje die je raakt in je ziel. Op "Car Wheels on a Gravel Road" brengt Lucinda Williams intense liedjes over nog intensere onderwerpen. Ze wordt daarbij ondersteund door klasse muzikanten die de traditie van de Amerikaanse rootmuziek in ere houden. Wat mij betreft een onweerstaanbare mix van roots, country en americana. Lucinda Williams is een zangeres die niet in een hokje is te plaatsen, eentje die niet wil meelopen met de grote massa, eentje die buiten de lijntjes kleurt. Daarom raakt ze bij mij een snaar. In de loop der jaren heeft ze zich ontwikkeld tot een van mijn favoriete zangeressen en "Car Wheels on a Gravel Road heeft zich permanent genesteld in mijn muzikale geheugen. Een klein meesterwerkje wat mij betreft.

Klint goed, moet nog wel wat groeien bij mij.
3.5*

Lucinda Williams is net als Gillian Welch een van de vrouwelijke sterkhouders van de roots-americana. Dit album werd geproduceerd door o.a. de van Bruce Springsteen's E Street Band bekende Roy Bittan die hier o.a. ook de orgel en accordeon bespeelt. Ook Williams zelfs werkte mee aan de productie. Die productie is direct mijn punt van kritiek. Het is vooral in het begin even inkomen. Het enorme standaard drumwerk van David Langley werkt je enigszins op de zenuwen. Je hebt bij de eerste nummers het gevoel aan een standaard 3 sterrenwerkje bezig te zijn, vooral als je hem nog niet te vaak gehoord hebt. Dat gevoel is 14 jaar later uiteraard wel minder geworden. Nog steeds echter begint dit album pas vanaf Concrete and barbed wire echt op gang te komen. Laat dat nou net 1 van de 3 beste nummers zijn samen met de 2 afsluiters. En juist op die 3 nummers doet een van mijn favoriete artiesten mee: Steve Earle, iets dat ik pas later in het boekje zag. Een ander hoogtepunt is Greenville waarop Emmylou Harris meezingt.

De gastbijdragen maken het kwalitatief dus beter, maar ik zou Lucinda Williams er mee te kort doen als ik zou zeggen dat dit de enige reden is dat het album zo goed is. Ze schrijft prachtige teksten, heeft een stem die je raakt en ook na dit album zou blijken dat ze nog veel meer in haar mars heeft. Conclusie: matig begin, uitstekend einde. 3,75 sterren. Als je het fantastische Joy net als laatste hebt gehoord, kan je niet anders dan naar boven afronden.

Ben ik wel met je eens. De productie klinkt zo standaard. Een beetje vlak en amateuristisch.