Jay Allen and The Archcriminals - Fun Is Fun, the Trilogy Is Done. (2020)

Fun Is Fun is een archetype Rum Bar Records release. Oudere muzikanten die allemaal hun jeugd (ver) achter zich hebben gelaten, hun muzikale doorbraak voorbij hebben zien gaan, een "gewone" baan hebben genomen, maar nog steeds een niet te stoppen drang hebben om de muziek te schrijven en spelen die hen 20, 30, 40 jaar terug hebben geïnspireerd.

Jay Allen and the Archcriminals is zo'n band. Drie mannen van een zekere leeftijd die enorme bundels energie in de studio hebben gevangen en omgetoverd tot een plaat die uit de boxen knalt. Garage rock, punk, powerpop, het zit er allemaal in. En er is een song die dat allemaal overstijgt. 'Cry A Little Tear', opent de plaat op een enorm superieure wijze. Met hulp van de mij verder onbekende Emily Grogan weet de band allerlei gevoelens te vangen die het reguliere werk volkomen ontstijgt. De ruige stem van Gogran doet de rest.

Ook producer Rich Edmonston drukt zijn stempel op de plaat. Hij verzorgt alle extra's, gitaarsolo's en keyboards, zoals het orgeltje in 'Little Daggers', de eerste prijssingle van deze plaat. Dat orgeltje is een van de vele hints naar de geschiedenis van de muziek. Fun Is Fun kan als gezelschapsspel fungeren en speel het vooral samen.

Als up tempo rock and roll, garage, Ierse folk invloeden en powerpop je ding zijn, dan moet je goed zitten met Fun Is Fun. Daar heb ik geen enkele twijfel over. De plaat rockt van voor naar achter en is veel te snel voorbij. Daar is maar een remedie tegen. Hem opnieuw opzetten.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.