Alice Cooper - Live at the Apollo Theatre Glasgow: 19.02.82 (2020)

Deze was al eens onofficieel uitgebracht in de 80s en vorig jaar kwam het beperkt uit op Record Store Day maar nu dus ook officieel via Rhino.

De Coop op een kruispunt in zijn carrière net na de 70s, opmerkelijk niets van From The Inside in de setlist tijdens de Special Forces tour.

Ik heb geen idee hoe goed of slecht de geluidskwaliteit van deze release is maar de setlist is sowieso zéér interessant! Veel obscure nummers die zelden live zijn gespeeld. Dit is tijdens een periode waarin The Coop heel anders voor de dag kwam dan we doorgaans gewend zijn. Zelfs de classics werden toen anders gebracht. Of het beter is of niet laat ik in het midden. Maar Ik vind dit bij voorbaat al stukken leuker dan (weer) een live release met nummers die we al tig keer in de kast hebben staan.

De release overtreft qua geluid mijn stoutste verwachtingen. Voor een live opname uit deze wazige periode lagen mijn verwachtingen dan ook wel laag.

De band brengt bepaalde nummers trager en heel slepend. Werkt bij I'm Eighteen wonderwel. Maar bij Pain, het nummer waar ik misschien wel het meest naar uit keek past het dan weer niet.

Je hoort dat Alice de weg wat kwijt is. Hij doet bepaalde dingen dat een heldere Alice niet zou doen en hij klinkt rauw.

Alles bij elkaar is dit een mooi document uit een periode waar zelfs Alce niet veel meer over weet. En ben blij dat dit op deze manier is uitgekomen. Het wachten meer dan waard! De album art bij deze releases vond ik tot nu toe ook om van te smullen.

Mooi en goed om te horen! Mocht ik 'm ergens zien liggen dan gaat ie mee