Tangerine Dream - Paradiso (2006)

Over het feit dat hier nog niets is geschreven hoeft niemand zich te schamen of zich terug te trekken in een hutje op de hei. Dit laatste deel uit Dante's La Divina Commedia is zo totaal muziek dat dit moeilijk is te vangen in een paar woorden.

Laat ik daarom maar beginnen iets over de totstandkoming van dit werk op te schrijven. In een interview heeft Edgar Froese voordat hij aan het project begon gezegd dat de totale tekst van La Divina Commedia een behoorlijk lap is en dat het daarom erg moeilijk is en veel tijd heeft gekost om daarbij muziek te schrijven. Daarnaast heeft het heel wat hoofdbrekens gekost om daar de juiste mensen bij te zoeken om het werk op te nemen.

En als ik zo de totale drie luik bij elkaar zie kan ik Edgar Froese geen ongelijk geven. Volgens mij is er echt sprake geweest van monnikenwerk om de hele tekst van Dante te voorzien van muziek. Naast dit alles is er ook veel aandacht geweest voor de vormgeving, want die mag er zeker zijn en is van behoorlijk niveau.

Ja, en dan de muziek op dit album. Dat is erg moeilijk om in een hokje te stoppen. Het is in de eerste plaats erg klassiek te noemen, waarbij ik in eerste instantie het gevoel krijg in het Concertgebouw te zitten en aldaar naar een bijzonder stuk muziek te luisteren. Die muziek loopt erg uiteen van zwaar vocaal klassiek tot iets wat je op de achtergrond kunt horen bij de pizzeria tijdens het nuttigen van een heerlijke maaltijd en alles wat daar tussen zit. Het knappe hierbij is wel dat de sound van Tangerine Dream hier erg goed bij past. Nergens heb ik het gevoel dat er iets kunstmatigs plaats vind.

Het geluid van het Brandeburg Symphonie Orkerst, de vocalisten en de electronische klanken vloeien uitstekkend samen tot een mooie rivier die door een schitterend muzikaal landschap loopt. Wie zo iets weet te componeren moet haast wel een positief steekje los hebben zitten. In de tijd dat ik hier na aan het luisteren was is de tijd voorbij gevlogen en kan enkel tot de conclussie komen dat dit de titel van meesterwerk dubbel en dwars waard is. Het is daardoor best wel moeilijk om terug te keren in het nu van alle dag.