The Microphones - Microphones in 2020 (2020)

Goh. Ik zit momenteel 37 minuten in deze plaat en ik voel de drang om hier een berichtje te plaatsen.

Ik heb deze release vanavond voor het eerst beluisterd, aandachtig, met een biertje en de tekst erbij. Ik was eigenlijk best wel sceptisch over dit album, veel werk dat onder Mount Eerie is uitgebracht de afgelopen 10 jaar is ook langs mij heen gegaan, maar ik werd toch behoorlijk emotioneel van deze ervaring.

Phil mag dan zo'n 10 jaar ouder zijn dan ik, zijn mijmeringen hier zijn niet alleen ontzettend persoonlijk, maar ook ontzettend herkenbaar en invoelbaar. Ze raken bij mij in ieder geval een bijzondere, gevoelige snaar, zoals maar weinig muziek dat kan. Ik voel me tegelijkertijd 32 en 20 terwijl ik naar dit album luister: aan de ene kant stevig verankerd in het heden, in dit rare 2020 - sowieso het meest vreemde jaar uit mijn leven - gevuld met rouw, nieuwe liefde, extreme focus en zowel gemiste als nieuwe kansen, en aan de andere kant terugblikkend op een jongere versie van mezelf, op de Koen die in 2008 naar concerten ging van 'indie' acts zoals Microphones (Stereolab, Song: Ohia, Deerhoof, Six Organs of Admittance, etc.). Onzeker over zichzelf, zijn toekomst, maar altijd troost, hoop, en liefde vindend in muziek.

Een vreemde en emotionele ervaring dus. Deze plaat geeft ook meteen een hele nieuwe lading aan The Glow, Pt. 2 en ik krijg nu direct zin om die weer op te zetten en daar weer even helemaal in te verdrinken, zoals een jongere versie van mij dat, ooit, ergens tussen 2006 en 2008, veelvuldig heeft gedaan. Dat ga ik zo dan ook doen.

Phil, nog bedankt. Voor alles.