Stryper - Even the Devil Believes (2020)

Voorganger God Damn Evil was me te kalm, als Strypers werk in de tweede helft van de jaren '80. Even the Devil Believes is gelukkig weer explosiever.
Misschien is dat door de toetreding van bassist Perry Richardson, die voor het eerst een album inspeelde. Niet dat hij muziek schreef, maar diens energie is wellicht doorgesijpeld naar Michael Sweet, verantwoordelijk voor de composities. De laatste zou bovendien zijn brood kunnen verdienen met produceren; dat deed hij ook hier en wederom klinkt alles als een klok.

In dit interview vertelde de frontman dat ze een nooit afgemaakt nummer uit 1989 uit de kast hadden gehaald: Invitation Only werd oorspronkelijk geschreven voor Against the Law.
Even the Devil Believes verscheen in september 2020, kort na de eerste coronapandemie en bijbehorende lockdown. Touren was onmogelijk, anno 2025 alweer bijna onbegrijpelijk.

De plaat gaat knallend uit de startblokken met Blood from Above, waarna Make Love Great Again (de titel kennelijk een correctie op de maga-retoriek van Donald Trump) midtempo en zwaar vervolgt. In interviews noemt Sweet nogal eens Judas Priest als invloed: dit klinkt hier terug, maar dan met zijn heldere stem plus de koortjes in de stijl van Stryper.
Uptempo is Let Him In, waarin het vette snaredrumgeluid van Robert Sweet extra opvalt. Do unto Others doet hetzelfde maar dan midtempo, waarna het titellied met een stoempende en aparte riff doordendert. Met overal lekkere gitaarsolo's waarbij de gitaren dik in de mix zitten.

Iets kalmer is How to Fly met een sterk refrein, een apart syntheffect zit in het refrein van de rockende single Divider. Omdat ik niet zo van ballades ben, heb ik minder met This I Pray.
Twinleadgitaren in het intro van Invitation Only uit 1989, waar een eenvoudig toetsenlijntje in het refrein verrassend goed werkt en de koortjes welig tieren. Een groeier. In het rockende For God & Rock 'n' Roll legt de groep hun missie nog eens uit. Inderdaad Kronos, juist vanuit christelijke hoek kreeg Stryper in de jaren '80 zware kritiek, met name uit de kringen rond tv-dominee Jimmy Swaggart.
Laat onverlet dat menig gelovige juist met het grommende Middle Finger Messiah problemen zal hebben. Het besluit het album in vliegende vaart en bevat een tekst waarin het beeld van Jezus als goedbedoelende hippie een andere invulling krijgt. Dit zal niet snel als kerklied worden gebruikt. Alhoewel, je weet maar nooit... Wat het nummer voor de liefhebbers van metal extra aantrekkelijk maakt, is de heerlijke gitaarsolo; jammer genoeg vermeldt de hoes niet of Michael Sweet of Oz Fox deze speelt.

Een sterk album, vaker uptempo dan de voorganger en dus met meer energie. Extra knap als je beseft dat Stryper sinds 2009 elke twee, drie jaar een album uitbrengt. Dat Michael Sweet daarnaast ook solo actief is (sinds 2014 vier albums), plus albums maakte met Sunbomb (tweemaal), George Lynch (driemaal), plús bij nog eens twee projecten, maakt het alleen maar knapper.

PS Op 10 mei schreef ik dat Doug Aldrich in het prille begin lid was van de groep, toen nog Roxx Regime geheten. Dankzij Michael Sweets biografie weet ik nu dat dat incorrect is. Aldrich deed wel auditie, maar de wederzijdse klik ontbrak. Hij speelde in 2014 wél op Michael Sweets soloalbum I'm Not Your Suicide .