Little Feat - As Time Goes By (1994)

Ideale instapper voor wie niet vertrouwd is met hun oeuvre, hier valt veel op te ontdekken... Hou je van hun stijl, Ga dan dringend voor hun reguliere platen!

Prima verzamelaar van ondergewaardeerde band in de jaren '70 die een eigen mengeling bracht van rock, country, blues en funk. Centrale figuur was Lowell George die de meeste nummers schreef en produceerde. Zeker een must voor wie nog niets van deze band in huis heeft..

Ideaal ook voor in de automobiel! Maar de eerste vijf albums tellen pas echt.

Helaas, de muziek van Little Feat (de eerste 5 albums staan bij mij in de kast) vind ik over het algemeen net zo saai als het grijze weer van de afgelopen dagen. Hun eerste album hoor ik van die albums het liefst, maar dat is op deze compilatie ondervertegenwoordigd. Het duurde me allemaal te lang toen ik deze cd weer eens probeerde vandaag. Ik viel zelfs even in slaap.
Het klinkt allemaal geolied, en er wordt fijn op gemusiceerd, maar blijkbaar is het toch niet helemaal mijn smaak. Het solo-album van Lowell George zou ik daarentegen niet graag willen missen...

Zojuist beluisterd. Ik ben altijd een trouw fan van ze geweest maar moet vast stellen dat de tand des tijds bij mij toch wel aan de muziek begint te knagen. Of aan mij. Ik zal de albums die ik van Little Feat bezit, weer eens updaten qua rating. Die halve ster fanbonus mag ik na een halve eeuw haast wel eens weghalen om tot een objectievere beoordeling te komen.

Sommige muziek moet je live horen, ik denk dat Little Feat live ook beter tot zijn recht komt.
Zal Electric Lycanthrope de volgende keer eens proberen, hoewel een live-cd uiteraard altijd een substituut blijft voor een echt concert.

kistenkuif zegt: Geheel mee oneens, ik schrijf net elders op deze site dat Little Feat de tijd beter heeft doorstaan dan een andere grootheid uit de jaren zeventig: Steely Dan. Dat zit hem vooral in de warmbloedige(re) sound. En natuurlijk in de fantastische composities en stem- en instrumentbeheersing van de muzikanten. Dit is ook een voorbeeldige compilatie want er staan geen slechte nummers op; één doorlopend hoogtepunt.

Het valt allemaal wel mee, getuige mijn ratings van Feat-albums en wat plukjes commentaar. Met jouw laatste opmerking ben ik het niet eens: de songs 11 t/m 17 vind ik matig.

kistenkuif zegt:
Ik zou dat niet geheel kunnen beamen, aangezien ik de lp-versie heb die slechts 12 nummers telt i.p.v. de 20 genoemde nummers op cd. Korter is niet altijd minder trouwens; liever een kort album met een goede spanningsboog (b.v. Bowie's Station tot station: 6 nummers of VanderGraaf's God Bluff: 4 nummers) dan een album dat zich te lang voortsleept (b.v. Boven van Blof). Ik vind de door jou als minder bestempelde nummers 12. All that you dream, 13. Long distance love en 14. Mercenary territory echter uitermate genietbaar.

Long Distance Love is idd mooier dan ik me herinnerde. Naarmate spil Lowell George verder wegzakte door zijn roesbehoefte veranderde het muzikale karakter van de band geleidelijk vooral door toedoen van Bill Payne. Ik heb daar zo mijn bedenkingen bij. De eerste vier studio- en drie live-albums vormen voor mij de essentie van hun werk. De rest van hun albums kan me gestolen worden.

kistenkuifzegt
Mooi dat ik je tot een hernieuwde beoordeling van dit nummer kon verleiden. Muziek/kunst waarderen vergt ook wel een zekere mate van "open stellen"/over je eigen vooringenomenheid heen luisteren. Ik merk ook bij mezelf dat ik sommige muziek bij voorbaat geen kans geef. Zodoende zie ik mijn platenkast ook hier en daar bijdragen van vrienden van vroeger; als zij er zo enthousiast over zijn, dan wil ik er wel even induiken en dat heeft uiteindelijk vaak leuke ontdekkingen tot gevolg. Maar om op LF terug te komen, ik vind alle 3 genoemde bijdragen van 'The last record album' (alleen de naam al) erg smaakvol, gelikter inderdaad dan de oude nummers (b.v. fijne toetsensolo in 'all that you dream') maar zeker niet bloedeloos.

brandos merci voor je reactie. The Last Record Album is zeker nog genietbaar (zie mijn rating), had ik vroeger in bezit en veel beluisterd dus ken ik van haver tot gort. Ik beschouw het als overgangsplaat. Op den duur ging de plaat me toch vervelen met name door de toetsenpartijen. Meer een kwestie van smaak dan vooringenomenheid vermoed ik dus. Geweldig hoesontwerp van Neon Park trouwens.

Met Lowell George er nog bij, was de beste tijd.
Hij was de artistieke man en gaf ook de nodige feel en emotie mee.
Bill Payne zal ook gerust composorisch goed onderlegd zijn, maar hem beschouw ik meer als een uitmuntend muzikant, die een jazzhart heeft.
Het werd zonder Lowell wat te glad allemaal.