James Dean Bradfield - Even in Exile (2020)

James Dean Bradfield on his new solo album, "Tory vandals" and the Manics' next move.

14 jaar na dato komt Bradfield weer met een soloalbum. Voorganger The Great Western was wisselvallig maar bevatte wel enkele pareltjes. Vrijgegeven single; The Boy from the Plantation is in ieder geval al fraai en mooi gearrangeerd. Ben benieuwd.

Fantastische single, ´The Boy from the Plantation´. Classic Manics eigenlijk.
De andere vrijgegeven nummers klinken overigens wel wat anders. ´There´ll Come a War´ is traag, broeiend, maar qua textuur heel interessant. De productie klinkt erg goed hier. ´Seeking the Room With the 3 Windows´ is een instrumental, ook weer prima.

Ik heb het idee dat deze plaat me nog beter gaat bevallen dan The Great Western. Dat was een prima album met vooral een paar uitschieters.

Op de hoes zien we het gezicht van Victor Jara, een Chileense folk zanger, die tijdens de dictatuur van pinochet gemarteld en vermoord werd. Kijkend naar de titels, ik heb de liedjes nog niet gehoord, lijkt het op een homage aan Victor Jara die het op nam voor de onderdrukte...

Maatschappelijk bewogen als altijd, classic JDB! Fraaie single, kan niet anders zeggen.

De laatste circa 15 jaar geloofde ik Manic Street Preachers wel, inclusief het vorige solo album. Het was nooit helemaal mijn favoriete band. Vanaf de tweede helft van de jaren 90 kon ik ze redelijk hebben, maar daarna werd het in mijn oren teveel een, voorspelbare formule.

Al die elementen zitten ook in Even In Exile, maar de gedichten en het levensverhaal van de Chileen Victor Jara lijken Bradfield te hebben geïnspireerd om, ver, buiten zijn comfortzone te treden. Even In Exile is een muzikaal avontuur waarin verschillende stijlen en instrumenten zijn ingepast in de Manics maniertjes die nu vaak heel prettig herkenbaar op de plaat terug te vinden zijn.

Het hele begin van de plaat is ijzersterk. (Opgeblazen) ballads, een aan Fish-era Marillion referende progrock instrumentaal nummer, inhouden en voluit gaan, inclusief verrassende instrumenten. De eerste vijf nummers zit ik totaal op het puntje van mijn stoel met ingehouden adem te luisteren.

Dat niveau houdt Even In Exile niet helemaal vast, maar blijft goed. De **** zijn conservatief vergeven, want ik sluit een hogere, misschien zelfs perfecte score niet uit, als de plaat blijft groeien.

Het heeft sterk de indruk dat Bradfield zonder zijn kompanen Wire en Moore muzikale paden durft in te slaan die niet aan een verwachtingspatroon hoeven te voldoen. Dat zorgt voor afwisseling en verrassing. De tijd zal het leren, maar misschien heeft hij de plaat van zijn leven uitgebracht met Even In Exile.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Waar voorganger The Great Western nog veel overeenkomsten vertoonde met zijn werk bij The Manics, durft Bradfield het nu aan om zijpaden in te slaan. Zijn wisselvallige debuut was zeker niet slecht maar hij speelde destijds, en dat mag, wel erg op safe. Even in Exile is rijk gearrangeerd, bevat een breed klankenpallet en is ontzettend fraai geproduceerd, het geluid is als een warme deken en daar vaart de plaat en uitvoering van de songs wel bij. De melodieën zijn wonderschoon, James zingt ingehouden en de arrangementen vullen de songs stuk voor stuk aan. Wie een Holy Bible of Generation Terrorists verwacht komt bedrogen uit, zelfs het toegankelijke met synths overladen Resistance Is Futile is geen referentiepunt. De plaat is als een filmscript, de teksten gaan dan ook over Victor Jara, een Chileens volkszanger en tevens activist die tijdens de staatsgreep onder leiding van Pinochet om het leven kwam. Bradfield nooit vies geweest van socialistische ideeën en sympathieën voor communistische idealen verwerkt al zijn zieleroerselen op dit schijfje.

Het knappe aan Even in Exile zit hem in het feit dat James altijd de grote lijnen in het oog houdt, de nummers waaieren niet alle kanten op. Hoewel de plaat over de hele linie niet het hoge niveau vasthoudt - de eerste helft van de schijf is het sterkst - blijft Bradfield ten alle tijde aan de goede kant van de streep.
Conclusie; geen slechte song op het album te vinden, een fantastische productie, rijk aan ideeën en nog belangrijker, het plaatje groeit bij elke luisterbeurt. De beste man levert een puike prestatie zonder zijn vaste kompanen.

Ben ik de enige die bij de eerste beluistering van Recuerda heel duidelijk Rock Werchter (met licht accent) hoor ipv Recuerda? Tamelijk om zeep nu voor mij

Nee los hiervan opvallend sterke plaat, die meer als 1 geheel boeit dan de laatste Manics...

Dat moet wel met een heeeeele grote Mamma appel(sap) worden genomen worden:)

Heerlijke plaat van JDB. En ik heb een mooi gesigneerd exemplaar . Een wat meer coherent album dan zijn eerste (ook prima) album The Great Western. Misschien is dat wel zo door de thematiek (alle nummers gaan over de Chileense protestzanger Victor Jara en het instrumetale 'La Partida' is ook een cover van hem) en ook het gebruik van wat meer Zuid Amerikaans klinkend gitaarwerk.

Eigenlijk zijn alle nummers wel prima tot (zeer) goed. JDB laat weer horen een veelzijdig artiest te zijn en een uitstekend componist (de teksten zijn overigens allemaal van Patrick Jones, de broer van Nicky Wire van de Manic Street Preachers). 'Recuerda', 'Boy From the Plantation', 'Thirty Thousand Milk Bottles' en 'Without Knowing the End (Joan's Song) zijn tot dusver favoriet.

Al met al een album dat prima mee kan met de laatste Manics platen. (Hun laatste, 'Resistance Is Futile' vind ik nog steeds een ondergewaardeerd hoogtepuntje!)

Ik blijf een zwak houden voor de Manics , dus ook deze tweede solo schijf van Bradfield moest in de collectie. En wat een heerlijk album is dit geworden. De weidse melodieën gelardeerd met het thema doet deze heel erg goed smaken. Mooie instrumentals en prachtige teksten maken dit album helemaal af. Ik kan me alleen maar aansluiten bij alle lofuitingen hier. In een betere wereld zou deze plaat bekender zijn. Nu plug ik hem zelf maar bij al mijn muziekmakkers. 4 en halve ster met kans op de volle mep.