James Dean Bradfield - Even in Exile (2020)
mijn stem
36 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Delware
-
Recuerda (3:53)
-
The Boy from the Plantation (3:54)
-
There'll Come a War (4:38)
-
Seeking the Room with the Three Windows (4:05)
-
Thirty Thousand Milk Bottles (4:35)
-
Under the Mimosa Tree (4:34)
-
From the Hands of Violeta (5:26)
-
Without Knowing the End (Joan's Song) (3:12)
-
La Partida (4:05)
-
The Last Song (5:16)
-
Santiago Sunrise (4:42)
0
geplaatst: 14 augustus 2020, 10:16 uur
De laatste circa 15 jaar geloofde ik Manic Street Preachers wel, inclusief het vorige solo album. Het was nooit helemaal mijn favoriete band. Vanaf de tweede helft van de jaren 90 kon ik ze redelijk hebben, maar daarna werd het in mijn oren teveel een, voorspelbare formule.
Al die elementen zitten ook in Even In Exile, maar de gedichten en het levensverhaal van de Chileen Victor Jara lijken Bradfield te hebben geïnspireerd om, ver, buiten zijn comfortzone te treden. Even In Exile is een muzikaal avontuur waarin verschillende stijlen en instrumenten zijn ingepast in de Manics maniertjes die nu vaak heel prettig herkenbaar op de plaat terug te vinden zijn.
Het hele begin van de plaat is ijzersterk. (Opgeblazen) ballads, een aan Fish-era Marillion referende progrock instrumentaal nummer, inhouden en voluit gaan, inclusief verrassende instrumenten. De eerste vijf nummers zit ik totaal op het puntje van mijn stoel met ingehouden adem te luisteren.
Dat niveau houdt Even In Exile niet helemaal vast, maar blijft goed. De **** zijn conservatief vergeven, want ik sluit een hogere, misschien zelfs perfecte score niet uit, als de plaat blijft groeien.
Het heeft sterk de indruk dat Bradfield zonder zijn kompanen Wire en Moore muzikale paden durft in te slaan die niet aan een verwachtingspatroon hoeven te voldoen. Dat zorgt voor afwisseling en verrassing. De tijd zal het leren, maar misschien heeft hij de plaat van zijn leven uitgebracht met Even In Exile.
Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.
Al die elementen zitten ook in Even In Exile, maar de gedichten en het levensverhaal van de Chileen Victor Jara lijken Bradfield te hebben geïnspireerd om, ver, buiten zijn comfortzone te treden. Even In Exile is een muzikaal avontuur waarin verschillende stijlen en instrumenten zijn ingepast in de Manics maniertjes die nu vaak heel prettig herkenbaar op de plaat terug te vinden zijn.
Het hele begin van de plaat is ijzersterk. (Opgeblazen) ballads, een aan Fish-era Marillion referende progrock instrumentaal nummer, inhouden en voluit gaan, inclusief verrassende instrumenten. De eerste vijf nummers zit ik totaal op het puntje van mijn stoel met ingehouden adem te luisteren.
Dat niveau houdt Even In Exile niet helemaal vast, maar blijft goed. De **** zijn conservatief vergeven, want ik sluit een hogere, misschien zelfs perfecte score niet uit, als de plaat blijft groeien.
Het heeft sterk de indruk dat Bradfield zonder zijn kompanen Wire en Moore muzikale paden durft in te slaan die niet aan een verwachtingspatroon hoeven te voldoen. Dat zorgt voor afwisseling en verrassing. De tijd zal het leren, maar misschien heeft hij de plaat van zijn leven uitgebracht met Even In Exile.
Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.
* denotes required fields.
* denotes required fields.