Molassess - Through the Hollow (2020)

Hier te horen.

...but a culmination of heartache, requisite resolution, a rediscovery of rage and the relighting of a fire that never really burned out.

Als ik het goed begrijp is dit een soort van herstart van The Devil's Blood, maar uiteraard zonder grote leider Selim. Klinkt op het eerste gehoor best goed! Niet helemaal dezelfde sound, maar met de zang van Farida klinkt het toch weer gelijk vertrouwd.

Had hier toch wel meer usersverwacht eigenlijk, is het een beetje onder de radar geschoten? (Don Cappuccino Edwynn RuudC? om maar eens wat users te taggen)

Ik heb de plaat al meerdere keren beluisterd, maar het was me nog niet gelukt om het goed onder woorden te brengen.

Vooral de titeltrack vind ik echt ijzersterk, voelt als een mix van Red-era King Crimson en Oranssi Pazuzu. De rest van het materiaal voelt een stuk onheilspellender en minder rockend dan The Devil's Blood aan, dit is toch wel een hele andere band. De focus ligt meer op psychedelische rock en progrock. De plaat stemt mij in ieder geval erg positief.

Ja, die sond al wel op de luisterlijst. Farida heeft de bandnaam ietsje aangepast zie ik. En de beschrijving van de Don doet het licht op de laatste onaffe plaat van The Devil's Blood alsook op dat album van Selim Lemouchi And His Enemies schijnen. Daar ga ik hopelijk snel voor kunnen zitten.

Net zoals The Devil's Blood lange tijd aan mij voorbij is gegaan zou Molassess wellicht ook aan me voorbij zijn gegaan als ik niet had gelezen dat deze band een soort van voortzetting van eerstgenoemde band was.

Na beluistering van het titelnummer gelijk over gegaan tot aanschaf van de LP. Wat een geweldig nummer is dat. Het eerste proggy gedeelte, dat afwisselt tussen 7/8ste en 6/8ste maten, werkt bezwerend en brengt je in een roes. Een roes waar je ruw uit ontwaakt als de band halverwege omschakelt naar een groovende 4/4.

Bij beluistering van de rest van de plaat thuis ben ik aanvankelijk toch wat teleurgesteld. Het waanzinnige niveau van de openingstrack word nergens meer gehaald. Toch openbaart, naarmate ik het album vaker hoor, de schoonheid van de rest van de plaat zich ook. Op nummers als Formless Hands, The Maze Of... en I Am No Longer houdt de band je als luisteraar in de greep met sterk opgebouwde nummers. We moeten echter wachten tot het afsluitende The Devil Lives, een nummer dat nog stamt uit de tijd van TDB, voordat we weer een nummer horen dat weer in de buurt komt van de sterke opener.

Of het uit die tijd stamt of dat het een ode is aan de tijd (met al die tekstuele verwijzingen) durf ik niet te zeggen, maar met die typische groove en die asociale twin-guitar solo klinkt het wel als een ouderwetse TDB-klepper inderdaad!

De twee langere nummers zijn ook bij mij de eerste twee waarbij het kwartje is gevallen, maar de andere nummers klinken zo op het eerste gehoor ook niet onaardig. Moet zeggen dat ik de laatste plaat van Selim niet veel heb gehoord, maar ik vind het well tof dat de band de TDB-sound verder doorontwikkelt. Zo'n bezwerend folk nummer als Corpse of Mind had ik bijvoorbeeld van die band nog niet direct verwacht in ieder geval.

Lekker dit, wel jammer dat er wat minder Thin Lizzy achtig gitaarwerk is, maar de sfeer en spanning zijn nog steeds aanwezig.

Het titelnummer is bijna niet te geloven zo goed. Zoveel wisselende tempi en onwaarschijnlijke transities, en dan vanaf 08:38 die werkelijk fantastische akkoordenprogressie. Wat een ontzettend mooi outro.

De rest van de plaat haalt dat niveau niet, maar is absoluut geen straf om te beluisteren.