Molassess - Through the Hollow (2020)

Net zoals The Devil's Blood lange tijd aan mij voorbij is gegaan zou Molassess wellicht ook aan me voorbij zijn gegaan als ik niet had gelezen dat deze band een soort van voortzetting van eerstgenoemde band was.

Na beluistering van het titelnummer gelijk over gegaan tot aanschaf van de LP. Wat een geweldig nummer is dat. Het eerste proggy gedeelte, dat afwisselt tussen 7/8ste en 6/8ste maten, werkt bezwerend en brengt je in een roes. Een roes waar je ruw uit ontwaakt als de band halverwege omschakelt naar een groovende 4/4.

Bij beluistering van de rest van de plaat thuis ben ik aanvankelijk toch wat teleurgesteld. Het waanzinnige niveau van de openingstrack word nergens meer gehaald. Toch openbaart, naarmate ik het album vaker hoor, de schoonheid van de rest van de plaat zich ook. Op nummers als Formless Hands, The Maze Of... en I Am No Longer houdt de band je als luisteraar in de greep met sterk opgebouwde nummers. We moeten echter wachten tot het afsluitende The Devil Lives, een nummer dat nog stamt uit de tijd van TDB, voordat we weer een nummer horen dat weer in de buurt komt van de sterke opener.