Immanuel Wilkins - Omega (2020)

Debut van de 23 jarige saxophonist Immanuel Wilkins die het voor elkaar heeft gekregen een meer dan geweldige band samen te stellen. Micah Thomas op piano, Daryl Johns verzorgt de bass en Kweku Sumbry de percussie. Vloeit en swingt als een malle!! Stijl: post-bop, maar behoorlijk vrij en origineel.

Ik ben dit album niet op de bekende internetfora tegen gekomen, maar lijkt mij zeer de moeite waard en ik kan het iedere jazzliefhebber aanraden.

Album staat volgens mij wel op nummer 1 in het eindejaarslijstje van de NY Times (cat. jazz). Paar snippets die ik naar aanleiding daarvan hoorde kwam ik niet zo lekker in, maar ik zal 'm eens een kans geven een dezer weken.

Zitten ook wat kalmere passages tussen ja, maar wel mooi. Heeft iets eigens, bijzonder voor een debuut.

Ik vind de NY Times jazzlijst wel prettig ja. niet zo lullig hipster. je merkt dat deze krant een traditie heeft als het op jazz aankomt.

Met: Immanuel Wilkins (altsax); Micah Thomas (piano); Daryl Johns (bas); Kweku Sumbry (drums)

Goede plaat, met begaafde, gedreven muzikanten. Ondanks dat de muziek redelijk conservatief is, voor jazz-begrippen, is de politieke lading progressief, de plaat staat met twee benen in de urgentie van de BLM-beweging.

Die gedrevenheid is ook wel een beetje het probleem, niet om politieke redenen maar vanwege het spel van de vier muzikanten, die kennelijk allemaal houden van flink ertegenaan. Je kunt je wel voorstellen dat een plaat met dergelijke thema's woede en chaos probeert uit te drukken, en dus ligt de nadruk niet zozeer op solo's of thema's, maar op een soort postbop-stormen die minutenlang gaan van je toeterdetoet plingeling pompompom bats!

Bij vlagen briljant gespeeld, maar over zestig minuten wordt het wel een béétje vermoeiend. Noem me gerust een oude witte zak, die het liefst lp's uit de jaren vijftig luistert en de artistieke ambities van de jonge jazzgarde hier onvoldoende op waarde schat. Maar als Wilkins en zijn band in 'Guarded Heart' duidelijk bezig zijn aan wat bedoelt is als de emotionele climax van de plaat, heb ik al zoveel soortgelijke geluidsbreiën gehoord dat het me eerlijk gezegd een beetje koud laat.

Zonde, want verder niets dan hulde voor het muzikale vakmanschap en de sociale urgentie. Ik zou een volgende plaat hoger beoordelen als Wilkins en zijn mannen íets meer balans vinden, en elkaar wat minder in de weg zitten, in al hun gepassioneerdheid.