Immanuel Wilkins - Omega (2020)
mijn stem
12 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Blue Note
-
Warriors (6:55)
-
Ferguson - an American Tradition (7:08)
-
The Dreamer (3:37)
-
Mary Turner - an American Tradition (4:22)
-
Grace and Mercy (6:49)
-
Part 1. the Key (2:46)
-
Part 2. Saudade (7:24)
-
Part 3. Eulogy (5:52)
-
Part 4. Guarded Heart (9:41)
-
Omega (8:47)
2
geplaatst: 25 januari 2021, 12:52 uur
Met: Immanuel Wilkins (altsax); Micah Thomas (piano); Daryl Johns (bas); Kweku Sumbry (drums)
Goede plaat, met begaafde, gedreven muzikanten. Ondanks dat de muziek redelijk conservatief is, voor jazz-begrippen, is de politieke lading progressief, de plaat staat met twee benen in de urgentie van de BLM-beweging.
Die gedrevenheid is ook wel een beetje het probleem, niet om politieke redenen maar vanwege het spel van de vier muzikanten, die kennelijk allemaal houden van flink ertegenaan. Je kunt je wel voorstellen dat een plaat met dergelijke thema's woede en chaos probeert uit te drukken, en dus ligt de nadruk niet zozeer op solo's of thema's, maar op een soort postbop-stormen die minutenlang gaan van je toeterdetoet plingeling pompompom bats!
Bij vlagen briljant gespeeld, maar over zestig minuten wordt het wel een béétje vermoeiend. Noem me gerust een oude witte zak, die het liefst lp's uit de jaren vijftig luistert en de artistieke ambities van de jonge jazzgarde hier onvoldoende op waarde schat. Maar als Wilkins en zijn band in 'Guarded Heart' duidelijk bezig zijn aan wat bedoelt is als de emotionele climax van de plaat, heb ik al zoveel soortgelijke geluidsbreiën gehoord dat het me eerlijk gezegd een beetje koud laat.
Zonde, want verder niets dan hulde voor het muzikale vakmanschap en de sociale urgentie. Ik zou een volgende plaat hoger beoordelen als Wilkins en zijn mannen íets meer balans vinden, en elkaar wat minder in de weg zitten, in al hun gepassioneerdheid.
Goede plaat, met begaafde, gedreven muzikanten. Ondanks dat de muziek redelijk conservatief is, voor jazz-begrippen, is de politieke lading progressief, de plaat staat met twee benen in de urgentie van de BLM-beweging.
Die gedrevenheid is ook wel een beetje het probleem, niet om politieke redenen maar vanwege het spel van de vier muzikanten, die kennelijk allemaal houden van flink ertegenaan. Je kunt je wel voorstellen dat een plaat met dergelijke thema's woede en chaos probeert uit te drukken, en dus ligt de nadruk niet zozeer op solo's of thema's, maar op een soort postbop-stormen die minutenlang gaan van je toeterdetoet plingeling pompompom bats!
Bij vlagen briljant gespeeld, maar over zestig minuten wordt het wel een béétje vermoeiend. Noem me gerust een oude witte zak, die het liefst lp's uit de jaren vijftig luistert en de artistieke ambities van de jonge jazzgarde hier onvoldoende op waarde schat. Maar als Wilkins en zijn band in 'Guarded Heart' duidelijk bezig zijn aan wat bedoelt is als de emotionele climax van de plaat, heb ik al zoveel soortgelijke geluidsbreiën gehoord dat het me eerlijk gezegd een beetje koud laat.
Zonde, want verder niets dan hulde voor het muzikale vakmanschap en de sociale urgentie. Ik zou een volgende plaat hoger beoordelen als Wilkins en zijn mannen íets meer balans vinden, en elkaar wat minder in de weg zitten, in al hun gepassioneerdheid.
* denotes required fields.
* denotes required fields.