Fields of the Nephilim - Elizium (1990)

Wellicht is het album niet als zodanig bedoeld, maar voor mij voelt Elizium als een vlucht door een sluimerwereld, tussen slaap en bewustzijn. Wellicht is niet alles comfortabel in die wereld, maar zelfs dan glijdt alles van je af. De muziek ademt een ingetogen, kalme sfeer met z’n zwevende gitaarlijnen en wordt mooi aangevuld door Carl Mccoys vocalen.
Qua geluid is dit album, meer dan andere Fields of the Nephilimalbums, een geheel. Alles past bij elkaar, veel nummers glijden zelfs geruisloos in elkaar over. Desondanks slaagt dit album erin te voorkomen dat het monotoon overkomt. Een effectje hier, een versnellinkje daar: er blijft gedurende de bijna vijftig minuten steeds wel wat te ontdekken.
Waar de andere Fields of the Nephilimalbums die ik ken niet meer dan 3.5 ster hebben gekregen, kom ik voor Elizium op een veel hogere score uit. Op de een of andere manier vallen hier alle puzzelstukjes samen. Een heerlijk album, en potentieel top-10 materiaal.

4.5*

Fanatstische plaat, heel sferisch en donker. Je zou verwachten dat tijdens sommige stukken er nog rook onder en achter je speakers vandaan komt.
Tijdloos, 5 sterren. Gelukkig door weinigen begrepen, daarom juist zo mooi....

Elizium staat bol van de uitgesponnen stukken vol spanning en avontuur. Zoals het in het gothic / wave hoekje altijd gebruikelijk is, wordt er vaak repetitief omgegaan met de pulserende ritmes om zo lang mogelijk een dreigende of gelaten sfeer vast te houden. Het gitzwarte At the Gates of Silent Memory is daar een goed voorbeeld van. Dit is een track die amper op gang komt, maar laat je wel op het puntje van de stoel zitten.

Fields Of The Nephilim geeft af en toe wel gas om de sluier te doorbreken met onvervalste rock n roll. Dat levert een mooie climax op in het prachtige Submission. Het vlotte For Her Light is dan weer vrij standaard voor dit soort muziek. Ook Sumerland is vrij uitbundig in die zin.

Sowieso schuurt Fields Of The Nephilim graag met de gitaren. De meeslepende ballades Wail Of Sumer en And There Will Your Heart Be Also lijken welhaast een Pink Floyd/Marillion kruisbestuivingen met wat rafelige vleermuisrandjes.

Elyzium is wat dat betreft heel duidelijk in de sfeer en toonzetting die heel gothic/wave is maar bedient zich tegelijkertijd ook van hele traditionele classic rock dingen om de composities heel levendig te maken en te houden.

Ik ben nog niet helemáál klaar met het luisteren naar de gothrockers van Fields Of The Nephilim, maar heel voorzichtig durf ik nu wel te stellen dat ik het liefst naar Elizium luister. Wat een heerlijke onheilspellende plaat!