Death in June - The Wall of Sacrifice (1990)

'giddy giddy carousel' en 'fall apart' zijn ongemeen goed!

Helemaal eens met Berth,
Death Is a Drummer blijft voor mijn een dreigend nummer, maar daardoor ook intrigerend.

4*

Het openingsnummer is een serieuze hindernis om te nemen (abstract, verstrooiend, teveel geluidsexperiment). Maar verder heeft het album een aantal mooie nummers in petto (o.a.muziale bijdragen van Rose Mc Dowell, David Tibet). Nummers als: Fall Apart en Heilige Leben als duidelijke uitschieters en een muzikale voorbode van de twee succesalbums van frontman Douglas P die daar op zouden volgen en voortborduren.

Giddy Giddy en Fall Apart zijn in het milieu terecht grote 'hits' geworden... Maar het echte prijsbeest is toch het titelnummer, 16 minuten experiment (en dat zonder te irriteren...sterk), met drums, samples van marsmuziek en zingende soldaten, een kind dat zingt... Echt een kunstwerkje op zich, op een zeer sterk album.

madmadders loswekende oeuvreverkenningstocht #5: Death in June – The Wall of Sacrifice

Deel 1

Ik ken Death In June eigenlijk al heel lang, van toen ik geobsedeerd raakte met Current93. Death In June maakte dezelfde soort muziek, alleen was Douglas Pearce een stuk fouter dan de mensen van Current93. Ik heb tijdens mijn studie best wel in extreem-(linkse) kringen verkeerd en mijn liefde voor dit soort muziek verdween toen naar de achtergrond, vooral wel omdat ik direct al mijn clubjes uitgegooid zou worden als duidelijk zou worden dat ik naar dit soort muziek luisterde en het nog leuk vond ook.

Gelukkig verdwenen die mensen en die clubjes uit beeld na mijn studie en kon ik weer zonder schaamte genieten van Death In June. But, What Ends When the Symbols Shatter? kwam tijdens herbeluistering binnen met een kracht waar je u tegen zegt. Hij bivakkeert inmiddels al jaren op de rand van mijn top10. Het is eigenlijk nog altijd het enige album dat ik van Death In June op zet, hoog tijd dus voor het verder uitdiepen van zijn oeuvre, te beginnen met The Wall of Sacrifice. (Deze keuze heb ik vooral op basis van stemgemiddelde gemaakt.)

Om het openingsnummer kun je niet heen. Het duurt ruim een kwartier en is een mengeling van martial industrial, een gelooped kinderliedje, historische Duitstalige opnames, oorlogstrompetjes en een onheilspellend keyboardloopje. O ja, en Douglas Pearce roept op een gegeven moment heel indringend “First you take a heart, then you tear it apart”. Mooi is het niet, maar de naarheid fascineert me dermate dat ik dit nummer in de afgelopen paar weken 15 keer geluisterd heb volgens Last.fm. Reken zelf maar uit hoeveel uur dat is.

Een dergelijk nummer horen we ook nog op het einde. 'Death Is a Drummer' duurt ruim negen minuten en veel aspecten uit 'The Wall of Sacrifice' keren terug. Tussen deze lange nummers horen we vooral nummers over de teloorgang van Europa. Soms staat de akoestische gitaar centraal, andere keren spelen industriële, ruizige zaken ook een grote rol. Vergeleken met dat eerste en laatste nummer echter voelt dit middenstuk echt aan als een deel met louter 'echte' liedjes.

'Fall Apart' en 'In Sacrilege' zijn voor mij echt de hoogtepunten van dit middenstuk. Echt ijzersterke liedjes die ondanks het hoge folky gehalte ook gewoon verschrikkelijk beklemmend en misantropisch zijn. Op deze nummers doet David Tibet trouwens ook mee en op 'In Sacrilege' neemt hij ook de vocalen voor zijn rekening. Zijn creepy stem herken je uit duizenden en zuigt je meteen zo'n liedje in. Maar laten we wel wezen, de gelatenheid die altijd over de zang van Douglas Pearce ligt is ook wel enorm heerlijk en zorgt ervoor dat ik altijd weer terugkeer naar zijn muziek.

De zweem van foutheid die om Pearces muziek hangt is hier ook weer zeer aanwezig en hij doet ook echt totaal niet zijn best om dat beeld bij te stellen. Van mij hoeft-ie dat overigens ook helemaal niet te doen. Hij brengt een uniek geluid en ik kan alleen maar heel geïntrigeerd zijn door het nihilisme, de misantropie en de hang naar oorlog die uit zijn muziek spreekt. Muziek van het kaliber 'mooi is het niet, maar toch vind ik het uitermate schitterend'.

Next Stop: The Microphones – Mount Eerie