menu

The Blue Nile - Hats (1989)

mijn stem
4,03 (196)
196 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Linn

  1. Over the Hillside (5:05)
  2. The Downtown Lights (6:29)
  3. Let's Go Out Tonight (5:16)
  4. Headlights on the Parade (6:16)
  5. From a Late Night Train (4:01)
  6. Seven A.M. (5:09)
  7. Saturday Night (6:27)
  8. Seven A.M. [Live in the Studio] * (4:48)
  9. Christmas * (5:05)
  10. Let's Go Out Tonight [Vocal 2] * (5:17)
  11. Saturday Night [Vocal 2, Early Mix] * (6:06)
  12. Headlights on the Parade [Live in Tennessee] * (6:20)
  13. The Wires Are Down * (5:41)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 38:43 (1:12:00)
zoeken in:
avatar van EttaJamesBrown
4,5
Ach, ik heb nog een tribute thuis waar zelfs Madonna een aardig liedje van Marvin doet...

avatar van Leptop
4,0
Ik heb net de originele (niet remaster) binnen en die klinkt geweldig. Zowel qua muziek, sfeer als productiematig. Ben blij met MuMe die me regelmatig aan nieuwe muziek helpt.

avatar van LucM
5,0
Het tweede album van The Blue Nile vind ik nog een stuk beter en ook evenwichtiger dan het al prima debuut. Erg fraaie sfeervolle en melancholieke songs van buitenaardse schoonheid waarin elektronica overheerst maar er ook plaats is voor strijkers, piano en gitaar. Warm en atmosferisch met indringende zang, een album die je niet koud laat, zeker op kille en grijze herfst- en winterdagen. Een album dat een beetje vergeten is maar verdient om uit het stof te worden gehaald om als klassieker te bestempelen.

avatar van bikkel2
5,0
En zo is het Luc. Prachtplaat....en dat zal het altijd blijven.

Misterfool
Een erg sterk popalbum vol met een bezwerende, melancholische klanken. Ik vind het met name erg positief dat de nummers voldoende tijd krijgen om rustig op te bouwen. Trouwens ook nog een best gevarieerd album, wat je niet gelijk verwacht bij een plaat die zich zo op een bepaalde sfeer richt. Het enige nadeel vind ik de ietwat klinische productie. Helaas hebben meer 80's albums dat. Gelukkig deert het weinig zolang het songmateriaal maar goed is. Deze plaat bevat veel prachtnummers. The Downtown Lights is zelfs ronduit geweldig!

avatar van bikkel2
5,0
Pracht album idd Misterfool.
Ik vind ondanks de electronische insteek de productie best warm eigenlijk.
De melanchonie komt heel sterk naar voren.
Mooi gekozen sounds overigens.

avatar van Chameleon Day
5,0
De perfecte Indian Summer plaat. Heerlijk!!

avatar van johan de witt
4,5
Op een koude winterdag past hij ook goed!
Hun beste album, dat zeker!

avatar van lennon
Eindelijk een heruitgave op vinyl

avatar van Broem
4,5
lennon schreef:
Eindelijk een heruitgave op vinyl


Best een kostbaar hebbedingetje. Zag ‘m staan voor 30 euro. Jij ergens goedkoper?

avatar van lennon
Broem schreef:
(quote)


Best een kostbaar hebbedingetje. Zag ‘m staan voor 30 euro. Jij ergens goedkoper?


Nee. Dit is de goedkoopste optie.die ik zag

1000.exemplaren... origineel betaal je net zoveel voor dus ik heb t maar gedaan.

avatar van Kos
3,5
Kos
Tony schreef:
Het is alweer half oktober, het ideale seizoen om The Blue Nile te draaien is weer aangebroken. Haast jammer dat het zo zonnig is vandaag; om optimaal van The Blue Nile te genieten moet het buiten toch echt herfstachtig, donker, somber en bedompt zijn. Misschien volgend weekend, maar zeker binnenkort gaan de 4 albums weer achter elkaar de speler in en daarna ben ik weer helemaal in de stemming om de komende herfst en winter weer aan te kunnen.


Tip: deze dagen zijn er uitstekend voor!

avatar van Mjuman
Broem schreef:
(quote)


Best een kostbaar hebbedingetje. Zag ‘m staan voor 30 euro. Jij ergens goedkoper?


Nope - deze origineel (op Linn ) is meestal 2* zo duur. Het debuut (ook op Linn) is in de regel goedkoper. Zoals je zou mogen verwachten van het label is de geluidskwaliteit uitmuntend.

Voor zijn opvolger moet je nog dieper in de vinylbuidel tasten en High kan je alleen worden van de cd. Maar misschien komt er nog meer Confetti

5,0
Juist opnieuw op vinyl aangeschaft. Belachelijke prijs, dat wel. De eerste, Walk across rooftops staat origineel nog van hier, redelijk wat gedraaid door de jaren heen, dus wat ruis. Deze had, nou ja, heb ik wel de cd van staan, High en Peace at last ook. Hats dus, parel van een plaat. Louter hoogtepunten. Melancholie ten top, fraaie stem van Buchanan ja. Sferische nummers, zwaar op keys maar niks overdadigs of zo. Alles in dienst van het liedje. Zo hoort het ook. Nu heeft Schotland me nog never laten zitten qua muziek. Oorspronkelijk uit ik geloof 1989, 5 jaar na hun debuut. De sound meer uitgekristalliseerd hier. Pareltjes van nummers. 7 Stuks slechts. Hoge kwaliteit. Naar wat ik heb begrepen wereldwijd slechts 2000 ex van alle drie de re-releases. Yes, op is op dus. Her en der al niet meer, regulier, te vinden. Dus wellicht in de toekomst nog duurder.

Helaas geen commercieel succes en na hun vierde, Peace at last helaas finito. Buchanan ging solo, naar wat ik weet een album, piano geöriënteerd, daarna into oblivion kennelijk. Groot schrijverstalent, absoluut. Prijsnummers, ach ja, alle 7 de songs wel. Wellicht een die er echt uitschiet, Headlights on the Parade. Muziek, sfeer, melodie, het klopt akelig perfect allemaal. Hopelijk komt de laatste ook nog eens uit op ouderwets vinyl, dat ware top. Onvolprezen meesterwerk dus, in de vergetelheid geraakt, helaas en onbegrijpelijk. De aanschaf meer dan waard. Kopen. Luisteren. Genieten. Huiveren. Van al dat fraais

5,0
I stand to correct myself. High is natturlijk de vierde en dus laatste en nog niet op vinyl nu. Peace at last ware dan de derde. Je moet het allemaal maar kunnen behappen ja. Xcuse me. Bij deze recht gezet. Blijf vooral luisteren en genieten, dit soort van, kennelijk onbegrepen parels, kom je niet vaak tegen neen.

avatar van aerobag
4,0
Geraffineerd, chic, stijlvol, geromantiseerd. Allemaal wel woorden die je op the Blue Nile mag plakken. Een precisiewerkje van klanken en tonen, inclusief gepassioneerde zang die leiden tot een uiterst fijne luisterervaring. Downtown Lights is prachtig.

avatar van madmadder
4,0
Madmadders loswekende oeuvreverkenningstocht #1

Ik roest graag vast. Ik kan een heel leven teren op één album van een band of muzikant (enkele uitzonderingen daargelaten). Dat vind ik zonde en ik heb me nu actief voorgenomen om wat dieper de oeuvres in te duiken van bands waar ik na jaren, soms wel 15, nog steeds maar een album van ken, terwijl ze volgens de ratings hier en elders nog zoveel meer moois hebben gemaakt. Ik heb mezelf tot regel gesteld dat ik me een week lang onderdompel in het album dat moet zien te wedijveren met mijn persoonlijke klassiekers. En dat ik dan een stukje over mijn bevindingen opschrijf. Die regels zijn een stok achter de deur om te voorkomen dat ik steeds maar weer terugkeer naar dat ene album waar ik al mee vergroeid ben.

We beginnen met Hats van The Blue Nile. Ik leerde 'Tinseltown in the Rain' ooit kennen dankzij de top2000 en was spontaan verliefd. Het album waar dat nummer op stond, A Walk Across the Rooftops, sloeg als geheel ook flink aan bij me. Het is wonderschone popmuziek waarbij ieder instrument geen noot te veel speelt. Je zou kunnen zeggen dat het allemaal wat te veel voortkabbelt, maar de relatieve sloomheid en afgemetenheid creëren juist heel veel ademruimte om mee te voelen met de grootst mogelijke melancholie die van de muziek uitgaat. Ik ken denk ik geen band die meer melancholische muziek maakt dan The Blue Nile. En dan passen de stem en zang van Paul Buchanan ook nog eens perfect bij die dromerige, weemoedige muziek.

Vergeleken met A Walk Across the Rooftops klinkt Hats nog een stuk kaler, maar qua sfeerzetting is het album nog wel krachtiger dan de voorganger. Een nummer als 'Tinseltown in the Rain' is wat mij betreft ongeëvenaard en iets van gelijke aard vinden we niet terug op Hats, maar als geheel leunt dit album misschien wel dichter aan tegen de essentie van wat The Blue Nile zo'n goeie band maakt. Met minimale middelen wordt een geluid neergezet dat niet groots, maar wel heel meeslepend is. Dit is toch ook wel de perfecte muziek voor het grijze, regenachtige weer van de afgelopen weken. Echt jammer dat het weer vanaf morgen mooier wordt, want ik ben nog lang niet uitgeluisterd wat betreft dit album.

Erg knap album dat meteen maar de waarde van mijn ontdekkingstocht onderstreept. Ik denk dat ik uiteindelijk sneller terug zal grijpen naar Hats als ik behoefte heb aan een heel album. Maar als ik nood heb aan losse nummers blijf ik vooral de paar prachtige nummers op A Walk Across the Rooftops kapot draaien.

Wel even nog een niet ter zake doende opmerking: in 'Saturday Night' zit een synthlijntje dat sprekend lijkt op de wekker van mijn telefoon. Zoek elke keer weer haastig naar mijn telefoon als ik het hoor. En heb daarentegen ook een keer gehad dat mijn wekker echt af ging toen ik dit album op had en dacht: nee, Madelon, niets aan de hand, zit gewoon in de muziek.

Next stop: The Chameleons - What Does Anything Mean? Basically

avatar van lennon
Broem schreef:
(quote)


Best een kostbaar hebbedingetje. Zag ‘m staan voor 30 euro. Jij ergens goedkoper?


Ondertussen gaat deze uitgave dik over de 100 euro heen...... het was een investering blijkt nu

avatar van AOVV
madmadder schreef:
Echt jammer dat het weer vanaf morgen mooier wordt, want ik ben nog lang niet uitgeluisterd wat betreft dit album.


Hierin zal je vrij alleen staan, vrees ik.

Maar ik begrijp het gevoel wel, bij deze band. Doet me eraan denken dat ik ook nog 'ns naar een album van The Blue Nile moet luisteren. Misschien wel twee.

Leuk stukje alvast, ik kijk uit naar het verdere losweken!

avatar van Chameleon Day
5,0
AOVV schreef:
Doet me eraan denken dat ik ook nog 'ns naar een album van The Blue Nile moet luisteren. Misschien wel twee.


Tip: beluister het hele oeuvre maar. Goed te doen, zijn er maar vier. En allemaal prachtig. 'Peace at Last' is meer gitaar gedreven (akoestisch dan). Herken me ook wel in het verhaal van madmadder. The Blue Nile stond bij mij al vanaf de jaren 80 op het "te checken"-lijstje vanwege het geweldige 'Tinseltown'. En het kwam er maar niet van, en het kwam er maar niet van....pas ergens na 2000 het werk goed leren kennen (met enig gevoel van schaamte).

avatar van madmadder
4,0
Dan moeten die andere twee albums t.z.t. ook maar eens beluisterd worden.

avatar van Chameleon Day
5,0
madmadder schreef:
Dan moeten die andere twee albums t.z.t. ook maar eens beluisterd worden.


Nou niet weer jaren laten liggen hè...

avatar van Tony
5,0
madmadder schreef:
Dit is toch ook wel de perfecte muziek voor het grijze, regenachtige weer van de afgelopen weken.

Ik heb dit al eens de ultieme herfstmuziek genoemd. Doe ik normaal niet aan, maar de 4 CD's van the Blue Nile (4 x 5,0 bij mij...) worden steevast in oktober ergens aan een luisterbeurt onderworpen. Snap dus precies wat je bedoelt.

Chameleon Day schreef:
Nou niet weer jaren laten liggen hè...

Als ze er net zoveel tijd tussen laat als the Blue Nile erover deed om een volgend album uit te brengen, heeft ze nog jaren de tijd.

avatar van Mjuman
Tja, als muziek seizoensgebonden zou zijn - en die indruk krijgt men hier wellicht - wat is dan de status van Vivaldi's - Quatro Stagioni? In het carnivorische geval (worst case) zou je een heel jaar nodig hebben om het volledige werk te beluisteren.

Toegegeven Blue Nile maakt mooie muziek - een van de mooiste duetten ooit staat op naam van de combi Fraser/Buchanan - maar waarom zou je in vredesnaam dit album niet mogen draaien op een late, zwoele zomeravond in een penthouse in Stockholm, met uitzicht over de stad en Mälaren?

Als je je K* voelt is dit wellicht net zo'n krachtig medicijn als Blue Train (Trane) of Spirit of Eden - mijmer weg in de muziek en kom replenished terug - heilzaam balsem voor de ziel (dus eigenlijk soul music).

avatar van Tony
5,0
Mjuman schreef:
Tja, als muziek seizoensgebonden zou zijn - en die indruk krijgt men hier wellicht -

Voor mij dus niet, zoals ik al aangaf, maar The Blue Nile vormt hier voor mij de uitzondering. En dat wil niet zeggen dat ik Blue Nile alleen in oktober draai, maar wel altijd als de seizoenswissel inzet. Ik dacht als klassieke equivalent van herfstmuziek overigens niet meteen aan Vivaldi, zo'n typische Naxos uitgave van de Vier Jaargetijden komt meteen in herinnering, maar eerder aan de Nocturnes van Chopin.

Ik pak m er vanavond nog even snel bij, voordat morgen de zon doorbreekt, met dank aan madmadder.

avatar van Chameleon Day
5,0
Fijn voor de nachtelijke uren ook, zoals nu - in elk seizoen.

avatar van jorro
4,5
Headlights On The Parade, wat een geweldig nummer is dat. Net geen Tinseltown in the Rain, maar toch...
.Ik weet nog dat ik dit album voor een prikje heb gekocht bij de CD verhuur in Haarlem toen het daar werd afgeschreven. Dat zal in 1990 geweest zijn.

Ik kan niet kiezen welk album van The Blue Nile ik het liefste beluister. A Walk Across the Rooftops of dit album. Beide zijn een hoogtepunt in de jaren '80. Toch de jaren waarin mijn muzieksmaak een wending heeft genomen. Van vnl progrock/hardrock in de jaren '70 naar het toch wat meer alternatieve/independent circuit. Nou weet ik niet of The Blue Nile daartoe gerekend kan worden. Erg mainstream was het in elk geval niet. Tinseltown is een toch wat bescheiden hit geweest.

Op dit album is Seven A.M. de song die een 5de * in de weg staat. Het nummer pakt me net iets minder dan de rest van het album. Één ding staat voorop. Ik moet dit wat vaker draaien. Net als bij de voorganger kunnen de 4,5* blijven staan.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:45 uur

geplaatst: vandaag om 11:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.