Muck and The Mires - Take Me Back to Planet Earth (2020)

Als je kijkt hoe de band er uit ziet en hoe de muziek op het eerste gehoor overkomt, is het makkelijk om Muck and the Mires weg te zetten als een anachronisme of een pastiche van dingen die lang voorbij zijn. Dat doet echter geen recht aan een aantal kenmerken van de band.

Naast het feit dat de manier waarop Take Me Back To Planet Earth klinkt niet mogelijk was voor garage rockers uit 1966, is het niet moeilijk om te horen hoeveel aandacht er uit gegaan is naar de details op de plaat. De arrangementen zitten heel goed in elkaar. De leden van deze band zijn zeer waarschijnlijk veel betere muzikanten dan hun voorbeelden ooit waren of pas later werden.

De teksten zijn wel met hun tijd meegegaan. Dat maakt de titel van een aantal nummers al duidelijk. Wat zou iemand uit 1966 voor een gedachten hebben gehad bij en Zoom break up ? Iets met hard roepen uit het open raam van een auto die in volle vaart voorbij rijdt?

Het geluid op deze plaat is heerlijk, de songs zijn gevarieerd genoeg om zes nummers lang heerlijk mee te surfen op de geluidsgolven en zeker vier daarvan steken goed uit boven het gemiddelde dat dagelijks uit lijkt te komen in het jaren 60 garage rock segment. Dus, nee, er is niets nieuws onder de zon als je naar genre kijkt. Wat de nieuwe songs betreft ligt wel er een heerlijke, opzwepende nieuwe plaat.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.