Raven - Metal City (2020)

Goed, Raven zal altijd een cultgroep blijven in ons geliefde Rock / Metal wereld en waarom zou je de dag van vandaag nog albums maken? Het sop is de kool niet waard maar is het dan niet een kwestie van eergevoel en niet overdadig willen teren op dat lang vervlogen roemrijke verleden van de albums Rock Until You Drop (1981), Wiped Out (1982) en heel zeker All for One (1983)?

Mike Heller is de “nieuwe” drummer, weliswaar op een Raven studioalbum maar op het livealbum Screaming Murder Death from Above uit 2019 maakte hij op mij ook indruk met zijn manische roffels op de drumvellen. Laat manisch nog altijd het magische woord zijn bij Raven, een groep waarvoor ik al een eeuwigheid een boontje heb.

Hier is dat niet anders. Natuurlijk is het vaak “been here, done that” maar het is weer dat hoorbaar en tastbaar speelplezier dat het bij mij doet. En het helpt als de drummer meegaat in dat – opnieuw – manisch verhaal. John Gallagher doet en kan nog exact wat hij bijna veertig jaren geleden ook deed op hun debuutalbum: krankzinnig bassen en waanzinnig hoog zingen als erom gevraagd wordt. En weeral luister ik met heel veel plezier naar zijn broer, gitarist Mark Gallagher, een geweldenaar met hopen klasse in de luwte. Beide broertjes spelen al hun hele leven samen, dat verdient respect zeker met hun leeftijd in gedachten want beiden zijn al de zestig voorbij.

Hoogtepunten zijn voor mij Top of the Mountain, Metal City en Motorheadin'. Aflsluiter When Worlds Collide is voor mij een misser, want het tempo duikt de diepte in en John tracht te zingen, moet hij niet doen, er zijn al genoeg “zangers” op de wereld. Raven is op zijn best als het vooruit gaat en blijft gaan. Raven is de rollercoaster van Rock / Metal en live een feestje.