Simon Collins - Becoming Human (2020)

Heb het album nu twee keer beluisterd en kreeg er direct goed gevoel bij. Het album ligt beetje in de lijn van Sound Of Contact en is dus niet het meest vrolijke album dat je kunt opzetten. Maar ik ben wel liefhebber van muziek waar de nodige dreiging en spanning in zit.

Dat Simon Collins van nature een drummer is, kun je ook op dit album duidelijk horen. De drums spelen in veel nummers een hoofdrol. Ze klinken donker en veelal hard. Ik zal verder geen open deuren intrappen. Iedereen weet waarschijnlijk wel wie Simon Collins is. Wanneer je dit niet weet, kijk even snel op Google en binnen 5 seconden is het waarschijnlijk wel duidelijk.

Er is is over dit soort albums altijd wel weer een discussie over of het nu crossover- of progressive rock is. Wat mij betreft is het progressive rock en misschien wel in het kwadraat. Persoonlijk vond ik dat Sound Of Contact, het project dat Simon Collins in samenwerking met Dave Kerzner deed, al erg vooruitstrevend in het progressive rock genre. Misschien gaat Simon Collins hier nog wel een stap verder.

Wanneer mijn tijd het toelaat ga ik over het album een ietwat meer inhoudelijke recensie schrijven. Ik wil het album hiervoor eerst nog wat beter beluisterd hebben.

Simon Collins heeft een bekende achternaam en dat komt omdat hij de zoon is van een hele bekende Collins, inderdaad, de zanger/drummer/componist/producer Phil Collins. De Genesis zanger/drummer heeft meer kinderen, waarvan Nicolas ook in de muziek is beland. Hij drumde bij de laatste tour van zijn vader en zal ook bij de reünie tour van Genesis achter zijn vader de drums bespelen. Simon Collins is de zoon uit Phil zijn eerste huwelijk en werd als Simon Philip Nando Collins geboren op 14 september 1976, in het jaar dat er van Genesis 2 albums verschenen, waarop zijn vader voor het eerst als vaste lead zanger te horen was. Er veranderde toen veel voor het gezin, aangezien Phil steeds vaker afwezig was om met muziek bezig te zijn en zijn geld te verdienen, dat het huwelijk uiteindelijk in een scheiding eindigde. Simon groeide dus op met muziek als een prominent onderdeel van zijn leven. In 1999 verscheen zijn eerste album, ‘ALL OF WHO YOU ARE”. Hij bleef in de schaduw van zijn vader, maakte poppy elektronische muziek, maar maakte wel indruk op mede muzikanten. Dave Kerzner vroeg Collins voor een nieuwe band en van deze band, Sound Of Contact, verscheen in 2013 het prachtige “DIMENSIONAUT”. Het album viel erg goed bij liefhebbers van progressieve muziek en aan het drumspel, maar zeker ook de stem van Simon is te horen dat de genen van zijn vader hun werk goed gedaan hebben. Helaas bleef het bij één Sound Of Contact album, maar 7 later ligt er een album in mijn cd-speler die dat gemis opvangen. Het vierde solo album van Simon Collins is getiteld “BECOMING HUMAN” en is een indrukwekkende trip door het muzikale brein van Collins. Pop, prog, electro, rock, het is een hoeveelheid aan stijlen en sferen, maar er zit wel degelijk een lijn in het album. De hooks en aanstekelijke melodieën worden afgewisseld met experimentele delen. Voorbeeld hiervan is “THE UNIVERSE INSIDE OF ME”, waar het tweede deel van het nummer regelrechte electro is. “THIS IS THE TIME” is een voorbeeld van een meer poppy song met een heerlijk refrein. “I WILL BE WAITING” kent een geweldige opbouw, met de kenmerkende Collins drums in het tweede deel. Niet dat het een kopie is van zijn vader, maar de drums zijn goed te horen. “NO LOVE” is een song dat ook door bands als White Lies of Hurts gemaakt had kunnen worden en “SO REAL” is een midtempo song met een prachtige melodie. Een album waar je vaker naar moet luisteren voordat die zijn geheimen prijsgeeft, er is erg veel te genieten, maar ook te ontdekken. “BECOMING HUMAN” is een prachtig album geworden, maar of Simon Collins hiermee uit de schaduw van zijn vader zal treden, waag ik te betwijfelen. Als hij echter zo blijft musiceren, dan heb ik daar geen enkel probleem mee.