Er zijn genoeg bands op te noemen die hun inspiratie bij de groten der (muzikale) aarde vandaan halen. De ene keer is dat ontluisterend slecht, een andere keer bijzonder goed. Het is helemaal knap als je er een persoonlijke, of eigen twist aan weet te geven. Dat is de Kansas-kloon Pinnacle Point gelukt. Pinnacle Point is een collaboratie tussen de Amerikaanse zanger Jerome Mazza en de Deense gitarist Torben Enevoldsen en de heren brachten met hulp van een aantal bevriende muzikanten in 2017 het debuutalbum “WINDS OF CHANGE” uit. In dat jaar maakte ik kennis met zanger Mazza, toen hij bij ex-Kansas zanger Steve Walsh op diens voorlopig laatste solo album “BLACK BUTTERFLY” op een drietal nummers mocht meezingen. De stem van Mazza heeft veel gelijkenissen met die van de originele Kansas zanger Walsh. Hoog, ietwat schel en zuiver. In 2018 bracht Mazza een solo album uit, getiteld “OUTLAW SON”, waar hij samenwerkt met Steve Overland (o.a. van het Engelse F.M.) en Tommy Denander, een veelgevraagde Zweedse gitarist en componist. “SYMPHONY OF MIND” is recent verschenen, in hetzelfde weekend als het nieuwe Kansas album. Het eerste album was meer melodic rock, met wat meer puntige rockers. Op deze nieuwe komen in ruim 66 minuten 12 geweldige tracks aan je voorbij met veel ruimte voor viool, toetsensolo’s, heerlijk gitaarwerk en erg goede vocalen. Voor de vioolbijdragen hebben de heren een geweldige keuze gemaakt, om de uit Wit Rusland afkomstige brunette Valeria Pozharitskaya te vragen. Ze drukt een zeer positieve stempel op de tracks waarin zij haar kunnen mag laten horen. Voor de ritmesectie vonden ze drummer Mark Prator en bassist Takeaki Itoh en die zorgen voor een strakkke basis, waarop Enevoldsen samen met Rich Ayala met smaakvolle gitaarpartijen en de toetsenisten John F. Rogers en Howard Helm heerlijk los kunnen gaan. Daarnaast zorgt Mazza naast de stem ook nog voor bijdragen op de toetsen en dat allemaal levert een geweldig album op. De songs hebben allemaal een wat ingewikkelder structuur dan op het debuut en dat kun je aan de lengte van de songs al aflezen. Het langste nummer op het vorige album klokte 5.42 en op dit album is de helft van de tracks langer met als uitschieter het titelnummer “SYMPHONY OF MIND”, net iets meer dan 7 minuten. De songs hebben veelal enkele tempowisselingen, heerlijke instrumentale breaks en vaak ook een spannende opbouw. “I’M ALIVE” is een bijna 7 minuten durende rocker met toetsen en een heerlijke gitaarsolo, “HERO” kent meerdere tempowisselingen (mooie drumbreak na zo’n 5 minuten) en smaakvolle viool bijdragen, “IN THE WAKE OF HOPE” kent een heerlijk symfonisch begin, met tegendraadse drumpartijen en een prominente viool, waarna het overgaat is een strakke rocker. In “SHADOWS OF PEACE” krijgt violiste Pozharitskaya een de spotlight op haar gericht in een lange viool solo, “BEYOND” is een heerlijke slepende rocksong met Mazza die op de toppen van zijn kunnen zingt en het titelnummer kent een lange aanloop met een midtempo melodieus stuk, waarna een prachtige gitaarsolo volgt, waarna het tempo rustiger wordt en er een lekker proggy stuk het nummer naar het einde toe begeleid...geweldig! Pinnacle Point heeft met z’n tweede album een enorme groei doorgemaakt, want het album vind ik geweldig en hoort wat mij betreft nu al bij de beste albums van 2020!