Blackfield - For the Music (2020)

Triest ! zoutloos, inspiratieloos album. 1 keer gedraaid en daar blijft het bij. Verder ga ik er geen woorden aan vuil maken want dit gaat werkelijk nergens over. Miskleun van het jaar !

Beetje zoetzappig soms en poppy maar zeker niet zo slecht als hier wordt beweerd. Staan best een aantal lekkere nummers op. 5,6 en 7 bijvoorbeeld.

Het zesde album van de Israëlische/Britse band Blackfield zorgde met de lancering van de eerste single “SUMMER’S GONE” al meteen voor zeer gemengde reacties, overigens veelal negatief. Het zeer poppy liedje kon op weinig bijval rekenen en met enige scepsis keek ik uit naar het album. ‘FOR THE MUSIC” ligt nu in de winkels en ik moet zeggen dat het mij meevalt.
De op 10 mei 1973 geboren Israëliër Aviv Geffen en en de Brit Steven Wilson, van 3 november 1967, brachten in 2004 het geweldige debuutalbum “BLACKFIELD” uit. Het album blinkt uit in korte, melodieuze popliedjes met zware, soms zwarte teksten. Het titelnummer en “HELLO” zijn mijn favoriete songs van dat album. In 2007 verscheen de opvolger, “BLACKFIELD II” en de beide muzikanten hielden met gemak het hoge niveau van het debuut vast, waarvan “END OF THE WORLD” één van mijn favorieten is. In 2011 verscheen “WELCOME TO MY DNA”, misschien een fractie minder, maar ik vind dit nog steeds een geweldig album met het Beatleske “DISSOLVING WITH THE NIGHT” als één van de hoogtepunten. Twee jaar later verscheen “BLACKFIELD IV”, een album waarop Geffen maar beperkt werd geholpen door Wilson, die het druk had met zijn solo carrière. De van Porcupine Tree bekende multi-instrumentalist is een geweldige muzikant, zanger en componist die ik niet op een slecht liedje kan betrappen. “BLACKFIELD IV” was minder interessant, door het (bijna) ontbreken van Wilson en omdat Geffen, naar mijn mening, niet het niveau van de voorgaande 3 albums wist te behalen. Gelukkig was de samenwerking voor “BLACKFIELD V” weer hersteld en dat leverde dan ook weer een geweldig album op, dat in 2017 verscheen.
“FOR THE MUSIC” is dus het zesde album en klokt met 9 nummers iets meer dan 30 minuten, en dat is wel erg weinig. Ook op dit album is Steven Wilson beperkt te horen, want hij speelt op enkele nummers mee en zingt op 3 van de 9 de lead vocals.
Het album gaat erg poppy van start met het titelnummer, niets mis mee, maar ook niets bijzonders. “AFTER ALL” is een ballad, zoals we die van Blackfield en zeker ook Aviv Geffen kennen. Zij herkenbare, licht klagende zangstijl, geeft het nummer een zware emotionele lading mee. “GARDEN OF SIN” is weer een ballad met wel een erg zware, harde tekst. “So Pick Your Grandma's Sleeping Pills, And One By One Swallow Them, Open Your Dad's Secret Drawer, And Take The Gun, Take It Out, Ask Your Loved One To Come Over, And When She Comes, Shoot Her Down”. Het past misschien in de tekst, maar wat mij betreft schuurt Geffen hier tegen het randje van acceptatie (wat mij betreft) aan. “UNDER MY SKIN” is gelukkig weer een vrolijk, uptempo nummer met een mooi aanstekelijk refrein. In “OVER & OVER” horen we Wilson voor het eerst als zanger en dat geeft deze ballad meteen iets extra’s mee, wat heeft die man een mooie stem. “FALLING”, opnieuw met Wilson als zanger, nu met deels een falset stem, is een midtempo track met de van Blackfield herkenbare arrangementen, mooi nummer! “WHITE NIGHTS” is opnieuw een ballad, Wilson schittert weer door het nummer op een prachtige wijze te zingen. De korte gitaarsolo mag er ook zijn! Het reeds gememoreerde “SUMMER’S GONE” is track 8 en dit poppy nummer is dan wel uptempo, maar heeft niet veel memorabels in zich. Leuk, niet meer dan dat. “IT’S SO HARD” is het slotakkoord en opnieuw een ballad, waarmee een punt van kritiek zou kunnen zijn, dat er te veel rustige nummers op het album staan. Ook in dit nummer zijn de arrangementen mooi, typische Blackfield, maar ook typisch Geffen die het op zijn bekende, klagende wijze zingt.
“FOR THE MUSIC” is het kortste album in het oeuvre van Blackfield, er staat het minst aantal nummers op van alle 6 en de kwaliteit is ook per nummer heel verschillend. Een paar erg goed liedjes, een aantal zogenaamde niemendalletjes, maar wel een luisterbaar album. In de rij van Blackfield albums staat deze op de vijfde plaats, ver verwijderd van de eerste 2, maar wel boven het vierde album, dat ik persoonlijk duidelijk nog minder interessant vind.

Ik heb Blackfield hoog in het vaandel staan. Debuutalbum en zijn opvolger zelfs erg hoog. Twee albums die ik nog steeds erg waardeer en vaak beluister. Daarna werd het minder en minder. Ook dit nieuwe album enkele keren geluisterd en ik betrap mezelf dat ik deze toch erg afzet tegen de Blackfield 1 en 2. Zou ik dat niet doen dan is deze “For the Music” redelijk genietbaar. Eigenlijk is dat precies wat ik moet doen, niet vergelijken. De muziek is gewoon zo anders dat zo’n vergelijk mank gaat. Was dit een album geweest van een onbekende band was ik positief verrast. Laat ik dat gevoel maar vasthouden.

Een paar schitterende nummers en een aantal inwisselbare, overgeproduceerde missers. Van een album dat toch al erg kort is, zonde. Het niveau van de eerste twee lijken ze niet meer te gaan halen. Hopelijk steken ze de volgende keer de koppen weer even goed bij elkaar en maken ze weer eens een echt knap album. Met voorganger ‘V’ kwamen ze best in de buurt.

Met 'V' kwamen ze inderdaad dichtbij als je gaat vergelijken, echter wilde ik met die plaat niet naar het verleden wijzen. Met dit album doe ik dat helaas wel. Ik mis de sound wat Blackfield zo goed maakt(e).
Het betoverende zit nog steeds in het pennetje als ik 'Falling' hoor, maar helaas raakt de inkt snel op..
3*

Nee, de nasale zang van Aviv Geffen is er niet bepaald beter op geworden. En zijn engelse uitspraak is slechter dan ooit. Hier en daar een aardige track, zoals de aanstekelijk uptempo popliedjes Under My Skin en Summer's Gone, maar het houdt bepaald niet over. De meeste tracks zijn op het vervelende af, met de melodramatische smartlap It's So Hard als misplaatste afsluiter. De invloed en bijdrage van het andere 'bandlid' Steven Wilson is te verwaarlozen en ver te zoeken.

Vind het album toch wel mooi genoeg om erg nieuwsgierig te worden naar die extra track ‘ The Dream of Love ‘ die niet op de CD staat en ook nergens online te beluisteren is !
Aviv Geffen zijn bijzondere stem vind ik toch ook wel sfeerbepalend voor het Blackfield geluid ; dan ken ik er wel mindere. 5 sterren ( om het gemiddelde met een paar honderdsten omhoog te krikken )

Blackfield heeft een lichte opleving gekend met voorganger V, maar nu is het weer een album met smaak noch kraak. De kreet kinderliedjes komt in mij op. Under My Skin klinkt in het refrein zoals een nummer van Mud vroeger zou hebben kunnen klinken.
En het ligt niet alleen aan de composities. Een aantal klinkt melodieus best aardig maar het is zwijmelsoft geproduceerd.
2*

Onthutsend zwak album. Leg dit naast de eerste twee van deze band/dit gelegenheidsduo en je weet niet wat je hoort.

De 'oeh-oeh's' in het openingsnummer zijn al om naar van te worden. Tel daarbij op de kerstbellen van Under My Skin en de tenenkrommende nepemotie van It's So Hard en je kunt haast geen andere conclusie trekken dan dat dit een parodie is op het een of ander.

Ervan uitgaande dat het wel serieus bedoeld is, is het een bijzonder zwak album zonder enig karakter. Simplistische, geforceerd klinkende popliedjes met tenenkrommende zang van Geffen. Over & Over, Falling en White Nights dan nog enigszins oké, maar ook niet niet bijzonder.