namsaap schreef:
Royal Tea is (weer) een typisch Bonamassa-album geworden. Nergens verrassend, maar het niveau is weer prima. Vooral in de langzamere tracks vind ik Bonamassa sterk, al vind ik het Hendrix-achtige (Fire) I Didn't Think She Would Do It ook erg sterk.
Het zijn nummers als Royal Tea en Lonely Boy, die wel heel erg in het bluesstramien blijven, de van mij achterwege mogen blijven. Helaas heeft elk Bonamassa wel een paar van die blues standards.
De term meesterwerk lijkt me erg overdreven voor dit album. Het album is weinig revolutionair. Bonamassa doet, geholpen door goede muzikanten en producer Kevin Shirley, 'gewoon' weer waar hij goed in is. Complimenten voor de fijne productie waardoor het altijd goed verzorgde gitaargeluid weer goed uit de verf komt.
Weinig aan toe te voegen na een aantal luisterbeurten. Ik weet zeker dat ik dit album regelmatig ga Spotifyen, maar denk niet dat ik het fysiek aanschaf. Ik heb al een aantal albums in de kast en er komt zoveel moois uit dezer dagen; het kan te gek ook. Gedegen en mooi geproduceerd album en man o man.....wat een sublieme gitaarsolos hier en daar.