Joe Bonamassa - Royal Tea (2020)

Royal Tea is (weer) een typisch Bonamassa-album geworden. Nergens verrassend, maar het niveau is weer prima. Vooral in de langzamere tracks vind ik Bonamassa sterk, al vind ik het Hendrix-achtige (Fire) I Didn't Think She Would Do It ook erg sterk.

Het zijn nummers als Royal Tea en Lonely Boy, die wel heel erg in het bluesstramien blijven, de van mij achterwege mogen blijven. Helaas heeft elk Bonamassa wel een paar van die blues standards.

De term meesterwerk lijkt me erg overdreven voor dit album. Het album is weinig revolutionair. Bonamassa doet, geholpen door goede muzikanten en producer Kevin Shirley, 'gewoon' weer waar hij goed in is. Complimenten voor de fijne productie waardoor het altijd goed verzorgde gitaargeluid weer goed uit de verf komt.

Als je een soloplaat van Joe Bonamassa koopt/luistert dan is dat in de basis gewoon blues (gepolijst of niet). Met jawel vooruit hier en daar een snufje rock. Dus als je het tot je wilt nemen moet je daar wel bewust van zijn. Hier op deze pagina schijnen een aantal mensen dat niet door te hebben. En toegegeven het is vaak heel gelickt en zeker niet rauw. Maar de composities zijn het er wel naar en dat doet Joe altijd met verve.
En vooral de eerste 4 tracks zijn van grote klasse. Hierna wordt het wel een slag minder en met de afsluiter Savannah gaat de plaat wel als een nachtkaarsje uit........... dat is wel heel jammerlijk.