Aaliyah - One in a Million (1996)

Vandaag de dag is het exact tien jaar geleden dat Aaliyah is overleden, en om daar maar even bij stil te staan, heb ik gedurende de dag haar drie albums weer eens beluisterd. Met haar eerste album Age ain’t nothing but a number, waarvan alle nummers (op één na) geschreven zijn door haar toenmalige, onwettige echtgenoot R. Kelly, wist ze al enige bekendheid te genieten. Met de komst van dit album, haar tweede, vestigde ze definitief haar naam in de R&B-wereld. Aaliyah koos destijds om samen te werken met het –toentertijd– onbekende duo Timbaland en Missy Elliott, die een groot gedeelte van dit album schreven en produceerden, en dankzij deze samenwerking, werden ook deuren geopend voor de twee laatstgenoemde namen. Een jaar later zou dan ook het debuut van Missy Elliott verschijnen.

Op het album is heel wat moois te ontdekken voor iedereen die van jaren ’90 R&B en urban houdt. Het mooiste nummer –voor mij– is grappig genoeg een cover. Got to give it up (origineel is van Marvin Gaye) vind ik stiekem nog leuker dan het origineel. Ook de gastbijdrage die Slick Rick heeft verzorgd is een mooie toevoeging aan deze versie, en zorgt absoluut voor een meerwaarde. Op de ballade The one I gave my heart to, waar ook prima naar te luisteren valt, klinkt ze ontzettend oprecht, terwijl menig andere zangeres op haar leeftijd toen zo’n nummer (met zulke beladen thema’s als overspel en een gebroken hart) nooit met overtuiging had kunnen brengen. Zij flikte het wel! Daarnaast covert ze, net als op haar eerste album, een nummer van de Isley Brothers. Ditmaal koos ze voor Choosey lover, en ze maakt er een prima slowjam van ruim 7 minuten van, waarbij het tweede gedeelte wat meer verheffend is vanwege de toegevoegde beats. Dan zijn er nog andere toppers als Hot like fire, 4 page letter en If your girl only knew, die een ontzettend relaxte sfeer uitademen – ze werden niet voor niets gekozen tot singles. Verder is Everything’s gonna be alright noemenswaardig vanwege de productie, want die is verzorgd door een nog jonge Rodney “Darkchild” Jerkins. Fijn nummer, met de US streetvibe uit die tijd.

Binnen het R&B-genre is dit een ontzettend solide album. Hoewel hij misschien iets te lang duurt, is er geen enkel nummer te bespeuren dat matig of slecht is (uiteraard zitten er wel mindere tussen, maar ze zijn nooit vervelend om naar te luisteren). Aangezien er vooral veel rustige nummers opstaan, komt dit album het beste tot z’n recht in de avonduren. Heerlijke CD om bij te ontspannen, enzo. Timbaland onthulde overigens tijdens een interview dat dateert uit 2003 dat Aaliyah voor dit album 57 (!) nummers heeft opgenomen, ik ben oprecht benieuwd of we ooit nog het onuitgebrachte materiaal zullen horen...

Aaliyah, one in a million

Mensen die mij de afgelopen 2 dagen in de gaten hebben gehouden, zal de schrik wel om het hart geslagen zijn. Weg is mijn geloofwaardigheid als serieuze muziekliefhebber van alternatieve genres? Dit vraagt om enige uitleg.

Nja, op het moment dat ik heel stoer mijn best probeerde te doen om mijn kennis van alternatieve muziek op te bouwen, luisterde ik 'stiekem' ook jaren 90/begin 2000 pop/RnB. De invloed van muziekzenders was destijds nog erg groot, met uiteindelijk zelfs keuze uit 3 kanalen die clips uitzonden. Uiteindelijk denk ik dat destijds het kennen van volledige albums niet zo belangrijk was, maar wel het kennen van de nieuwste clip van........vul maar in.

Ik maakte er wel een beetje een sport van om te zeggen dat ik liever 2pac, Wu-Tang, Live en Alice in Chains luisterde dan Destiny's Child of Madonna, ondertussen was dat maar deels waar. Echter, alleen mijn beste vrienden wisten dit haha.

Terugkijkend op de acts die ik destijds leuk vond, kun je wel stellen dat het voornamelijk om Timbaland of Neptunes producties ging. Het rauwe, originele randje wat deze producers aan popmuziek meegaven, de energieke artiesten waar ze mee samenwerkten, het sprak me erg aan. Pop klinkt, naar mijn mening niet meer zoals toen. Logisch, heden ten dage zou veel verouderd klinken en stilstand is achteruitgang, Mja, vergelijk dit met een Kesha of Miley Cyrus en het komt vaak nog niet eens aan de enkels van de muziek toen.

Aaliyah heb ik eigenlijk altijd tof gevonden, daar durfde ik ook nog wel voor uit te komen. Ze was anders, producties origineler, het geluid wel glad, maar toch ook enigszins rauw. Rauw door de harde, enigszins holle beats. Rauw door de drukke, volle funky geluidjes in de productie. Glad door het soulvolle Rnb geluid, met veel achtergrondkoortjes.

Sinds ik If Your Girl Only Knew hoorde heeft haar stijl me niet meer los gelaten, ook al hoorde ik het album maar sporadische bij vrienden die meer into RnB waren dan ik. Na het kleine succes van dit album, was het lange tijd stil rond Aaliyah, om weer hard terug te slaan met de Try Again, een paar jaar later. Die opvolger vind ik nog beter, mnaar dit was dus wel mijn eerste kennismaking.

Kort terugkomend op de ontwikkeling van de huidge popmuziek, hoor ik duidelijk een terugkeer naar het originele, ietwat experimentele jaren 90 geluid. Een album van AlunaGeorge heeft weer die bijzonder balans tussen rauw en glad, experimenteel en toegankelijk. Zo zijn er nog wel meer boeiende acts en -producties op dit moment. Ik ben weer hoopvol, na een lange periode van vlakke, nietszeggende popacts. Het betekent niet dat ik nu opeens totaal omsla van alternatief muziekliefhebber naar popkoning, maar zo op zijn tijd kan het wel!