Thelonious Monk - Who's Afraid of the Big Band Monk? (1974)

Heerlijk dubbelalbum, dat ik bij een tweedehandszaakje nog in een plastic verpakking heb kunnen aanschaffen voor een kwartje of twee. (Ik dacht dat platen vroeger niet in het plastic zaten?) En in een 'mint'-conditie was hij nog zeker! Een heel mooi geluid.

Het is vooral fantastisch dat ondanks de zo uitgesponnen nummers (niet zelden wordt de tien minuten benaderd of zelfs overschreden) de plaat niet te vlug is afgelopen. Toch ben je al meer dan anderhalf uur verder als de plaat voor de vierde maal afslaat.

Ik ben niet superbekend met het werk van Monk: ik heb op YouTube wel menigmaal tijdens werk een concert van hem beluisterd, dat vaak (nagenoeg) integraal erop staat, en dus ook wel een uur of anderhalf beslaat. Fantastisch spel, super improvisatie, vaak in het gezelschap van trio/kwartet/kwintet.
Ik moet zeggen dat het geluid heel anders is met big band; ook gaaf, maar op een andere manier komt het binnen dan bij een wat (ondanks de digitale afstand) intiemere ambiance die een kleiner gezelschap met zich brengt.

De standard 'Straight, No Chaser' is verder een top-afsluiter; deze heb ik zelf ook vaak genoeg uitgevoerd in een jazzcombo waar ik deel van uitmaakte (op de klarinet). Daar hebben we heel wat leuke jamsessies mee afgesloten. Op dit snelle nummer kun je lekker los gaan bij het improviseren, wat heel wat virtuose 'gastartiesten' van de jam zeer goed mee uit de voeten kunnen. Mooie tijden